Przed świtem 24 września 1877 roku Cesarska Armia Japońska szturmowała Shiroyamę, wzgórze za zamkiem w Kagoshimie, gdzie Saigō Takamori wraz z resztką buntowników z Satsumy stanął do ostatniej walki. Kilkuset ludzi przeciw dziesiątkom tysięcy zeszło ze wzgórza na spotkanie atakujących. Saigō został trafiony i zginął na zboczu, a rebelia Satsumy, ostatni wielki bunt samurajów przeciw modernizującemu się państwu Meiji, dobiegła końca.
Rebelia
Saigō Takamori był jednym z przywódców restauracji Meiji, ale odszedł z rządu, gdy odrzucono jego plany wojny z Koreą, i wrócił do rodzinnej Satsumy, gdzie otworzył prywatne szkoły przyciągające tysiące niezadowolonych samurajów. Nowe państwo zniosło porządek feudalny, który zapewniał im utrzymanie, a gdy w 1877 roku Tokio postanowiło zabrać broń palną zmagazynowaną w Satsumie, cała prowincja chwyciła za broń.1
Armia Saigō oblegała zamek Kumamoto, ale go nie zdobyła, a w kolejnych miesiącach rządowe wojska z poboru wykrwawiły ją w środkowym Kiusiu. Pod koniec lata zostało tylko kilkuset ludzi; przebili się z powrotem do Kagoshimy i okopali na Shiroyamie.2
Ostatnia walka
Wojska rządowe pod dowództwem Yamagaty Aritomo i Kawamury Sumiyoshiego otoczyły wzgórze. Serwis Japan, Culture and History mówi o około 30 tysiącach żołnierzy cesarskich przeciw mniej więcej 500 samurajom, Jordan Schnitzer Museum of Art o najwyżej 400 buntownikach, a TheCollector o przewadze sześćdziesięciu do jednego. Według Japan, Culture and History pięć okrętów w zatoce i artyleria wojsk lądowych wystrzeliły na pozycje buntowników ponad 7000 pocisków.3
Ostatni szturm nastąpił wczesnym rankiem 24 września. Według Japan, Culture and History o szóstej rano przy życiu było już tylko 40 ludzi Saigō, a około siódmej, jak podaje muzeum, Saigō z ostatnimi towarzyszami zszedł ze wzgórza, by stawić czoło armii cesarskiej i zginąć.4
Śmierć Saigō
W połowie zbocza Saigō został postrzelony w biodro i udo i upadł. Według tradycji popełnił wtedy rytualne samobójstwo, a jego towarzysz Beppu Shinsuke jako sekundant ściął mu głowę. Muzeum, powołując się na historyka Marka Ravinę, zauważa, że historycy potwierdzają ścięcie, ale przypuszczają, że okaleczony i w szoku Saigō mógł nie być w stanie sam dokonać rytuału. Sługa ukrył jego głowę, więc głowę i ciało odnaleziono osobno.5
Saigō i inni przywódcy buntu zostali pochowani w Kagoshimie, a jego grób znajduje się dziś na tamtejszym cmentarzu Nanshū. Bitwa zakończyła rebelię Satsumy. Drzeworyty z ostatniej walki, jak tryptyk Utagawy Kunimasy IV wydany 4 października 1877 roku, sprzedawano już po kilku tygodniach i przedstawiały one koniec buntowników jako heroiczny dramat.6
