ENZapisz się
Fragment XVI-wiecznego malowidła ściennego przedstawiającego bitwę pod Farsalos w Galerie de Pharsale na zamku Ancy-le-Franc, utrzymanego w odcieniach brązu, z jeźdźcami i piechurami walczącymi mieczami i kopiami.

Pompejusz kontra Cezar: rywale, którzy złamali Republikę

Historia wojskowości · Zestawienie · Dowody dla obu stron, werdykt należy do Ciebie · ~17 min czytania · Aktualizacja: listopad 2026

Fresk w galerii Farsalos, fot. DrGrototo, przez Wikimedia Commons, CC0.

W skrócie

Pompejusz czy Cezar: co mówią źródła?

Pompejusz Wielki (106 do 48 p.n.e.) i Juliusz Cezar (100 do 44 p.n.e.) byli dwoma największymi rzymskimi wodzami swojego pokolenia. Starli się w jednej wojnie domowej. Pod Dyrrachium wygrał Pompejusz, a pod Farsalos w 48 roku p.n.e. Cezar, i to on wygrał wojnę. Historycy tego nie rozstrzygnęli. Mommsen nazwał Cezara jedynym twórczym geniuszem Rzymu, a o Pompejuszu pisał, że natura stworzyła go na dobrego sierżanta. Laurand uważał Pompejusza za lepszego wodza pod Dyrrachium, a van Ooteghem uznał jego strategię za trafną, natomiast Kurt von Fritz obwiniał go za porzucenie Italii. Ta strona zbiera dowody za każdym z nich, a ostateczny werdykt zostawia Tobie.

Przez lata byli wspólnikami w polityce, a Pompejusz był zięciem Cezara, dopóki nie zmarła jego żona Julia, córka Cezara. W styczniu 49 roku p.n.e. Cezar przekroczył Rubikon i dwaj najsławniejsi żołnierze Rzymu zwrócili armie przeciw sobie. Rzymianie spierali się o nich od samego początku. Poeta Lukan, piszący mniej więcej sto lat później, zamknął tę rywalizację w jednym wersie: Cezar nie znosił nikogo nad sobą, a Pompejusz nikogo obok siebie.1

To nie jest ranking. Najpierw zestawiamy obie kariery, potem opowiadamy kampanię, w której naprawdę stanęli naprzeciw siebie, a dalej sprawdzamy sześć pytań, po których ocenia się wodza, od strategii po to, co po sobie zostawił. Przy każdym podajemy najmocniejsze argumenty za Pompejuszem i najmocniejsze za Cezarem, razem ze starożytnymi autorami i współczesnymi historykami, którzy ich bronią. Na końcu decyzja należy do Ciebie.

Obok siebie

Marmurowa głowa portretowa Pompejusza WielkiegoPompejusz WielkiGnaeus Pompeius Magnus
Marmurowe popiersie Juliusza CezaraJuliusz CezarGaius Iulius Caesar
Żył
106 do 48 p.n.e.
100 do 44 p.n.e. (niektórzy przyjmują rok urodzenia 102)
Pochodzenie
Picenum, syn wodza Gnejusza Pompejusza Strabona
Rzym, stary ród arystokratyczny Juliuszów
Pierwsze dowództwo
83 p.n.e., w wieku 23 lat, z trzema legionami zebranymi na własną rękę
61 p.n.e., namiestnik Hiszpanii Dalszej
Wojny, w których dowodził
wojna domowa Sulli 83 do 81, Sertoriusz w Hiszpanii 76 do 71, piraci 67, Mitrydates i Wschód 66 do 62, wojna domowa 49 do 48
Hiszpania 61 do 60, Galia 58 do 50, wojna domowa 49 do 45
Najważniejsi przeciwnicy
Sertoriusz, piraci cylicyjscy, Mitrydates VI z Pontu, Tygranes z Armenii, Cezar
Helwetowie, Nerwiowie, Wercyngetoryks, Pompejusz, Farnakes II, synowie Pompejusza
Triumfy
3, nad Afryką, Europą i Azją
5, cztery w jednym miesiącu w 46 p.n.e. i jeden w 45 p.n.e.
Bitwy omówione tutaj
Sucro, nocna bitwa z Mitrydatesem, Dyrrachium i Farsalos
Sambra, Alezja, Dyrrachium i Farsalos, Zela
Śmierć
zabity u wybrzeży Egiptu pod Peluzjum, 48 p.n.e.
zabity w Rzymie 15 marca 44 p.n.e.

