Bitwa pod Płowcami rozegrała się 27 września 1331 roku2 między wojskiem króla Władysława Łokietka a zakonem krzyżackim. Polacy zaatakowali oddzieloną część armii krzyżackiej, rozbili ją i wzięli do niewoli jej dowódców, ale gdy nadciągnęły główne siły zakonu, walka skończyła się bez wyraźnego zwycięzcy. Pamiętamy ją jako zwycięstwo moralne i symbol polskiego oporu wobec Krzyżaków.
W 1331 roku Krzyżacy pustoszyli Polskę, paląc miasta na Kujawach. Gdy ich armia podzieliła się w marszu, sędziwy król Władysław Łokietek dostrzegł okazję i uderzył na jedną z jej części pod wsią Płowce.
Królestwo w ogniu
Łokietek zjednoczył Królestwo Polskie i w 1320 roku został koronowany, ale zakon krzyżacki trzymał Pomorze z Gdańskiem i toczył z Łokietkiem wojnę. W 1331 roku armia krzyżacka najechała kraj, pustosząc Kujawy i Wielkopolskę.3
Zakon dzieli armię
Idąc przez Kujawy, armia krzyżacka podzieliła się na osobne grupy.1 Król, który szedł jej śladem, dopadł jedną z nich pod Płowcami 27 września, gdy główne siły pod wodzą Ottona von Lauterberga były w pewnej odległości.
Pierwsze starcie
Polacy natarli i po ciężkiej walce rozbili zaskoczony oddział. Do niewoli trafił m.in. jego dowódca, marszałek Dietrich von Altenburg, a wielu rycerzy zginęło lub zostało pojmanych.4
Druga faza bitwy
Później nadciągnęły główne siły krzyżackie, odbiły większość jeńców i wznowiły walkę4. Bitwa trwała do zmroku bez rozstrzygnięcia; o zmroku Polacy się wycofali, a Krzyżacy odeszli potem ku Toruniowi4. Kronikarze i późniejsi historycy różnią się co do szczegółów i strat.
Dlaczego Płowce są ważne
Płowce nie zakończyły wojny, którą rozstrzygnął dopiero pokój kaliski z 1343 roku3, zawarty już przez Kazimierza Wielkiego. Bitwa pokazała jednak, że krzyżackich rycerzy można pokonać w otwartym polu2, podniosła ducha i stała się symbolem oporu na długo przed wielkim zwycięstwem pod Grunwaldem w 1410 roku.
