Cezar czy Hannibal: co mówią źródła?
Juliusz Cezar (100 do 44 roku p.n.e.) i Hannibal Barkas (około 247 do około 183 roku p.n.e.) nigdy się nie spotkali. Hannibal najechał Italię jako wróg Rzymu i przegrał swoją wojnę pod Zamą w 202 roku p.n.e. Cezar, Rzymianin, podbił Galię i wygrał wojnę domową z własną Republiką. Historycy tego nie rozstrzygnęli. Treccani nazywa Hannibala największym wodzem starożytności, a Mommsen nazwał Cezara jedynym twórczym geniuszem Rzymu. Dodge, autor historii obu wodzów, odmówił ustalania kolejności, ale uznał, że to Hannibal walczył z największą przewagą wroga. Ta strona zbiera dowody za każdym z nich, a ostateczny werdykt zostawia Tobie.
Hannibal zmarł ponad osiemdziesiąt lat przed narodzinami Cezara, więc nigdy nie stanęli naprzeciw siebie. Do porównań skłania to, że każdy z nich wprowadził armię do Italii wbrew władzom Rzymu, Hannibal przez Alpy w 218 roku p.n.e., a Cezar przez Rubikon w 49 roku p.n.e., i że późniejsi żołnierze stawiali ich obok siebie. Maksymy zebrane pod imieniem Napoleona każą przyszłemu wodzowi czytać raz po raz kampanie Aleksandra, Hannibala i Cezara i twierdzą, że wszyscy trzej kierowali się tymi samymi zasadami.1
To nie jest ranking. Poniżej znajdziesz obie kariery obok siebie, to, co w źródłach najbliższe spotkaniu, i sześć pytań, według których można oceniać wodza, a przy każdym najmocniejsze argumenty za Hannibalem i za Cezarem. Decyzja na końcu należy do Ciebie.
Obok siebie
- Żył
- Około 247 do około 183 p.n.e.
- 100 do 44 p.n.e. (niektórzy datują narodziny na 102)
- Pochodzenie
- Kartagina, syn wodza Hamilkara Barkasa
- Rzym, stary ród szlachecki Juliuszy
- Pierwsze dowództwo
- 221 p.n.e., armia kartagińska w Hiszpanii
- 61 p.n.e., namiestnik Hiszpanii Dalszej
- Wojny, w których dowodził
- Druga wojna punicka 218 do 202. Potem doradca i admirał Antiocha III
- Hiszpania 61 do 60, Galia 58 do 50, wojna domowa 49 do 45
- Najwyższy urząd
- Sufet, najwyższy urzędnik Kartaginy, 196 p.n.e.
- Konsul od 59 p.n.e., potem dyktator
- Najważniejsi przeciwnicy
- Semproniusz, Flaminiusz, Paulus i Warron, Fabiusz, Marcellus, Scypion Afrykański
- Helwecjowie, Nerwiowie, Wercyngetoryks, Pompejusz, Farnakes II, synowie Pompejusza
- Bitwy omówione tutaj
- Trebia, Jezioro Trazymeńskie, Kanny, Zama
- Sambra, Gergowia, Alezja, Dyrrachium i Farsalos, Munda
- Śmierć
- Zażył truciznę w Bitynii, by nie zostać wydanym Rzymowi
- Zabity w Rzymie 15 marca 44 p.n.e.
Daty, urzędy i dowództwa według encyklopedii Treccani, kalendarium życia Hannibala Breta Mulligana i Plutarcha. Portret Hannibala to tradycyjna identyfikacja. Nie podajemy bilansu zwycięstw i porażek, bo żadne źródło nie liczy ich bitew w ten sam sposób.2
Czy się spotkali? Dwa marsze na Italię
Nie. Hannibal zażył truciznę w Bitynii około 183 roku p.n.e., a Cezar urodził się w 100 albo 102 roku p.n.e. Historycy porównują ich na wspólnym gruncie: armia wprowadzona do Italii wbrew woli senatu, bitwa zagłady stoczona przeciw liczniejszemu wrogowi i Galowie, których jeden werbował, a drugi podbił.3
Przez Alpy, 218 p.n.e.