Daty, pochodzenie, dowództwa i triumfy według źródeł starożytnych i encyklopedii Treccani. Nie podajemy bilansu zwycięstw i porażek, bo żadne źródło nie liczy ich bitew w ten sam sposób.2

Gdzie się spotkali: Italia, Dyrrachium i Farsalos

Wyścig o Italię, 49 p.n.e.

Gdy Cezar przekroczył Rubikon, Pompejusz nawet nie próbował bronić Rzymu. Opuścił miasto i ruszył do Brundyzjum na samym obcasie Italii, a Cezar, jak pisze Wellejusz, poszedł za nim, licząc, że zakończy wojnę, póki rozmowy są jeszcze możliwe. Próbował zamknąć port, ale Pompejusz, jak opowiada Florus, wymknął się nocą przez wejście do portu i przeprawił przez Adriatyk.3

Obraz Cezara w czerwonym płaszczu na koniu nad porośniętym trzciną brzegiem rzeki
Juliusz Cezar nad Rubikonem, obraz Gustave'a Boulangera z 1854 roku. Musée de Picardie w Amiens. Domena publiczna

Cezar nie ścigał go od razu. Swetoniusz przytacza jego słowa, gdy wyruszał na zachód przeciw legatom Pompejusza w Hiszpanii: idzie na wojsko bez wodza, a wróci na wodza bez wojska. Wellejusz odnotowuje, że legaci, Afraniusz i Petrejusz, mu się poddali. Pompejusz zebrał tymczasem pod Dyrrachium wielką armię z prowincji i od sprzymierzonych królów Wschodu i próbował zamknąć Cezarowi Adriatyk.4

Dyrrachium, wiosna i lato 48 p.n.e.

4 stycznia 48 roku p.n.e. Cezar wypłynął z Brundyzjum z siedmioma legionami, zimą i obok wrogiej floty, bo statków wystarczyło tylko dla około 15 tysięcy legionistów i 500 jeźdźców. Gdy Antoniusz przeprawił resztę, Cezar zrobił coś nietypowego dla słabszej armii: spróbował zamknąć silniejszą w pierścieniu. Pompejusz odpowiedział łańcuchem 24 fortów i linią długą na mniej więcej piętnaście mil. Umocnienia samego Cezara ciągnęły się według jego relacji na siedemnaście mil. Florus pisze o szesnastu.5

Głód najpierw dotknął stronę Cezara. Jego żołnierze piekli chleb z dzikich roślin, a Pompejusz na ten widok miał powiedzieć, jak pisze Swetoniusz, że walczy z dzikimi zwierzętami. Florus zauważa, że armię samego Pompejusza zaopatrywało panowanie na morzu.6

Potem Pompejusz uderzył tam, gdzie linie Cezara nie były ukończone. Cezar opisuje, jak lekkozbrojnych i łuczników przewieziono morzem na południowy kraniec, gdzie poprzeczny wał od strony morza wciąż był otwarty, i wysadzono na tyłach jego ludzi. Cezar stracił 960 żołnierzy oraz 32 trybunów i centurionów, a wojsko okrzyknęło Pompejusza imperatorem. Appian zapisał komentarz Cezara: tego dnia wróg wygrałby wojnę, gdyby miał wodza, który umie korzystać ze zwycięstwa. Cezar dodaje, że po tej klęsce nikt nie czekał na rozkazy, a każdy sam nakładał sobie cięższą pracę za karę.7

Farsalos, sierpień 48 p.n.e.

Cezar wymknął się na wschód do Tesalii, gdzie żniwa mogły wyżywić jego armię. Plan Pompejusza, jak pisze Appian, polegał na przeciąganiu wojny, aż głód zmoże Cezara, ale senatorowie w obozie zgodnie namawiali go do bitwy. Wellejusz pisze, że Pompejusz poszedł za Cezarem, choć radzono mu wrócić do Italii albo przeciągać wojnę. Przyjął bitwę pod Farsalos.8

Cezar przypisuje Pompejuszowi 110 kohort, około 45 tysięcy ludzi, i około 7 tysięcy jazdy, wobec własnych 80 kohort liczących około 22 tysięcy i tysiąca jeźdźców. Appian, który korzystał z innych rzymskich relacji, daje Cezarowi około 22 tysięcy, a Pompejuszowi ponad dwa razy więcej. Pompejusz skupił jazdę na lewym skrzydle, by obejść prawe skrzydło Cezara. Cezar to przewidział, wyjął sześć kohort z trzeciej linii i ukrył je jako czwartą linię za swoją konnicą. Gdy ruszyła szarża, te kohorty przegnały jeźdźców z pola i uderzyły w bok Pompejusza.9

Długi renesansowy malowany panel z bitwą konnicy po prawej i łodziami przy nadmorskim mieście po lewej
Bitwa pod Farsalos i śmierć Pompejusza, florencki malowany panel z około 1455 roku z warsztatu Apollonia di Giovanniego i Marca del Buono. Art Institute of Chicago. CC0. Warsztat Apollonia di Giovanniego i Marca del Buono, około 1455, Art Institute of Chicago, przez Wikimedia Commons.

