Kim był Wilhelm Zdobywca?
Wilhelm Zdobywca (ok. 1028-1087) był księciem Normandii, który w 1066 roku najechał Anglię, 14 października pokonał i zabił pod Hastings króla Harolda Godwinsona i w Boże Narodzenie został w Westminsterze koronowany na króla Wilhelma I. Stłumił późniejsze angielskie powstania, pokrył kraj zamkami, zastąpił angielską arystokrację normańskimi panami i zarządził spis Domesday z 1086 roku, na stulecia zmieniając język, prawo i warstwę rządzącą Anglii.
14 października 1066 roku na grzbiecie wzgórza pod Hastings normański książę postawił wszystko na jeden dzień bitwy i przed zmrokiem zdobył królestwo. Wilhelm przetrwał dzieciństwo w czasach feudalnego chaosu, przez dwadzieścia lat walczył z własnymi baronami i królem Francji i zbudował najsilniejsze państwo północnej Francji, zanim w ogóle postawił stopę w Anglii. To, czego tam dokonał, zmieniło ten kraj na zawsze.1

Dzieciństwo i młodość
Wilhelm urodził się w Falaise w Normandii, około 1028 roku według Britanniki i New Catholic Encyclopedia, w 1027 roku według opactwa westminsterskiego. Był nieślubnym synem księcia Roberta I i Herlevy, córki garbarza lub przedsiębiorcy pogrzebowego z tego miasta, i przez znaczną część życia nazywano go Wilhelmem Bękartem.2
W 1035 roku ojciec zmarł, a chłopiec, wciąż dziecko, został księciem. Britannica opisuje następne lata jako rozpad władzy, gdy baronowie budowali prywatne zamki i toczyli prywatne wojny. New Catholic Encyclopedia nazywa je latami małoletności i feudalnego chaosu.3
Książę Normandii, 1047-1065
Chaos zakończyła bitwa. W 1047 roku, z pomocą swojego seniora, króla Francji Henryka I, Wilhelm rozbił koalicję zbuntowanych baronów normańskich pod Val-ès-Dunes na południowy wschód od Caen. Przyszły kolejne bunty, a w latach 50. XI wieku Henryk zwrócił się przeciw niemu w sojuszu z Godfrydem Martelem, hrabią Andegawenii.4
Wilhelm pokonał obu. Rozbił najeźdźców francuskich i andegaweńskich pod Mortemer w 1054 roku i ponownie pod Varaville w 1057 roku. W 1063 roku podbił Maine. Według Britanniki był wtedy najpotężniejszym władcą północnej Francji.5
Dobrze się też ożenił. Poślubił Matyldę, córkę hrabiego Flandrii Baldwina V, na początku lat 50. XI wieku. New Catholic Encyclopedia podaje lata około 1050-1053, opactwo westminsterskie rok 1053. Mieli czterech synów, wśród nich dwóch przyszłych królów Anglii, Wilhelma Rudego i Henryka I, oraz kilka córek.6
Roszczenie do Anglii
Źródła normańskie twierdzą, że bezdzietny król Anglii Edward Wyznawca wyznaczył Wilhelma na następcę, zapewne w 1051 roku, a w 1064 lub 1065 roku Harold, earl Wessexu, przybył do Normandii i przysiągł to roszczenie popierać. New Catholic Encyclopedia przyjmuje zarówno wyznaczenie, jak i przysięgę Harolda. Gdy 5 stycznia 1066 roku Edward zmarł, możni angielscy uznali Harolda za króla i został on koronowany. Wilhelm postanowił wywołać wojnę.7
Kampania 1066 roku
Przez lato Harold strzegł południowego wybrzeża przed Wilhelmem. Wtedy jednak na północ najechali król Norwegii Harald Srogi i własny brat Harolda, Tostig, a 25 września Harold rozgromił ich pod Stamford Bridge koło Yorku. Kilka dni później Wilhelm przeprawił się przez kanał, bez oporu wylądował w Pevensey i zajął Hastings.8
Harold pomaszerował na południe i wieczorem 13 października zajął pozycję na grzbiecie, na którym stoi dziś opactwo Battle. English Heritage szacuje każdą z armii na 5-7 tysięcy ludzi, Britannica daje Wilhelmowi 4-7 tysięcy jazdy i piechoty. Bitwa następnego dnia trwała od rana do zmroku, niezwykle długo jak na średniowieczne starcie. Anglicy walczyli pieszo za murem tarcz i wytrzymywali kolejne natarcia normańskich łuczników i konnych rycerzy.9 › Bitwa pod Hastings 1066

