Kiedy rozegrała się bitwa nad Greenbrier River?

3 października 1861 roku w Camp Bartow w hrabstwie Pocahontas, na terenie dzisiejszej Wirginii Zachodniej.

Kto wygrał bitwę nad Greenbrier River?

Żadna ze stron. National Park Service uznaje ją za nierozstrzygniętą: Reynolds się wycofał, ale konfederaci kilka tygodni później opuścili obóz.

Kto dowodził nad Greenbrier River?

Generał brygady Joseph J. Reynolds prowadził wojska Unii, a generał brygady Henry R. Jackson dowodził konfederacką załogą Camp Bartow.

Ilu ludzi stracono nad Greenbrier River?

Łącznie około 95: 43 po stronie Unii i 52 po stronie konfederatów, według National Park Service i American History Central.

Jak inaczej nazywa się bitwę nad Greenbrier River?

Bitwą o Camp Bartow, od konfederackiego obozu w miejscu, gdzie trakt przecinał rzekę.

Bitwa nad Greenbrier River 1861: atak na Camp Bartow

W skrócie

Co wydarzyło się nad Greenbrier River?

3 października 1861 roku, na początku wojny secesyjnej, generał brygady Unii Joseph J. Reynolds poprowadził nocą dwie brygady z Cheat Mountain na konfederacki obóz Camp Bartow, w miejscu, gdzie trakt Staunton-Parkersburg przecinał rzekę Greenbrier w zachodniej Wirginii. Jego żołnierze odrzucili czaty i przez wiele godzin ostrzeliwali obóz, ale atak na skrzydło się nie powiódł i Reynolds się wycofał. Obie strony straciły łącznie mniej niż stu ludzi.¹

Latem 1861 roku Unia i Konfederacja walczyły o góry zachodniej Wirginii, gdzie trakty i przełęcze Alleghenów łączyły Wschód z doliną Ohio. Po zwycięstwie Unii pod Rich Mountain w lipcu wojska federalne posunęły się na wschód, do hrabstwa Pocahontas, i zbudowały fort na szczycie Cheat Mountain, by trzymać trakt Staunton-Parkersburg.²

We wrześniu do zachodniej Wirginii przybył generał Robert E. Lee, by pokierować działaniami Konfederacji. 12 września próbował zdobyć fort na Cheat Mountain i obóz Unii w Elkwater zbieżnymi kolumnami, ale deszcz, trudny teren i zła łączność zniweczyły plan i konfederaci się wycofali. Generał brygady Joseph J. Reynolds utrzymał pozycje. Według e-WV konfederatów niepokoiło bezpieczeństwo kolei Virginia Central oraz Virginia and Tennessee na ich tyłach. Adiutant Lee, pułkownik John A. Washington, ostatni prywatny właściciel Mount Vernon, zginął podczas zwiadu pod Elkwater, a o atakujących pisano, że byli zbyt przemoczeni i zbyt głodni, by walczyć. American History Central liczy około 11 tysięcy ludzi w konfederackiej Armii Północnego Zachodu generała Williama W. Loringa, do której Lee dołączył na czas ofensywy.³ › Bitwa pod Rich Mountain, 1861

Camp Bartow

Po porażce pod Cheat Mountain konfederaci okopali się tam, gdzie trakt przecinał rzekę Greenbrier. Pozycję nazwano Camp Bartow, a dowodził nią generał brygady Henry R. Jackson. American History Central szacuje jego załogę na około 1800 ludzi.⁴

Sukces pod Cheat Mountain zachęcił Reynoldsa do kontrataku. National Park Service i American Battlefield Trust opisują operację jako rozpoznanie walką; American History Central pisze, że Reynolds liczył na wyparcie konfederatów z obozu i otwarcie traktu ku wschodniej Wirginii, i ocenia jego siły na około 5000 ludzi.⁵

Nocny marsz

W nocy z 2 na 3 października Reynolds ruszył z Cheat Mountain z dwiema brygadami. Nadzieja na zaskoczenie prysła, gdy konfederackie czaty dostrzegły kolumnę, zanim dotarła do obozu. Federalni odrzucili czaty i otworzyli ogień z artylerii. American History Central datuje początek głównej walki na około ósmą rano.⁶

Walka trwała przez całe przedpołudnie. Dobrze okopani żołnierze Jacksona wytrzymali długi ostrzał, a próba obejścia prawego skrzydła konfederatów się nie powiodła. Po mniej więcej czterech i pół godzinach, jak pisze American History Central, Reynolds zobaczył nadchodzące z Camp Allegheny na górze konfederackie posiłki i, niesłusznie obawiając się przewagi wroga, przerwał walkę i wrócił na Cheat Mountain.⁷

Małe straty, wielkie przechwałki

Mimo hałasu straty były niewielkie. Unia straciła 43 ludzi, 8 zabitych i 35 rannych, a konfederaci 52, 6 zabitych, 33 rannych i 13 zaginionych. American Battlefield Trust zauważa, że w kolejnych miesiącach obie strony bardzo przesadzały w ocenie zadanych strat, choć w sumie trafionych zostało mniej niż stu ludzi; American History Central pisze to samo o raportach obu generałów.⁸

National Park Service uznaje wynik za nierozstrzygnięty. Reynolds nie zdołał wyprzeć Jacksona, a konfederaci pozostali na swoich pozycjach.⁹

Zima na Allegheny

Camp Bartow nie przetrwał długo. Wśród konfederatów wybuchły choroby i ponad miesiąc po bitwie opuścili obóz, przenosząc się na leże zimowe na szczycie Allegheny Mountain. Tam 13 grudnia 1861 roku, jak odnotowuje e-WV, generał Unii Robert H. Milroy zaatakował ich z około 1900 ludźmi przeciw około 1200, w jednym z najkrwawszych starć pierwszego roku wojny, i został odparty. Jak na ironię, zauważa e-WV, konfederacka brygada kilka dni wcześniej dostała rozkaz odwrotu; nieudany atak przekonał Loringa, by zostawić ludzi pułkownika Edwarda Johnsona na górze na całą zimę. Camp Allegheny i pobliskie obozowiska z czasów wojny secesyjnej wpisano w 1990 roku do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych.¹⁰ › Bitwa pod Droop Mountain, 1863

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

American Battlefield Trust, „Greenbrier River”; Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; R. F. Hendricks, „Battle of Cheat Mountain”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; R. F. Hendricks, „Battle of Cheat Mountain”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; Joe Geiger, „Battle of Allegheny Mountain”. ↩
American Battlefield Trust, „Greenbrier River”; Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”. ↩
American Battlefield Trust, „Greenbrier River”; Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”. ↩
American Battlefield Trust, „Greenbrier River”; Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”; American Battlefield Trust, „Greenbrier River”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; National Park Service, „Greenbrier River”. ↩
Harry Searles, „The Battle of Greenbrier River, 1861”; Joe Geiger, „Battle of Allegheny Mountain”. ↩

Źródła

American Battlefield Trust, „Greenbrier River: Camp Bartow, Pocahontas County, WV, Oct 3, 1861”
Harry Searles, American History Central, „The Battle of Greenbrier River, 1861”
National Park Service, podsumowanie bitwy Komisji Doradczej ds. Pól Bitewnych Wojny Secesyjnej (CWSAC), WV007, „Greenbrier River”
R. F. Hendricks, e-WV: The West Virginia Encyclopedia (Rada Humanistyczna Wirginii Zachodniej), „Battle of Cheat Mountain”
Joe Geiger, e-WV: The West Virginia Encyclopedia (Rada Humanistyczna Wirginii Zachodniej), „Battle of Allegheny Mountain”