Hannibal wyruszył z Hiszpanii, przeszedł Pireneje i, jak ujmuje to Eutropiusz, sam otworzył sobie drogę przez Alpy tam, gdzie nie przechodziło jeszcze żadne wojsko. Treccani podaje, że dotarł do Italii z około dwudziestoma sześcioma tysiącami ludzi i trzydziestoma siedmioma słoniami.4
Polibiusz pisze, że na przełęczach stracił około połowy wojska, a ocaleli wyglądali bardziej jak zwierzęta niż ludzie. U Florusa wojna przebija się przez Alpy i spada na Italię jak pocisk ciśnięty z nieba.5

Przez Rubikon, 49 p.n.e.
Marsz Cezara był krótki i polityczny. Gdy senat, popierany przez Pompejusza, kazał mu złożyć dowództwo, w styczniu 49 roku p.n.e. przekroczył Rubikon. Plutarch pisze, że w sześćdziesiąt dni, bez rozlewu krwi, został panem całej Italii. Pompejusz zdążył już odpłynąć do Grecji, a Cezar najpierw ruszył na jego legatów w Hiszpanii, idąc, jak przytacza Swetoniusz, na wojsko bez wodza, by potem wrócić na wodza bez wojska.6

Dwie bitwy przeciw przewadze: Kanny i Farsalos
Pod Kannami w 216 roku p.n.e. Polibiusz daje Rzymianom około osiemdziesięciu tysięcy piechoty wobec czterdziestu tysięcy piechoty i dziesięciu tysięcy jazdy Hannibala. Hannibal, pisze Frontinus, cofnął skrzydła i wysunął środek, a gdy Rzymianie go zepchnęli, skrzydła zamknęły się wokół nich. Polibiusz liczy około siedemdziesięciu tysięcy poległych Rzymian, Eutropiusz czterdzieści tysięcy piechurów i 3500 jeźdźców.7
Pod Farsalos w 48 roku p.n.e. Cezar przypisuje Pompejuszowi 110 kohort, około 45 tysięcy ludzi, i około 7 tysięcy jazdy, wobec własnych 22 tysięcy i tysiąca jeźdźców. Pompejusz skupił jazdę, by obejść prawe skrzydło Cezara. Cezar wyjął sześć kohort z trzeciej linii i ukrył je jako czwartą linię, a gdy ruszyła szarża, przegnały jeźdźców i uderzyły w bok Pompejusza.8
Liczba zabitych jest sporna. Cezar ocenia straty pompejańczyków na około 15 tysięcy, a Azyniusz Pollion, jak podaje Appian, naliczył 6 tysięcy.9
Wojna i polityka
Argumenty za Hannibalem
T. A. Dodge, amerykański żołnierz, który pisał o obu wodzach, ujął różnicę w jednym zdaniu: Hannibal używał polityki, by służyła celom wojennym, a Cezar prowadził wojnę, by służyła celom politycznym. Hannibal, dodaje, nie miał żadnych ambicji politycznych, a jego służba Kartaginie po Zamie pokazuje patriotę. Treccani przypisuje klęskę jego wojny przede wszystkim słabemu wsparciu skłóconej oligarchii w kraju.10
Jego strategia ma krytyków. B. H. Liddell Hart uznał go za wybitnego taktyka, ale jako stratega niezbyt imponującego. Florus przytacza słowa dowódcy jazdy Maharbala, że Hannibal umie zwyciężać, ale nie umie korzystać ze zwycięstwa, a kalendarium Mulligana odnotowuje, że marsz na Rzym w 211 roku p.n.e. nie ocalił Kapui.11
Argumenty za Cezarem
Cezar wygrywał wojny, które prowadził, i zatrzymywał to, co zdobył. Swetoniusz pisze, że po dziewięciu latach dowodzenia zamienił całą Galię w prowincję płacącą stały roczny trybut.12
W wojnie domowej uderzył, zanim Pompejusz zebrał pobór, zajął Italię, potem Hiszpanię i przeprawił się przez Adriatyk w środku zimy. Dodge nazywa jego strategię szeroką i dalekowzroczną, a wykorzystanie linii wewnętrznych w wojnie domowej wzorcowym, choć wylicza też jego błędy z pośpiechu pod Dyrrachium, w Aleksandrii, w Poncie i w Afryce.13