W pewnej chwili normańska jazda załamała się i uciekła. Wilhelm ją zatrzymał i zawrócił przeciw Anglikom, którzy opuścili szyk, by ją ścigać. Potem Normanowie jeszcze dwa razy pozorowali ucieczkę, by ściągnąć ze wzgórza kolejnych Anglików. Pod wieczór Harold padł. Jak zginął, pozostaje sporne: Britannica podaje za relacjami normańskimi strzałę w oko, a English Heritage zauważa, że najbliższe bitwie źródła pisane mówią o zarąbaniu go przez czterech normańskich rycerzy, a strzałę na tkaninie z Bayeux dodano przy XIX-wiecznych naprawach.10

Wilhelm nie czekał, aż Anglia wybierze nowego króla. Szybko uderzył na ośrodki oporu. W Berkhamsted, jak pisze Kronika anglosaska, poddali mu się arcybiskup Ealdred, młody królewicz Edgar i najznakomitsi ludzie Londynu. W Boże Narodzenie 1066 roku Ealdred koronował go w opactwie westminsterskim.11
Utrzymanie Anglii, 1067-1085
Podbój trwał jeszcze pięć lat. Od 1067 roku wybuchały bunty, a ich szczyt przypadł na 1069 rok, gdy do Humberu wpłynęła flota duńska, a York powstał. Wilhelm ruszył na północ i, jak pisze Kronika, przez całą zimę „łupił i pustoszył hrabstwo”, a Britannica zauważa, że jego okrucieństwo wstrząsnęło nawet współczesnymi. Do 1071 roku powstania zostały zdławione.12
By utrzymać kraj, budował zamki na wzór normański, wśród nich Tower of London, i zastąpił angielską arystokrację normańskimi panami. New Catholic Encyclopedia pisze o obcej szlachcie feudalnej, która stała się warstwą rządzącą. W 1070 roku arcybiskupem Canterbury został włoski uczony Lanfranc. W 1072 roku Wilhelm najechał Szkocję, a król szkocki mu się podporządkował.13
Niebezpieczeństwo nigdy całkiem nie minęło. W 1075 roku zbuntowali się earlowie Hereford i Norfolku, wspierani przez flotę duńską, i Wilhelm ich rozgromił. Przeciw niemu zwróciła się nawet rodzina: najstarszy syn, Robert Krótkoudy, opuścił w 1077 roku Normandię i spiskował z wrogami ojca, a w 1082 roku Wilhelm kazał aresztować i uwięzić swojego przyrodniego brata Odona, biskupa Bayeux i po królu najpotężniejszego człowieka w Anglii. Kronika anglosaska odnotowuje, że król „uwięził go”.14
Styl dowodzenia
Britannica przedstawia go jako wodza gotowego na wyliczone ryzyko i bitwę, ale pozbawionego efekciarstwa: jego plany były proste, metody bezpośrednie, wykorzystywał każdą okazję, a gdy znalazł się w niekorzystnym położeniu, natychmiast się wycofywał. New Catholic Encyclopedia nazywa go energicznym, bezwzględnym i trzeźwo myślącym. Pod Hastings połączył łuczników i konnych rycerzy przeciw angielskiej armii walczącej pieszo i nacierał, aż mur tarcz ustąpił.15
Równie twardy był w czasie pokoju. Kronika anglosaska, pisana przez Anglika, który bywał na jego dworze, pamięta zarówno „dobry pokój”, jaki utrzymywał, gdy człowiek mógł przejść przez królestwo z zanadrzem pełnym złota, jak i króla „bardzo surowego”, który kazał budować zamki i ciężko gnębił biednych. Britannica opisuje go jako srogiego, despotycznego i powszechnie budzącego strach, ale inteligentnego i przenikliwego.16
Domesday, ostatnia wyprawa i śmierć
W 1085 roku zagroził najazd duński. Gdy do niego nie doszło, Wilhelm naradził się w Boże Narodzenie z radą i zarządził spis królestwa. The National Archives opisuje Domesday Book jako szczegółowy spis i wycenę majątków ziemskich, przeprowadzony w 1086 roku przez komisarzy, którzy w każdym hrabstwie przesłuchiwali zaprzysiężonych świadków. Kronika skarżyła się, że nie pominięto ani wołu, ani krowy, ani świni. W sierpniu 1086 roku w Salisbury Wilhelm przyjął przysięgi wierności od posiadaczy ziemskich Anglii.17

