Rzym pod wodzą Juliusza Cezara wygrał oblężenie Alezji w 52 roku p.n.e.1, zamykając w pułapce galijskiego wodza Wercyngetoryksa i jednocześnie pokonując ogromną armię odsieczy. Zwycięstwo zakończyło podbój Galii i uczyniło Cezara najpotężniejszym człowiekiem w Rzymie; do dziś uchodzi za jeden z największych wyczynów sztuki oblężniczej w historii.
Alezja w 52 p.n.e. była bitwą, która dokończyła podbój Galii i uczyniła Juliusza Cezara najpotężniejszym człowiekiem w Rzymie. Pamięta się ją jako jedno z największych oblężeń w historii, wyczyn inżynierii w równym stopniu co oręża, w którym armia Cezara zamknęła wroga przed sobą i jednocześnie powstrzymywała drugiego za sobą.
Powstanie Galów
Do 52 p.n.e. Cezar spędził lata na podbijaniu Galii, lecz w tym roku plemiona zjednoczyły się pod wodzą utalentowanego młodego wodza, Wercyngetoryksa. Po rzadkiej porażce Cezara pod Gergowią2 Wercyngetoryks wycofał armię do warownego grodu na wzgórzu, Alezji, w dzisiejszej Burgundii we wschodniej Francji, licząc, że przeczeka Cezara.
Oblężenie w dwie strony
Cezar postanowił jednak go oblegać. Jego legiony zbudowały wokół Alezji pierścień umocnień3, linię wałów, rowów i wież zwaną kontrwalacją, by zamknąć Wercyngetoryksa i zagłodzić go. Potem, dowiedziawszy się, że zbiera się ogromna galijska armia odsieczy, Cezar zbudował drugi pierścień zwrócony na zewnątrz2, cyrkumwalację, tak że jego własni ludzie znaleźli się między dwoma murami, gotowi walczyć w obie strony.
Gdy nadeszła armia odsieczy, Rzymianie byli w wyraźnej mniejszości i atakowani od wewnątrz i z zewnątrz naraz. Starożytni pisarze podawali siłę odsieczy na ćwierć miliona3; współczesne szacunki są znacznie niższe2, ale Cezar i tak miał ogromną przewagę liczebną przeciw sobie. W dniach rozpaczliwej walki zewnętrzny mur był bliski przełamania, aż Cezar osobiście rzucił odwody w rozstrzygający punkt, a jego jazda uderzyła na armię odsieczy od tyłu i ją rozbiła.
Kapitulacja
Gdy odsiecz nie nadchodziła, a jego lud głodował, Wercyngetoryks poddał się. Tradycja mówi, że wyjechał i złożył broń u stóp Cezara.4 Powstanie się załamało, Galia na dobre stała się rzymska, a Cezar, uczczony w Rzymie 20-dniowym dziękczynieniem, wkrótce zwrócił swoją armię przeciw samemu Rzymowi.
Poznaj człowieka stojącego za zwycięstwem w życiorysie Juliusza Cezara, albo zobacz Alezję obok innych rozstrzygających dni w największych bitwach starożytności.
Podbój Galii dopełniony
Alezja była bitwą, która uczyniła Galię rzymską. Gdy Wercyngetoryks skapitulował, a wielkie powstanie zdławiono, zorganizowany opór w całej Galii się załamał, a ziemie, które Cezar latami usiłował ujarzmić, wreszcie stały się jego. Podbój przyłączył do Rzymu ogromny, bogaty region i otworzył celtycki świat na rzymskie drogi, miasta i język, romanizację, której ślad we Francji miał przetrwać wieki. Dla samego Cezara zwycięstwo było równie rozstrzygające. Umocniło jego pozycję czołowego wodza Rzymu i zostawiło mu zaprawioną w boju, głęboko oddaną armię, narzędzie, które wkrótce obróci przeciw republice, przekraczając Rubikon w 49 roku p.n.e.5