Liddell Hart widział w Cezarze raczej mistrza strategii i zaopatrzenia niż taktyki i ostrzegał, że jego posunięcia w Galii wymierzone były w barbarzyńców, a nie w wyszkolonych wodzów, z jakimi walczyli Hannibal i Scypion. Theodor Mommsen nazwał za to Cezara jedynym twórczym geniuszem, jakiego wydał Rzym.14
Taktyka na polu bitwy
Argumenty za Hannibalem
To bitwy Hannibala wciąż kopiują taktycy. Nad Jeziorem Trazymeńskim w 217 roku p.n.e. zaskoczył konsula Flaminiusza w zasadzce na drodze biegnącej brzegiem jeziora, a Treccani podaje piętnaście tysięcy zabitych Rzymian. Dodge wymienia cofający się klin Hannibala pod Kannami, obok skośnego szyku Epaminondasa i klina Aleksandra pod Arbelą, wśród najbardziej uderzających szyków starożytności, a w swoim „Hannibalu” pisał, że żadna bitwa w dziejach nie jest lepszym wzorem taktyki.15
Jego bitwy były wygrane, zanim się zaczęły. Nad Trebią zimą 218 roku p.n.e., pisze Frontinus, Hannibal ukrył w zasadzce brata Magona z wybranymi ludźmi, wysłał jazdę numidyjską, by wywabiła konsula Semproniusza za lodowatą rzekę, i uderzył na Rzymian od tyłu. Eutropiusz odnotowuje klęskę Semproniusza nad Trebią, po tym jak konsul Scypion został pobity i ranny nad Ticinusem.16

Argumenty za Cezarem
Dodge nazywa taktykę Cezara prostą i nie znajduje w jego bitwach szyku, który dałoby się postawić obok Kann. Jego siłą była ocena chwili. Swetoniusz pisze, że Cezar wydawał bitwę nie tylko po zaplanowaniu ruchów, ale i przy nagłej okazji, często prosto z marszu i w najgorszą pogodę.17
Nad Sambrą w 57 roku p.n.e., gdy Nerwiowie zaskoczyli jego armię przy budowie obozu, Cezar wyrwał, jak sam pisze, tarczę żołnierzowi z ostatniego szeregu, wyszedł do pierwszej linii i wołał centurionów po imieniu, a Plutarch potwierdza, że to uratowało bitwę.18
Szybkość i oblężenia
Argumenty za Hannibalem
Marsz z Hiszpanii przez Alpy do Italii to wyczyn, z którym kojarzy się jego imię. Dodge pisał, że żaden wódz nie maszerował tam i z powrotem między tyloma przeważającymi armiami tak nieustraszenie i zręcznie, a w opowieści z Efezu, którą przytacza Appian, Hannibal chwali się, że dokonał tego, nie dostając z Kartaginy ani pieniędzy, ani posiłków.19
Umiał też wychodzić z pułapek. W 217 roku p.n.e., osaczony przez dyktatora Fabiusza, przywiązał płonące wiązki chrustu do rogów około dwóch tysięcy zdobycznych wołów i nocą pognał je ku przełęczom, a strzegący ich Rzymianie, sądząc, że rusza cała armia, porzucili stanowiska. Opowiadają to Plutarch i Frontinus.20
Oblężenia były jego słabą stroną. Dodge pisze, że nie lubił prac oblężniczych, a jedynym jego świetnym oblężeniem był Sagunt. Korneliusz Nepos, świadek zwykle słaby, twierdzi, że gdyby nie osłabiła go zawiść współobywateli, zdołałby pokonać Rzymian.21
Argumenty za Cezarem
Swetoniusz pisze, że Cezar pokonywał sto mil dziennie wynajętym wozem i z niewielkim bagażem. W 47 roku p.n.e. pobił Farnakesa II pod Zelą i opisał to trzema słowami, przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem, które według Swetoniusza niesiono w triumfie pontyjskim, by pokazać szybkość tej wojny. Pliniusz podziwiał jego siłę umysłu i bystrość działającą jak błyskawica.22