Własne straty Cezar oszacował na około 200 żołnierzy i 30 centurionów, a poległych pompejańczyków na około 15 tysięcy, przy ponad 24 tysiącach jeńców. Azyniusz Pollion, jeden z oficerów Cezara, naliczył 6 tysięcy zabitych po stronie Pompejusza, jak podaje Appian. Patrząc na pobojowisko, Cezar miał powiedzieć, według Polliona przytoczonego przez Swetoniusza: sami tego chcieli.10

Uciekł do Egiptu. Pod Peluzjum ludzie młodego króla zabrali go do małej łodzi i zakłuli, zanim dotarł do brzegu. Wellejusz Paterkulus pisze, że zginął w przeddzień urodzin, w pięćdziesiątym ósmym roku życia. Pełny przebieg bitwy opisujemy w artykule o bitwie pod Farsalos.11

Gdy wkrótce potem Cezar dotarł do Aleksandrii, pokazano mu głowę Pompejusza i jego pierścień z pieczęcią. Streszczenie Liwiusza mówi, że poczuł się urażony i zapłakał, a Plutarch, że odwrócił się od człowieka, który przyniósł głowę.12

Siedemnastowieczna akwaforta przedstawiająca małą łódź na wzburzonej wodzie: żołnierz w hełmie z pióropuszem unosi miecz nad mężczyzną w wieńcu laurowym, który wyrzuca ręce w górę, wioślarze pracują wiosłami, a z tyłu czeka duży żaglowiec.
Pompejusz ginie w łodzi, która wiozła go na brzeg Egiptu w 48 p.n.e., po klęsce pod Farsalos. Akwaforta Willema Bassego z lat 1632 do 1634, Rijksmuseum w Amsterdamie. CC0, via Wikimedia Commons

Strategia: plan na całą wojnę

Argumenty za Pompejuszem

Plan Pompejusza na 49 rok p.n.e. zakładał porzucenie Italii, panowanie na morzu i zebranie sił Wschodu. Cyceron, któremu ten plan się nie podobał, streścił go w liście do Attyka: polityka Pompejusza to polityka Temistoklesa, bo uważa on, że kto panuje na morzu, ten musi zapanować nad państwem. Polski historyk Roman Kamienik dowodził w 1963 roku, że ewakuacja Italii była jedynym rozsądnym wyjściem, bo nagły zimowy atak Cezara uniemożliwił pobór, a Pompejusz nie był nawet naczelnym wodzem w Italii, tylko jednym z kilku dowódców z równą władzą.13

W Grecji plan działał przez wiele miesięcy. Florus opisuje, jak pod Dyrrachium Pompejusz unikał rozstrzygającej bitwy, odcinał Cezarowi zaopatrzenie i czekał, aż jego zapał się wypali. Kamienik przypomina, że holenderski badacz J. H. Thiel i belgijski J. van Ooteghem uznali tę strategię za słuszną, a jej porzucenie za błąd, który przesądził o wszystkim. Idąc za Cezarem w głąb lądu, z dala od wybrzeża i floty, Pompejusz dał mu bitwę, jakiej Cezar chciał.14

Argumenty za Cezarem

Strategia Cezara polegała na tym, żeby ruszyć pierwszy i nie stawać. Uderzył, zanim Pompejusz zebrał pobór, uderzył na Hiszpanię, gdy Pompejusz dopiero gromadził siły Wschodu, i przeprawił się przez Adriatyk w styczniu, poza sezonem żeglugi, tylko z częścią armii. Appian wkłada mu w usta słowa, że ani zima, ani spóźnienie towarzyszy go nie zatrzymają. Niemiecki historyk Matthias Gelzer, jak streszcza go Kamienik, pisał, że Cezar zawsze decydował się na to, co Pompejusz uważał za niemożliwe.15

