25 maja 1862 roku konfederacka armia Thomasa J. „Stonewalla” Jacksona zaatakowała znacznie mniejsze siły Unii Nathaniela P. Banksa pod Winchester w Wirginii, w dolinie Shenandoah. Po porannej walce we mgle uderzenie luizjańskiej brygady Richarda Taylora na skrzydło przełamało linię Unii, a armia Banksa uciekła przez miasto i dalej, za Potomak do Marylandu. Zwycięstwo zwieńczyło kampanię Jacksona w dolinie i tak zaniepokoiło Waszyngton, że skierowano tam wojska przeznaczone do kampanii przeciw Richmond.
Dywersja w dolinie
Wiosną 1862 roku Armia Potomaku George'a B. McClellana nacierała na Richmond, a władze Konfederacji poleciły Jacksonowi przeprowadzić w dolinie Shenandoah dywersję, która odciągnęłaby od stolicy uwagę i wojska Unii. 23 maja Jackson i Richard S. Ewell rozbili garnizon Unii we Front Royal, według National Park Service około 1000 żołnierzy 1. pułku z Marylandu pułkownika Johna Kenly'ego, według Encyclopedia Virginia 900, z których większość dostała się do niewoli. Uderzenie sprawiło, że znaleźli się na skrzydle Banksa, bliżej Winchesteru niż on sam. Po potyczkach pod Middletown i Newtown 24 maja Banks wycofał się do Winchesteru, by tam stawić opór.1
Liczebność wojsk jest sporna. American Battlefield Trust i podsumowanie National Park Service podają około 6500 żołnierzy Unii przeciw 16 000 konfederatów. Artykuł National Park Service mówi o około 5000 żołnierzy Unii, a Encyclopedia Virginia o mniej więcej 3500 rozstawionych na południe od miasta, którzy walczyli głównie po to, by dać 550 wozom taborów Banksa przewagę w drodze do Williamsport nad Potomakiem.2
Mgła, Camp Hill i Bowers Hill
Banks zajął linię na południe od Winchesteru, od Camp Hill na południowym wschodzie po Bowers Hill na południowym zachodzie. Jackson zaatakował o świcie 25 maja w gęstej mgle. Wojska Ewella z brygadą Isaaca Trimble'a na czele uderzyły na Camp Hill, ale nie zdołały się przebić.3
Około 7 rano Jackson wysłał luizjańską brygadę Richarda Taylora, mniej więcej 2000 ludzi, by obeszła prawe skrzydło Unii. National Park Service opisuje, jak Taylor utrzymał szyki pod ostrzałem artylerii w czasie formowania kolumny, a około 7.30 wspiął się na Bowers Hill i przełamał linię Unii. Wśród żołnierzy Unii wybuchła panika i wielu uciekało przez miasto. Według National Park Service mieszkańcy, głównie kobiety, rzucali w wycofujących się żołnierzy różnymi przedmiotami i strzelali do nich, zabijając kilku.4
„Kwatermistrz” Banks
Banks dotarł po południu do Martinsburga, a wieczorem przeprawił się przez Potomak do Marylandu. Piechota Jacksona była zbyt wyczerpana, by ścigać go daleko, a jego kawalerii nie było tam, gdzie była potrzebna. National Park Service przytacza jego westchnienie: „Gdybyż moja kawaleria była na miejscu”.5
Banks zostawił ogromne zapasy, które National Park Service szacuje na około 500 000 naboi, ponad 9300 sztuk broni ręcznej i 34 000 funtów żywności. American Battlefield Trust odnotowuje, że konfederaci przezwali go „Commissary Banks”, czyli Banks kwatermistrz. Straty były bardzo nierówne. Trust podaje 2019 strat po stronie Unii, z czego 1714 zaginionych lub wziętych do niewoli, i 397 po stronie Konfederacji; podsumowanie National Park Service zaokrągla straty konfederatów do 400.6
Niepokój w Waszyngtonie
Gdy armia Jacksona stanęła w pobliżu Potomaku, Abraham Lincoln skierował do doliny korpus Irvina McDowella, około 40 000 ludzi, spod Fredericksburga, co osłabiło natarcie Unii na Richmond, jak opisuje Encyclopedia Virginia. American Battlefield Trust również zaznacza, że tysiące żołnierzy, którzy mieli wesprzeć McClellana, wysłano zamiast tego w stronę doliny. W czerwcu Jackson zwyciężył jeszcze pod Cross Keys i Port Republic, a kampania uczyniła go bohaterem całej Konfederacji.7