Pod Alezją w 52 roku p.n.e. zamknął Wercyngetoryksa w pierścieniu umocnień długim na jedenaście mil, a potem zbudował drugi, czternastomilowy, zwrócony na zewnątrz, przeciw armii odsieczy, którą szacuje na 8 tysięcy jazdy i około 250 tysięcy piechoty. Oba pierścienie wytrzymały. Treccani nazywa to genialną akcją wojskową.23

Dowodzenie ludźmi
Argumenty za Hannibalem
Jego armia rosła w marszu. Eutropiusz zauważa, że gdy Hannibal był już w Italii, przyłączyło się do niego wielu Ligurów i Galów, tych samych Galów, których półtora wieku później podbije Cezar.24
Nikt, pisze Polibiusz, nie może odmówić podziwu sztuce wodzowskiej Hannibala. Przez szesnaście lat trzymał armię razem, jak dobry kapitan statku, i nie doszło do buntu, choć służyli w niej Afrykanie, Hiszpanie, Ligurowie, Celtowie, Fenicjanie, Italowie i Grecy.25
Argumenty za Cezarem
Cezar nazywał żołnierzy towarzyszami, a Swetoniusz pisze, że na początku wojny domowej każdy centurion zaoferował wystawić jeźdźca z własnych oszczędności i że przez całą długą wojnę nikt nie zdezerterował. Gdy przed wojną afrykańską zbuntował się dziesiąty legion, Cezar zwrócił się do żołnierzy słowem „obywatele”, a nie „żołnierze”, i według Swetoniusza to jedno słowo ich odmieniło.26
Weterani mu się odwdzięczali. Pod Farsalos, jak opowiada Plutarch, natarcie otworzył centurion Krastynus, który obiecał Cezarowi, że zasłuży na jego wdzięczność żywy albo martwy, i zginął w tej walce.27
Potrafił być też twardy. Gdy w 49 roku p.n.e. zbuntował się pod Placencją dziewiąty legion, Appian pisze, że Cezar zapowiedział dziesiątkowanie, a potem ograniczył karę do 120 prowodyrów, z których dwunastu wylosowano na śmierć.28
Cena wojny
Argumenty za Hannibalem
Hannibal walczył dla swojego miasta, a po Zamie służył mu jako sufet, dopóki Rzym nie wypędził go na wygnanie. Polibiusz notuje zarzuty: wśród Kartagińczyków Hannibal słynął z chciwości, wśród Rzymian z okrucieństwa, a sam Polibiusz przyznaje, że trudno go osądzić, bo wiele zależało od przyjaciół i okoliczności.29
Argumenty za Cezarem
Podbój Galii miał cenę, którą dostrzegali już starożytni. Plutarch pisze, że Cezar walczył w bitwach z trzema milionami ludzi, milion zabił i tyluż wziął do niewoli. Pliniusz podaje 1 192 000 zabitych w jego bitwach, nie licząc wojen domowych, i odmawia uznania tego za chwałę, nazywając to zbrodnią wobec ludzkości.30
Po rzezi Uzypetów i Tenkterów, jak Plutarch przytacza za Tanuzjuszem, Katon wnosił, by wydać Cezara barbarzyńcom za złamanie rozejmu.31
W wojnie domowej stawiał na łaskawość. Pod Korfinium w 49 roku p.n.e. puścił wolno pojmanych senatorów i oddał nawet publiczne pieniądze znalezione w mieście, a Wellejusz nazywa jego ułaskawienie wszystkich, którzy walczyli przeciw niemu, aktem hojności niemal nie do wiary. Swetoniusz odnotowuje, że kazał nawet ponownie ustawić posągi Sulli i Pompejusza, które rozbił tłum.32
Klęska i powrót
Argumenty za Hannibalem