Słabym punktem jest Dyrrachium. Mniejsza armia, która próbuje zablokować większą pierścieniem umocnień długim na wiele mil, gdy wróg panuje na morzu, sama prosi się o klęskę, która rzeczywiście nadeszła. Kasjusz Dion pisze, że podczas nocnej próby wdarcia się do miasta Cezar został zaatakowany z przodu i z tyłu i omal nie zginął. Florus dodaje, że samo położenie miasta czyniło je nie do zdobycia. Cezar nie upierał się dłużej: porzucił umocnienia i odszedł.16

Taktyka na polu bitwy

Argumenty za Pompejuszem

W 66 roku p.n.e. Pompejusz zaskoczył Mitrydatesa VI z Pontu nocnym atakiem. Kasjusz Dion opisuje, jak księżyc wzeszedł za plecami Rzymian, a ich długie cienie zmyliły ludzi króla, którzy ginęli zadeptani w ścisku. Pod Dyrrachium uderzenie Pompejusza w otwarty koniec linii Cezara było trafnie wybrane i dobrze wymierzone w czasie, a streszczenie Liwiusza odnotowuje, że zdobył forty Cezara, zadając mu ciężkie straty. Francuski badacz L. Laurand dowodził w 1926 roku, jak relacjonuje Kamienik, że pod Dyrrachium Pompejusz wykazał więcej talentu wojskowego niż Cezar.17

Marmurowa głowa młodego mężczyzny w nakryciu z lwiej skóry
Marmurowy portret Mitrydatesa VI z Pontu jako Heraklesa w lwiej skórze, władcy, którego Pompejusz ostatecznie pokonał na Wschodzie. Luwr. CC0 (domena publiczna)

W jego dorobku są też porażki i źródła ich nie ukrywają. W Hiszpanii zbuntowany wódz Sertoriusz często bił zarówno Pompejusza, jak i jego kolegę Metellusa, jak mówi streszczenie Liwiusza, a Treccani zauważa, że Pompejusz nigdy nie odniósł nad nim rozstrzygającego zwycięstwa. Wojna skończyła się dopiero wtedy, gdy Sertoriusza zamordowali na uczcie jego właśni oficerowie pod wodzą Perperny, którego Pompejusz potem pokonał.18

Argumenty za Cezarem

Nad Sambrą w 57 roku p.n.e. Nerwiowie zaskoczyli armię Cezara przy budowie obozu. Cezar pisze, że wyrwał tarczę żołnierzowi z ostatniego szeregu, wyszedł do pierwszej linii i wołał centurionów po imieniu. Plutarch potwierdza, że ta wyrwana tarcza uratowała bitwę. Według relacji samych Nerwiów, którą przytacza Cezar, z sześćdziesięciu tysięcy zdolnych do walki zostało im ledwie pięciuset.19

Pod Alezją w 52 roku p.n.e. zamknął Wercyngetoryksa w pierścieniu umocnień długim na jedenaście mil, a potem zbudował drugi, czternastomilowy, zwrócony na zewnątrz, przeciw armii odsieczy, którą szacuje na 8 tysięcy jazdy i około 250 tysięcy piechoty. Oba pierścienie wytrzymały, a Wercyngetoryks się poddał. Treccani nazywa to genialną akcją wojskową. Farsalos z ukrytą czwartą linią pokazuje ten sam nawyk: odczytać plan wroga i postawić kilka kohort dokładnie tam, gdzie ten plan miał pęknąć.20

Czarno-biała mapa wzgórza Alezji otoczonego rzymskimi umocnieniami oblężniczymi
Oblężenie Alezji w 52 p.n.e.: podwójny pierścień umocnień Cezara wokół galijskiego grodu na wzgórzu i obozy galijskiej armii odsieczy na zewnątrz. Mapa z dzieła Theodore'a Ayraulta Dodge'a Caesar z 1892 roku. Domena publiczna

Logistyka i szybkość

Argumenty za Pompejuszem

Wojna z piratami w 67 roku p.n.e. to najmocniejszy dowód na talent organizacyjny Pompejusza. Ustawa trybuna Gabiniusza dała mu na trzy lata władzę nad całym Morzem Śródziemnym i jego wybrzeżami, jak podaje Treccani, a streszczenie Liwiusza mówi, że w czterdzieści dni przepędził piratów z całego morza. Cyceron mówił rok później, że Pompejusz przygotował się pod koniec zimy, zaczął wczesną wiosną i skończył w połowie lata.21

