Oblężenie Corinth 1862: miesięczny marsz Hallecka do pustego miasta

Wiosną 1862 roku niewielkie miasteczko Corinth w północno-wschodniej części stanu Missisipi należało do najcenniejszych punktów Konfederacji. Jak przypomina Mississippi Encyclopedia, powstało w latach 50. XIX wieku w miejscu, gdzie linia Memphis and Charleston krzyżowała się z linią Mobile and Ohio, czyli głównymi szlakami kolejowymi zachodniej Konfederacji ze wschodu na zachód i z północy na południe. Ulysses S. Grant napisał później, że Corinth był tak samo cenny dla nieprzyjaciela, który go trzymał, jak dla Unii, która chciała go zdobyć.²

Po klęsce pod Shiloh 6 i 7 kwietnia konfederaci generała P. G. T. Beauregarda cofnęli się do odległego o około 22 mile Corinth i okopali się. Grant pisze, że wkrótce po bitwie Earl Van Dorn przyprowadził im 17 tysięcy ludzi posiłków, a nowe pułki napływały z całego Południowego Zachodu.³

Oblężenie od początku do końca

Po stronie Unii dowódca departamentu, generał major Henry W. Halleck, przybył do Pittsburg Landing i osobiście objął dowództwo. Zgromadził trzy armie, według American Battlefield Trust ponad 100 tysięcy ludzi: prawym skrzydłem dowodził George H. Thomas, centrum Don Carlos Buell, a lewym skrzydłem John Pope. Grant, zwycięzca spod Fortu Donelson, został zastępcą Hallecka, co sam opisał jako rolę niewiele większą niż obserwatora. Rozkazy szły z pominięciem go, wspominał, i kilkakrotnie prosił o odwołanie.⁴

Marsz ruszył pod koniec kwietnia, 29 kwietnia według Trustu, a 30 według Granta. Halleck dał się już raz zaskoczyć pod Shiloh i nie zamierzał dopuścić do tego ponownie. Co noc jego armie się okopywały. Grant wspominał, że dowódców oddziałów rozpoznawczych ostrzegano, by nie wdawali się w walkę, że przed każdym ruchem budowano i wykładano balami drogi i że wojska Unii były okopane na całej drodze od rzeki Tennessee do Corinth. Cały ten ruch nazwał oblężeniem od początku do końca.⁵

Walk jednak nie brakowało. Potyczki wybuchały pod Farmington, przy Russell House i na farmie wdowy Surratt. 3 maja żołnierze Pope'a zajęli Farmington, zaledwie cztery mile od Corinth, ale Pope dostał rozkaz wycofania się, by wyrównać linię z wolniejszymi skrzydłami, i to samo powtórzyło się po drugim natarciu 8 maja.⁶

Pociągi w nocy

28 maja Halleck ruszył naprzód wszystkimi siłami. Na prawym skrzydle żołnierze Thomasa zdobyli umocniony podwójny dom z bali niespełna milę od pozycji konfederatów i odparli kontratak; w centrum oddziały Buella zajęły farmę Surratt i wzgórze nad nią. Linie Unii znalazły się wreszcie na tyle blisko, by ostrzeliwać miasto.⁷

Beauregard miał dość. Jego armię dziesiątkowały choroby i brakowało wody. 26 maja wydał rozkaz ewakuacji, a 29 maja pociągi zaczęły wywozić chorych i rannych, a potem żywność i zapasy. Żeby zmylić przeciwnika, kazał żołnierzom wiwatować za każdym razem, gdy przyjeżdżał pociąg, jakby nadciągały posiłki. Niektórzy żołnierze Unii, którzy przed wojną pracowali na kolei, jak pisze Grant, przykładali ucho do szyny i rozpoznawali, że pociągi odjeżdżają załadowane, a wracają puste.⁸

Rankiem 30 maja Halleck ustawił armię w szyku bojowym w oczekiwaniu na atak. Corinth był pusty. Wszystko zniszczono albo wywieziono, a trofeami, jak pisał Grant, było kilka drewnianych armat: kłód osadzonych na kołach od wozów i wycelowanych w linie Unii.⁹

Jałowe zwycięstwo

Oblężenie kosztowało obie strony wiele chorób, ale niewiele krwi w walce. American Battlefield Trust szacuje straty na około 1000 ludzi po każdej stronie, a siły na 100 tysięcy żołnierzy Unii i 70 tysięcy konfederatów; Grant podaje okrągłe 120 tysięcy żołnierzy Unii i ocenia, że Beauregard miał na papierze duże siły, ale prawdopodobnie niewiele ponad 50 tysięcy zdolnych do walki.¹⁰

Grant uznał zdobycie Corinth za ważne strategicznie, ale pod każdym innym względem jałowe. Armia konfederatów uszła wraz z zapasami, a on był przekonany, że szybka, dwudniowa kampania zaraz po Shiloh pozwoliłaby zająć miasto i rozbić broniące go wojsko. Halleck tymczasem ufortyfikował Corinth na skalę, która wymagałaby 100 tysięcy ludzi do obsadzenia umocnień, a wkrótce wyjechał do Waszyngtonu jako naczelny dowódca, zostawiając Granta na czele wojsk na Zachodzie.¹¹

Corinth nie stracił znaczenia. W październiku 1862 roku armia konfederatów pod wodzą Van Dorna próbowała go odbić w dwudniowej bitwie, która, jak odnotowuje Mississippi Encyclopedia, kosztowała atakujących 4838 zabitych, rannych i zaginionych i zakończyła się niepowodzeniem. Miasto pozostało w rękach Unii do końca wojny jako baza kampanii, która zakończyła się pod Vicksburgiem.¹²