Klęski Hannibala przyszły późno i nie dało się ich naprawić. Armia jego brata Hazdrubala zginęła nad Metaurem w 207 roku p.n.e., a Florus pisze, że gdy głowę brata wrzucono do obozu, Hannibal rozpoznał w tym zły los Kartaginy. Pod Zamą w 202 roku przegrał wojnę. Polibiusz pisze, że żaden wódz z tym samym wojskiem nie ustawiłby go lepiej i że człowiekowi, który nigdy wcześniej nie zaznał klęski, a przegrał mimo wszelkich starań, trzeba wybaczyć.33
Z tym brakiem wcześniejszych klęsk trzeba jednak uważać. Kalendarium Mulligana odnotowuje odparte ataki na Nolę w latach 216 i 215 p.n.e., Eutropiusz pisze, że Marcellus dobrze walczył z nim pod Nolą, a po wojnie Hannibal przegrał jedyną bitwę morską, w której dowodził, nad Eurymedonem w 190 roku p.n.e.34
Argumenty za Cezarem
Cezar przegrywał bitwy i wygrywał wojny, które po nich następowały. Swetoniusz wymienia trzy niepowodzenia w Galii, najcięższe pod Gergowią, gdzie rozbito legion, a sam Cezar przyznaje, że stracił tam czterdziestu sześciu centurionów i prawie siedmiuset żołnierzy. Swetoniusz dodaje, że w wojnie domowej los bitwy był niepewny tylko dwa razy: pod Dyrrachium, gdzie musiał uciekać, i w ostatniej bitwie w Hiszpanii, pod Mundą, gdzie myślał o samobójstwie.35
Po Dyrrachium pomaszerował do Tesalii i w kilka tygodni wygrał pod Farsalos. Munda w 45 roku p.n.e. była bliżej klęski. Florus pisze, że zabrakło tam Cezarowi zwykłego szczęścia, a walka długo była niepewna, Wellejusz zaś, że w tej bitwie wódz okazał więcej odwagi niż jego żołnierze.36
Jak oceniali ich historycy
Starożytni podziwiali obu. Polibiusz pisał o jednym człowieku i jednym umyśle, który stał za całą wojną Hannibala. Nepos twierdził, że Hannibal przewyższał innych wodzów rozumem tak samo, jak Rzym przewyższał inne narody męstwem. Pliniusz uczynił z Cezara przykład siły umysłu i pisze, że stoczył aż pięćdziesiąt bitew w polu, więcej niż Marek Marcellus z jego trzydziestoma dziewięcioma.37
Współcześni się dzielą. Treccani nazywa Hannibala największym wodzem starożytności ze względu na śmiałość planów i genialną taktykę, a Mommsen nadał Cezarowi miano jedynego twórczego geniusza Rzymu. Liddell Hart był chłodny wobec obu: wobec Hannibala jako stratega i wobec galijskich posunięć Cezara, wymierzonych w barbarzyńców, a nie w wyszkolonych wodzów.38
Dodge, autor pełnych historii obu wodzów, odmówił ustalania kolejności. Aleksander, pisał, zawsze pozostanie wodzem szczęścia, Hannibal wodzem nieszczęścia, a Cezar zajmuje miejsce pośrodku. Hannibal był zawsze ostrożny, często śmiały, a Cezar na przemian zbyt śmiały i zbyt ostrożny. Ze wszystkich wodzów świata, pisał, to Hannibal walczył z największą przewagą wroga, a charakterem stał wyżej niż Aleksander i Cezar. O Cezarze pisał zaś, że gdyby nie szczęście, które wiele razy przychodziło mu na ratunek, nie dożyłby swojej wielkości, i ostrzegał, że sprowadzanie wielkich wodzów do statystyk graniczy z absurdem.39
Zapis dziejów Cezara ma jeszcze jeden problem: w dużej mierze to jego własna relacja. Swetoniusz przytacza zdanie Azyniusza Polliona, który służył pod Cezarem, że „Pamiętniki” spisano dość niedbale i bez ścisłego trzymania się prawdy. Dzieje Hannibala znamy za to niemal wyłącznie od strony jego wrogów.40
Bitwy na stronie
Wszystkie strony bitew na naszej stronie, w których brał udział jeden z nich, oraz przewodniki wokół nich.