Dziesięć lat później, gdy odpowiadał za zaopatrzenie Rzymu w zboże, wysłał kapitanów w morze mimo burzy, mówiąc słowa zapisane przez Plutarcha: żeglowanie jest konieczne, życie nie. W 48 roku p.n.e. to samo panowanie na morzu żywiło jego armię pod Dyrrachium, jak zauważa Florus, podczas gdy żołnierze Cezara wykopywali korzenie na chleb.22

Argumenty za Cezarem

Swetoniusz pisze, że Cezar pokonywał sto mil dziennie wynajętym wozem i z niewielkim bagażem, a Plutarch, że w pierwszej podróży z Rzymu do Galii dotarł nad Rodan w siedem dni. W 47 roku p.n.e. pokonał Farnakesa II pod Zelą w pięć dni po przybyciu i w cztery godziny po tym, jak go pierwszy raz zobaczył. Kampanię zrelacjonował w Rzymie trzema słowami: przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem, które według Swetoniusza niesiono potem w jego triumfie pontyjskim.23

Szybkość miała swoją cenę. W styczniu 48 roku p.n.e. przeprawił się, mając statki dla około 15 tysięcy legionistów i 500 jeźdźców, a resztę armii zostawił w Italii, z flotą Pompejusza pomiędzy nimi. Appian podkreśla, że wypłynął w środku zimy, gdy nikt nie spodziewał się przeprawy.24

Dowodzenie ludźmi

Argumenty za Pompejuszem

W wieku dwudziestu trzech lat, bez żadnego urzędu, Pompejusz zebrał w Picenum trzy legiony spośród dawnych żołnierzy i klientów ojca, co potwierdzają Wellejusz i Plutarch. W 62 roku p.n.e., po powrocie ze Wschodu ze zwycięską armią, rozpuścił ją w Brundyzjum i zatrzymał tylko tytuł, co podkreślają zarówno Wellejusz, jak i biografia pióra Robina Seagera.25

Laurand, jak relacjonuje Kamienik, twierdził, że Cezara uratowało pod Dyrrachium tylko oddanie i zahartowanie weteranów, a takiej przewagi żaden wódz nie zbuduje w jedną zimę.26

Argumenty za Cezarem

Cezar zwracał się do swoich ludzi per towarzysze, a nie żołnierze, i cenił ich, jak pisze Swetoniusz, wyłącznie za męstwo. Pod Farsalos, jak opowiada Plutarch, natarcie otworzył weteran centurion Krastynus, który obiecał Cezarowi, że zasłuży na jego wdzięczność żywy albo martwy, i zginął w tej walce.27

Potrafił też być twardy. Gdy w 49 roku p.n.e. zbuntował się pod Placencją dziewiąty legion, Appian pisze, że Cezar zapowiedział dziesiątkowanie, a potem ograniczył karę do 120 prowodyrów, z których dwunastu wylosowano na śmierć. Kasjusz Dion opisuje ten sam bunt i egzekucje. Gdy przed wojną afrykańską zbuntował się dziesiąty legion, Cezar zwrócił się do żołnierzy per obywatele, jakby już byli zwolnieni ze służby. Swetoniusz pisze, że to jedno słowo ich odmieniło, a Appian opisuje tę samą scenę.28

Polityka i wojna

Argumenty za Pompejuszem

Dostawał jedno nadzwyczajne dowództwo po drugim, każde z mocy ustawy: przeciw piratom w 67 roku p.n.e., a potem, na mocy ustawy trybuna Maniliusza, przeciw Mitrydatesowi. W 52 roku p.n.e. senat uczynił go konsulem bez kolegi, a Wellejusz pisze, że wykorzystał ten urząd do walki z przekupstwem wyborczym. Cyceron mówił do ludu w 66 roku p.n.e., że wielki wódz potrzebuje czterech rzeczy, znajomości wojny, męstwa, autorytetu i szczęścia, a Pompejusz ma je wszystkie.29

Dbał też o własny wizerunek. Lubił porównania z Aleksandrem Wielkim, a Plutarch pisze, że unoszące się lekko nad czołem włosy dawały mu podobieństwo do posągów Aleksandra, choć częściej o nim mówiono, niż je widziano. Gliptoteka Ny Carlsberg zauważa, że kosmyki nad czołem na jej portrecie Pompejusza naśladują właśnie Aleksandra.30

Krytycy wskazują drugą stronę tej władzy. Wellejusz pisze, że od początku kariery Pompejusz nie znosił nikogo równego sobie. W liście z 49 roku p.n.e. Cyceron przytacza jego słowa: Sulla mógł, a ja nie będę mógł?31