Ostatnie lata spędził głównie w Normandii, walcząc na jej granicach i kłócąc się z najstarszym synem, Robertem Krótkoudym. W lipcu 1087 roku zajął należące do króla Francji miasto Mantes i gdy płonęło, albo odniósł obrażenia, albo śmiertelnie zachorował. Źródła się różnią, a opactwo westminsterskie pisze, że zrzucił go koń. Zmarł w przeoracie St. Gervais pod Rouen 9 września 1087 roku (opactwo westminsterskie podaje 8 lub 9 września). Normandia przypadła Robertowi, a Anglia Wilhelmowi Rudemu.18
Pochowano go w kościele św. Szczepana w Caen, który sam ufundował. Britannica dodaje, że nawet pogrzeb się nie udał, bo zakłócił go pożar w mieście i człowiek, który twierdził, że ziemię pod grób odebrano jego rodzinie.19
Dziedzictwo i pamięć
Na grzbiecie, na którym padł Harold, Wilhelm ufundował wkrótce po podboju, według English Heritage około 1071 roku, opactwo Battle jako pokutę za przelaną krew i nalegał, by jego ołtarz główny stanął w miejscu, gdzie zginął Harold.20

Podbój normański dał Anglii nową, francuskojęzyczną arystokrację, zreformowany na wzór normański Kościół, nowe formy własności ziemi i służby wojskowej oraz zamki w całym krajobrazie. Przemianie uległy język i literatura angielska. English Heritage podaje słowa poor, letter, age i pork jako przykłady wyrazów pochodzenia normandzko-francuskiego i zauważa, że imiona takie jak William, Robert czy Henry rozpowszechniły się w całym społeczeństwie. Britannica podsumowuje, że jako zdobywca i król Wilhelm w ogromnym stopniu ukształtował historię Anglii.21
Zobacz tę bitwę wśród przełomowych starć epoki w zestawieniu największych bitew średniowiecza, sprawdź, jak wypada wśród wielkich wodzów w zestawieniu największych wodzów w historii, albo znajdź swój odpowiednik w quizie Którym wodzem jesteś?
Przypisy
Numer w tekście odsyła do przypisu. Przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. English Heritage, „8 facts about 1066”. ↩
- English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. English Heritage, „8 facts about 1066”. Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. English Heritage, „8 facts about 1066”. ↩
- The Anglo-Saxon Chronicle. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. ↩
- The Anglo-Saxon Chronicle. Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. New Catholic Encyclopedia. The Anglo-Saxon Chronicle. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. The Anglo-Saxon Chronicle. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. English Heritage, „8 facts about 1066”. ↩
- The Anglo-Saxon Chronicle. Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. ↩
- The National Archives, „Domesday Book”. The Anglo-Saxon Chronicle. Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”. New Catholic Encyclopedia. ↩
- English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”. Historic England, „Battle Abbey”. English Heritage, „8 facts about 1066”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”. English Heritage, „8 facts about 1066”. ↩
Źródła
- Encyclopaedia Britannica, „William I, king of England”, wraz z rozdziałem „The Battle of Hastings”
- English Heritage, „History of Battle Abbey and Battlefield”
- New Catholic Encyclopedia (Gale), via Encyclopedia.com, „William I, King of England”
- Westminster Abbey, „William I (the Conqueror)”
- English Heritage, „8 facts about 1066”
- The Anglo-Saxon Chronicle, przekład angielski Jamesa Ingrama (1823) i J. A. Gilesa (1847), Project Gutenberg: zapiski pod latami 1066 (Berkhamsted i koronacja przez arcybiskupa Ealdreda), 1069 (spustoszenie północy), 1085 (spis Domesday) i 1086-1087 (śmierć i charakter króla)
- The National Archives (UK), „Domesday Book” (poradnik badawczy)
- Historic England, „Battle Abbey” (wpis do rejestru zabytków nr 1013226)
Na podstawie uznanych opracowań historycznych. Gdy źródła się różnią, zaznaczamy to. Zobacz nasze zasady redakcyjne.






