Tokugawa Ieyasu: siogun, który wygrał pokój

Z trzech wielkich zjednoczycieli to Tokugawa Ieyasu zebrał plony. Tam, gdzie Nobunaga i Hideyoshi budowali i nie zdołali utrzymać, Ieyasu czekał, trwał i w rozstrzygającej chwili uderzył, by założyć pokój, który przeżył go o dwa i pół wieku.

Cierpliwy sojusznik

Przez dziesięciolecia Ieyasu był statecznym młodszym partnerem, sprzymierzonym z Nobunagą, a potem służącym Hideyoshiemu¹, trzymając własne domeny na wschodzie i czekając na swoją chwilę. Japońskie powiedzenie ukazuje trzech mężów przez ptaka, który nie chce śpiewać: Nobunaga by go zabił, Hideyoshi by go namawiał, a Ieyasu poczekałby, aż zaśpiewa, trafny portret jego cierpliwości.

Sekigahara

Gdy Hideyoshi zmarł w 1598 roku, zostawił małego syna² i radę rywalizujących regentów. Ieyasu prowadził przeciw nim grę, a w 1600 roku spór doprowadził do bitwy pod Sekigaharą. W ciągu jednego mglistego jesiennego dnia, rozstrzygniętego przez zdradę wahającego się sojusznika³, Ieyasu zmiażdżył zachodnią koalicję i uczynił się faktycznym panem Japonii¹.

Siogunat Tokugawów

W 1603 roku cesarz mianował Ieyasu¹ siogunem, a on zabrał się do budowy trwałego porządku ze swojej bazy w Edo, przyszłym Tokio⁴. By go zabezpieczyć, zniszczył ostatnich dziedziców Hideyoshiego w oblężeniach Osaki w 1614 i 1615 roku⁵. Założony przezeń siogunat rządził Japonią do 1868 roku, w epoce wewnętrznego pokoju pamiętanej jako okres Edo⁶.

Ieyasu zmarł w 1616 roku¹, osiągnąwszy to, czego nie zdołali jego poprzednicy: nie tylko zdobyć Japonię, lecz ją utrzymać. Poznaj innych wielkich wodzów feudalnej Japonii.

Na podstawie uznanych opracowań historycznych; gdy źródła się różnią, zaznaczamy to. Zobacz nasze podejście redakcyjne.