Argumenty za Cezarem

Pod Korfinium w lutym 49 roku p.n.e. Cezar pojmał senatorów i wodza Pompejusza, Domicjusza, puścił ich wolno bez szwanku i oddał nawet publiczne pieniądze znalezione w mieście. Swoją politykę wyjaśnił w liście, który Cyceron przepisał Attykowi: to nowy sposób zwyciężania, umacniać się łagodnością i hojnością, a przykładu Sulli naśladować nie zamierza.32

Był też mistrzem opowiadania własnej historii. Francuski badacz Michel Rambaud dowodził w 1952 roku, jak relacjonuje Kamienik, że Wojna domowa Cezara przedstawia Pompejusza jako stratega bezczynności i ucieczki i zniekształca to, co ten naprawdę zrobił w Macedonii. Większość tego, co wiemy o Dyrrachium i Farsalos, pochodzi od zwycięzcy. Kasjusz Dion ujął różnicę między nimi w jednym zdaniu: Pompejusz chciał nie być drugim po nikim, a Cezar chciał być pierwszym ze wszystkich.33

Co po nich zostało

Argumenty za Pompejuszem

Pompejusz przebudował Wschód. Zlikwidował królestwo Seleucydów i zorganizował region w prowincje rzymskie, w tym Syrię, jak podaje Treccani. Kamienik odnotowuje, że amerykański badacz W. E. Caldwell widział w jego sposobie rządzenia przez legatów i królów klientów zapowiedź systemu Augusta.34

W idy marcowe, jak pisze Plutarch, umierający Cezar osunął się na cokół posągu Pompejusza.35

Obraz rzymskich senatorów w białych togach opuszczających salę z kolumnami, na posadzce leży ciało
Śmierć Cezara Jeana-Léona Gérôme'a, malowana w latach 1859 do 1867: spiskowcy opuszczają salę, a ciało Cezara leży u stóp posągu Pompejusza. Walters Art Museum w Baltimore. Domena publiczna

Argumenty za Cezarem

Po dziewięciu latach dowodzenia Cezar zamienił całą Galię w prowincję płacącą stały roczny trybut, jak pisze Swetoniusz. Po Farsalos otrzymał dyktaturę bez ograniczenia w czasie i zreformował kalendarz, wprowadzając rok liczący 365 dni z dniem przestępnym co cztery lata. Wojna domowa nie skończyła się wraz z Pompejuszem: jego synowie walczyli dalej, aż Cezar pokonał ich pod Mundą w 45 roku p.n.e.36

Munda nie była łatwym zwycięstwem. Florus pisze, że zwykłe szczęście tym razem Cezara opuściło, że bitwa długo pozostawała nierozstrzygnięta i że nawet jego weterani ustąpili pola, zanim zwyciężył. Treccani wymienia jako pokonanego wodza Gnejusza, starszego syna Pompejusza.37

Jak oceniali ich historycy

Starożytni byli podzieleni i często stawali po stronie Pompejusza. Wellejusz nazywa go człowiekiem wyjątkowo nieskazitelnym, a Cezarowi przypisuje odwagę przekraczającą ludzką naturę. Appian, opowiadając o śmierci Pompejusza, pisze, że od młodości pozostawał niepokonany i niezwykle szczęśliwy. Kasjusz Dion zaznacza, że obaj uchodzili za najbieglejszych we wszystkich sprawach wojennych.38

Wiek XIX mocno przechylił szalę na stronę Cezara. Theodor Mommsen nazwał go jedynym twórczym geniuszem, jakiego wydał Rzym, a o Pompejuszu napisał, że natura stworzyła go na dobrego sierżanta, a okoliczności powołały na wodza i męża stanu, który uderzał dopiero wtedy, gdy zbudował sobie ogromną przewagę.39

Badacze XX wieku zaczęli się z tym spierać, a przegląd ich poglądów u Kamienika jest dobrą mapą tego sporu. Laurand uważał Pompejusza za lepszego wodza pod Dyrrachium i sądził, że nawet po Farsalos mógł jeszcze wygrać. Gelzer przyznawał geniusz Cezarowi, ale pytał, czy strategia Pompejusza nie przyniosłaby sukcesu, gdyby trzymał się jej do końca. Van Ooteghem uznał ją za trafną. Po drugiej stronie Kurt von Fritz obwiniał Pompejusza za porzucenie Italii i uważał go za człowieka niezdolnego do decyzji i ryzyka. Sam Kamienik bronił ewakuacji Italii i za dużą część klęski winił rozbite dowództwo obozu senatorskiego.40

Kto słuszniej chwycił za broń, wiedzieć nie wolno. Każdy ma za sobą wielkiego sędziego. Lukan, Wojna domowa 1.126 do 127

W następnym wersie Lukan wymienia tych sędziów: sprawa zwycięska spodobała się bogom, a przegrana Katonowi. Po dwóch tysiącach lat ława przysięgłych wciąż obraduje.41

Bitwy na stronie

Wszystkie strony bitew w Echoes of Battle, w których brał udział któryś z nich, i przewodniki, które pokazują je w szerszym tle.

