Co wydarzyło się w pierwszej bitwie pod Kernstown?
23 marca 1862 roku Stonewall Jackson, uwierzywszy meldunkowi kawalerii, że w Winchester została tylko niewielka siła Unii, zaatakował pod Kernstown i natknął się na całą dywizję Shieldsa, którą tego dnia dowodził pułkownik Nathan Kimball. Po kilku godzinach walki na Sandy Ridge Konfederatom zabrakło amunicji i się wycofali. Była to jedyna porażka Jacksona, a jednak tak zaniepokoiła Waszyngton, że Lincoln odesłał wojska z powrotem do Doliny Shenandoah.1
Stonewall Jackson przegrał tylko jedną bitwę w ciągu dwóch lat służby w armii Konfederacji, a przegrał ją w chłodną niedzielę na południe od Winchester w Wirginii. Kernstown było porażką taktyczną, która mimo to dała jego przełożonym to, czego chcieli. Było też pierwszą bitwą jego kampanii w Dolinie Shenandoah w 1862 roku.2
Mała armia, duże zadanie
Na początku marca 1862 roku Jackson miał od generała Josepha E. Johnstona rozkaz, by nie dopuścić do przerzucenia sił Unii z Doliny Shenandoah na wschód, na pomoc ofensywie McClellana na Richmond. Miał w Winchester ledwie 4 tysiące ludzi wobec około 20 tysięcy generała Nathaniela Banksa. Gdy 11 marca Banks ruszył naprzód, Jackson cofnął się na południe, do Mount Jackson.3
Potem część wojsk Unii odesłano na wschód i Jackson dostrzegł szansę. 22 marca dowódca jego kawalerii, pułkownik Turner Ashby, stoczył potyczkę na południe od Winchester i zameldował, że większość sił Banksa odchodzi, a w mieście zostało niewielu żołnierzy Unii. W tej potyczce został ranny generał brygady James Shields i dowództwo jego dywizji przejął pułkownik Nathan Kimball. Meldunek Ashby'ego był błędny. Dywizja Shieldsa, prawie 8 tysięcy ludzi, wciąż stała w Winchester.4
Wzgórze Pritcharda
Niedzielny ranek 23 marca był zimny i przenikliwy, na ziemi leżały jeszcze płaty śniegu. Około dziewiątej kawaleria Ashby'ego z baterią i czterema kompaniami 2. Pułku Piechoty Wirginii rozpoczęła bitwę koło przysiółka Kernstown. Kimball ściągnął więcej oddziałów i ustawił dziesięć gwintowanych dział na wzgórzu Pritcharda, na zachód od Valley Pike, a próby obejścia skrzydła Unii przez Ashby'ego załamały się w ich ogniu.5
Główne siły Jacksona przeszły prawie 20 mil ze Strasburga i zaczęły nadchodzić około drugiej po południu. Uznał, że atak na wzgórze Pritcharda nie ma sensu, i wysłał dwie z trzech brygad, Brygadę Stonewall generała Richarda Garnetta i brygadę pułkownika Samuela Fulkersona, na zachód, na Sandy Ridge, by obejść pozycję Unii. Tam zajęły stanowiska za kamiennym murem biegnącym w poprzek grzbietu. Gdy jego oficer sztabowy Sandie Pendleton wrócił z rozpoznania i zameldował, że mogą mieć przed sobą nawet 10 tysięcy ludzi, Jackson odpowiedział: „Nic nikomu nie mów. Wpakowaliśmy się”.6
Walka na Sandy Ridge
Kimball posłał na grzbiet brygadę pułkownika Erastusa Tylera. Tyler prowadził pułki jeden za drugim zamiast obok siebie, więc do Konfederatów za murem mógł strzelać tylko pierwszy z nich, a pozostałe musiały rozwijać się pod ogniem. National Park Service pisze, że ten szyk omal nie skończył się dla Unii katastrofą, przed którą uratowały ją posiłki Kimballa i działa na wzgórzu Pritcharda.7
W końcu Tyler ustawił swoje pięć pułków w jednej linii, a z posiłkami Kimballa przewaga liczebna Unii zaczęła się liczyć. American Battlefield Trust zauważa, że ludzie Jacksona zacięcie odpierali przeciwnatarcie Kimballa. Po kilku godzinach Konfederatom zaczęło brakować amunicji i Garnett bez rozkazu Jacksona zarządził odwrót z Sandy Ridge. Jackson na próżno próbował zatrzymać swoich ludzi, a wieczorem Konfederaci odeszli na południe drogą Valley Pike.8
Rachunek strat
Dwa główne źródła podają nieco inne liczby. American Battlefield Trust ocenia siły na 8500 żołnierzy Unii i 3800 Konfederatów, a straty na 590 po stronie Unii i 718 po stronie Konfederacji. National Park Service podaje około 7200 żołnierzy Unii i około 3700 Konfederatów w walce oraz około 575 strat Unii i prawie 740 Konfederatów, ponad 22 procent sił Jacksona.9
Jackson był wściekły na Garnetta i później postawił mu zarzuty, choć NPS ocenia, że odwrót był słuszną decyzją.10
Porażka, która się opłaciła
Administracja Lincolna, zawsze niespokojna o bezpieczeństwo Waszyngtonu, sądziła, że Jackson ma znacznie więcej ludzi, niż miał naprawdę, i obawiała się, że może wkroczyć do Marylandu. Lincoln odesłał do Doliny poważne posiłki, przeznaczone pierwotnie dla kampanii McClellana przeciw Richmond. W tym sensie, jak ujmuje to NPS, porażka Jacksona pod Kernstown dała dokładnie to, czego chciał Johnston. Więcej o dowódcy w sylwetce Stonewalla Jacksona.11
Przypisy
Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.
- American Battlefield Trust, „Kernstown”; National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”; American Battlefield Trust, „Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- American Battlefield Trust, „Kernstown”; National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”; American Battlefield Trust, „Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”; American Battlefield Trust, „Kernstown”. ↩
- American Battlefield Trust, „Kernstown”; National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”. ↩
- National Park Service, „First Battle of Kernstown”; American Battlefield Trust, „Kernstown”. ↩
Źródła
- American Battlefield Trust, „Kernstown”
- National Park Service, Cedar Creek and Belle Grove National Historical Park, „First Battle of Kernstown”
