13 maja 1864 roku armie Unii Williama T. Shermana podeszły pod Resacę, kolejowe miasteczko nad rzeką Oostanaula w północnej Georgii, gdzie stała konfederacka Armia Tennessee Josepha E. Johnstona. Przez dwa kolejne dni atakowały okopane linie Johnstona i były odpierane, aż jedna z dywizji Unii przeprawiła się przez rzekę poniżej miasta i zagroziła jego tyłom. Johnston wymknął się nocą na południe. Resaca była pierwszą dużą bitwą kampanii o Atlantę i wyznaczyła jej dalszy przebieg.
Kampania o Atlantę
W maju 1864 roku Sherman rozpoczął kampanię, której celem było zdobycie Atlanty, jednego z najważniejszych miast Konfederacji. New Georgia Encyclopedia ocenia jego siły na 110 000 ludzi w trzech armiach, pod dowództwem George'a H. Thomasa, Jamesa B. McPhersona i Johna M. Schofielda. Armia Johnstona, która po klęsce pod Chattanoogą zimowała w Dalton, trzymała stromy grzbiet Rocky Face Ridge na północ od Resaki. Według New Georgia Encyclopedia miała mniej więcej o połowę mniej ludzi, dopóki posiłki Leonidasa Polka nie podniosły jej stanu do prawie 70 000.1
Sherman nie zamierzał szturmować grzbietu. Gdy pozostałe armie markowały przed nim ataki, posłał Armię Tennessee McPhersona na południe przez niestrzeżony przesmyk Snake Creek Gap, ku Resace, gdzie linia kolejowa Western and Atlantic, jedyna droga zaopatrzenia Johnstona z Atlanty, przekraczała Oostanaulę. Gdyby Resaca padła, armia Johnstona zostałaby odcięta. New Georgia Encyclopedia przytacza okrzyk Shermana, gdy McPherson przeszedł przesmyk: „Mam Joego Johnstona w garści!”2
Stracona szansa
McPherson posuwał się ostrożnie i nie zajął miasta. American Battlefield Trust pisze, że w obawie przed uderzeniem Johnstona wycofał swoich ludzi w stronę Snake Creek Gap, a Sherman napisał mu, że jest rozczarowany ponad miarę. Johnston zrozumiał, że jest obchodzony. Według New Georgia Encyclopedia w nocy z 12 na 13 maja porzucił Rocky Face Ridge i Dalton i pomaszerował na południe, a jego armia zajęła linię długą na około cztery mile na zachód i północ od Resaki.3
13 maja przed tą linią stanęły armie Shermana. Przez cały dzień trwały potyczki, ale dzień skończył się, zanim armie Unii w pełni się rozwinęły. Dlatego bitwę datuje się różnie: American Battlefield Trust podaje 13 do 15 maja, a New Georgia Encyclopedia liczy właściwą bitwę od 14 maja, a 13 uznaje za dzień potyczek.4
Camp Creek i cztery działa
14 maja walka objęła cały front. Ataki Unii przez Camp Creek, strumień o stromych, błotnistych brzegach przed środkiem linii konfederackiej, były źle prowadzone i zostały odparte. New Georgia Encyclopedia dodaje, że jeden z dowódców dywizji Schofielda był pijany. Według tej samej encyklopedii wieczorem oddziały Unii zajęły wzgórza na zachód od Resaki, z których ich artyleria mogła już razić mosty na tyłach Johnstona.5
15 maja walka skupiła się wokół czterodziałowej baterii konfederackiej kapitana Maxa Van Den Corputa, wysuniętej przed główną linię. American Battlefield Trust umieszcza ją 20 jardów przed piechotą, New Georgia Encyclopedia 80. Żołnierze Unii dopadli artylerzystów, ale ogień z głównej linii zmusił ich do ukrycia się i do końca dnia działa stały porzucone między armiami. Według New Georgia Encyclopedia atakował 70. pułk z Indiany pułkownika Benjamina Harrisona, przyszłego prezydenta. Po zmroku żołnierze Unii przekopali przedpiersie, obwiązali cztery działa linami i wciągnęli je na własne pozycje.6
Wzór całej kampanii
Tymczasem dywizja Unii Thomasa W. Sweeny'ego przeprawiła się przez Oostanaulę poniżej Resaki. Obchodzony po raz kolejny, Johnston wycofał się za rzekę w nocy z 15 na 16 maja. American Battlefield Trust uznaje bitwę za nierozstrzygniętą i podaje około 2747 zabitych, rannych i zaginionych po stronie Unii oraz 2800 po stronie Konfederacji; New Georgia Encyclopedia podaje około 2800 strat konfederackich i dodaje, że straty Unii były co najmniej tak samo wysokie. Zdaniem tej encyklopedii Resaca pokazała, że słabsi liczebnie konfederaci mogą spowolnić marsz Shermana, ale nie zatrzymać go, bo Sherman mógł ich naciskać i obchodzić aż do Atlanty. Koniec tej kampanii opisujemy w artykule o marszu Shermana ku morzu, a jej dowódcę w biografii Shermana.7