Twój werdykt

Nie wskazujemy zwycięzcy. Poniżej oba argumenty w najmocniejszej postaci i pytania, od których zależy, który z nich przekona Cię bardziej.

Za Pompejuszem

  • Trzy triumfy, nad Afryką, Europą i Azją
  • Wojna z piratami wygrana w jednym sezonie
  • Klęska, którą zadał Cezarowi pod Dyrrachium
  • Strategia morska, która omal nie zagłodziła Cezara, porzucona pod naciskiem własnych senatorów
  • Ład na Wschodzie i Syria zamieniona w prowincję rzymską

Za Cezarem

  • Podbój Galii w dziewięć lat, z Alezją jako arcydziełem
  • Mniejsza armia, która pod Farsalos pobiła większą
  • Szybkość, która wytrącała z równowagi każdego przeciwnika, od Italii po Zelę
  • Weterani gotowi iść za nim przez głód i klęskę
  • Trwałe reformy, takie jak kalendarz liczący 365 dni

Pytania, które warto rozważyć przed decyzją:

  1. Czy wodza oceniać po całej karierze, czy po jedynej wojnie, w której ci dwaj się zmierzyli?
  2. Czy Farsalos to błąd Pompejusza, czy senatu, który go do tej bitwy popchnął?
  3. Ile sukcesów Cezara zawdzięczamy weteranom z Galii, a ile jego własnym decyzjom?
  4. Na ile można ufać opowieści o wojnie, której główną relację napisał zwycięzca?
  5. Czy Dyrrachium pokazuje talent Pompejusza, czy brawurę Cezara?
  6. Czy zorganizowanie wojny, tak jak Pompejusz zrobił to z piratami, to równie wielki talent jak wygranie bitwy?

Oddaj głos poniżej i zobacz, jak ocenili ich inni czytelnicy.

Najczęstsze pytania

Kto był lepszym wodzem, Pompejusz czy Cezar?

Historycy tego nie rozstrzygnęli. Theodor Mommsen nazwał Cezara jedynym twórczym geniuszem, jakiego wydał Rzym, a o Pompejuszu pisał, że natura stworzyła go na dobrego sierżanta. Laurand uważał Pompejusza za lepszego wodza pod Dyrrachium, a van Ooteghem uznał jego strategię za trafną, natomiast Kurt von Fritz obwiniał go za porzucenie Italii. Ta strona porównuje dowody za obydwoma.

Kto wygrał wojnę między Pompejuszem a Cezarem?

Wojnę domową wygrał Cezar. Pompejusz pokonał go pod Dyrrachium w 48 roku p.n.e., ale tego samego lata Cezar wygrał rozstrzygającą bitwę pod Farsalos w Tesalii. Pompejusz uciekł do Egiptu i zginął pod Peluzjum. Jego synowie walczyli dalej, aż Cezar pokonał ich pod Mundą w Hiszpanii w 45 roku p.n.e.

Dlaczego Pompejusz i Cezar zaczęli wojnę?

Byli sojusznikami w pierwszym triumwiracie, a Pompejusz poślubił córkę Cezara, Julię. Po jej śmierci w 54 roku p.n.e. i śmierci Krassusa w 53 roku p.n.e. sojusz się rozpadł. Gdy senat, popierany przez Pompejusza, kazał Cezarowi złożyć dowództwo, ten w styczniu 49 roku p.n.e. przekroczył Rubikon.

Czy Pompejusz kiedykolwiek pokonał Cezara?

Tak. Pod Dyrrachium w 48 roku p.n.e. Pompejusz przełamał linie oblężnicze Cezara, wysadzając wojsko z morza na ich nieukończonym południowym krańcu. Sam Cezar zapisał, że stracił 960 żołnierzy oraz 32 trybunów i centurionów, a wojsko okrzyknęło Pompejusza imperatorem. Cezar wycofał się potem do Tesalii.

Ilu żołnierzy walczyło pod Farsalos?