Dowodzi Hannibal · 216 p.n.e.Bitwa pod Kannami
Cezar dowodził · 48 p.n.e.Bitwa pod Dyrrachium
Dowodzi Cezar · 48 p.n.e.Bitwa pod Farsalos
Dowodzi Cezar · 52 p.n.e.Bitwa pod Alezją
Dowodzi Hannibal · 219 p.n.e.Oblężenie Saguntu
Dowodzi Hannibal · 218 p.n.e.Bitwa nad Ticinusem
Dowodzi Hannibal · 218 p.n.e.Bitwa nad Trebią
Dowodzi Hannibal · 217 p.n.e.Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim
Marsz Hazdrubala · 207 p.n.e.Bitwa nad Metaurem
Dowodzi Hannibal · 202 p.n.e.Bitwa pod Zamą
Przed wojną domową · 53 p.n.e.Bitwa pod Carrhae
Przewodnik · 88 p.n.e. do 324 n.e.Rzymskie wojny domowe
Przewodnik · 264 do 146 p.n.e.Wojny punickie
WódzHannibal Barkas
WódzJuliusz Cezar
RankingNajwięksi wodzowie starożytnego Rzymu
RankingNajwięksi wodzowie Kartaginy
Zobacz też Hannibal kontra Scypion, Pompejusz kontra Cezar, Aleksander kontra Cezar, Jak działał legion rzymski i Gajusz Mariusz.
Twój werdykt
Nie wskazujemy zwycięzcy. Poniżej oba argumenty w najmocniejszej postaci i pytania, od których zależy, który z nich przekona Cię bardziej.
Za Hannibalem
- Marsz przez Alpy bez pomocy z kraju
- Jezioro Trazymeńskie i Kanny, wzory zasadzki i okrążenia
- Szesnaście lat we wrogim kraju z różnorodną armią, która się nie rozpadła
- Największa przewaga wroga, z jaką walczył starożytny wódz, w ocenie Dodge'a
- Wojna prowadzona dla miasta, nie dla siebie
Za Cezarem
- Galia podbita i zamieniona w prowincję w dziewięć lat
- Alezja, dwa pierścienie umocnień utrzymane przeciw dwóm armiom
- Farsalos wygrane z połową sił przeciwnika
- Szybkość, która wytrącała z równowagi każdego przeciwnika, od Italii po Zelę
- Wygrane wojny i naprawione klęski, jak Gergowia i Dyrrachium
Pytania, które warto rozważyć przed decyzją:
- Czy prawdziwą miarą jest wygrana wojna, czy wygrane bitwy z silniejszym państwem?
- Czy zwycięstwa Cezara nad innymi Rzymianami liczą się tak samo jak zwycięstwa Hannibala nad Rzymem?
- Na ile można ufać relacji spisanej przez samego Cezara albo spisanej w całości przez wrogów Hannibala?
- Czy cena, jaką zapłacili pokonani, od Galii po Italię, należy do oceny wodza?
- Hannibal walczył tym, czego Kartagina mu nie przysłała, Cezar sam zbudował swoją armię i swoją politykę. Co jest trudniejsze?
Oddaj głos poniżej i zobacz, jak ocenili ich inni czytelnicy.