Cezar przypisuje Pompejuszowi 110 kohort, około 45 tysięcy ludzi, i około 7 tysięcy jazdy, wobec własnych 80 kohort liczących około 22 tysięcy ludzi i tysiąca jeźdźców. Appian także daje Cezarowi około 22 tysięcy, a Pompejuszowi ponad dwa razy więcej. Liczby starożytne są sporne.

Jak zginął Pompejusz?

Po Farsalos popłynął do Egiptu, licząc na pomoc młodego króla Ptolemeusza XIII. Pod Peluzjum ludzie króla zabrali go do małej łodzi i zakłuli, zanim dotarł do brzegu. Stało się to w 48 roku p.n.e., w przeddzień jego urodzin.

Czy Pompejusz i Cezar byli spokrewnieni?

Tak, przez małżeństwo. W 59 roku p.n.e. Pompejusz poślubił Julię, córkę Cezara, i został jego zięciem, choć był od niego o sześć lat starszy. Julia zmarła przy porodzie w 54 roku p.n.e., a z nią zniknęła jedna z więzi, które trzymały ich sojusz.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu. Przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Lukan, „Wojna domowa (Farsalia), księga I”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  2. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Pompeo Magno, Gneo”. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Cesare, Gaio Giulio”. Plutarch, „Żywot Pompejusza”. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. ↩
  3. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  4. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. ↩
  5. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  6. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  7. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. ↩
  8. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. ↩
  9. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Appian, „Wojny domowe, księga II”. ↩
  10. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. ↩
  11. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. ↩
  12. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. Plutarch, „Żywot Cezara”. ↩
  13. Cyceron, „Listy do Attyka”. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  14. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  15. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  16. Kasjusz Dion, „Historia rzymska, księga XLI”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  17. Kasjusz Dion, „Historia rzymska, księga XLI”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  18. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Pompeo Magno, Gneo”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. ↩
  19. Juliusz Cezar, „Wojna galijska”. Plutarch, „Żywot Cezara”. ↩
  20. Juliusz Cezar, „Wojna galijska”. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Cesare, Gaio Giulio”. ↩
  21. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Pompeo Magno, Gneo”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. Cyceron, „Mowa o nadaniu naczelnego dowództwa Gnejuszowi Pompejuszowi”. ↩
  22. Plutarch, „Żywot Pompejusza”. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. ↩
  23. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. Plutarch, „Żywot Cezara”. ↩
  24. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Appian, „Wojny domowe, księga II”. ↩
  25. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Peter Nadig, „Pompey the Great”. ↩
  26. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  27. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. Plutarch, „Żywot Cezara”. ↩
  28. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Kasjusz Dion, „Historia rzymska, księga XLI”. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. ↩
  29. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Cyceron, „Mowa o nadaniu naczelnego dowództwa Gnejuszowi Pompejuszowi”. Liwiusz, „Periochae 111 do 115”. ↩
  30. Plutarch, „Żywot Pompejusza”. Ny Carlsberg Glyptotek, „Pompey the Great”. ↩
  31. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Cyceron, „Listy do Attyka”. ↩
  32. Juliusz Cezar, „Wojna domowa”. Cyceron, „Listy do Attyka”. ↩
  33. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. Kasjusz Dion, „Historia rzymska, księga XLI”. ↩
  34. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Pompeo Magno, Gneo”. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  35. Plutarch, „Żywot Cezara”. ↩
  36. Swetoniusz, „Boski Juliusz”. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Cesare, Gaio Giulio”. ↩
  37. Florus, „Zarys dziejów rzymskich, księga II, rozdział 13”. Istituto della Enciclopedia Italiana, “Cesare, Gaio Giulio”. ↩
  38. Wellejusz Paterkulus, „Historia rzymska, księga II, rozdziały 29 do 58”. Appian, „Wojny domowe, księga II”. Kasjusz Dion, „Historia rzymska, księga XLI”. ↩
  39. Theodor Mommsen, „The History of Rome, Book V”. ↩
  40. Roman Kamienik, „Klęska obozu republikańskiego w wojnie domowej 49-48 r. przed n.e. a odpowiedzialność Pompejusza”. ↩
  41. Lukan, „Wojna domowa (Farsalia), księga I”. ↩

Źródła

Bitwy, które zmieniły świat

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Ten sam wybór dla każdego czytelnika · dlaczego? ·

Wyjdź w pole z największymi wodzami

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii narracją na prawdziwej mapie. Zapisz się poniżej na newsletter z nowymi opowieściami o bitwach, a w dniu premiery wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.