Bitwa pod Droop Mountain 1863: ostatnia wielka walka w Wirginii Zachodniej

Wirginia Zachodnia przystąpiła do Unii w 1863 roku, ale siły Konfederacji wciąż trzymały się w jej południowo-wschodnim zakątku. American Battlefield Trust wyjaśnia dlaczego: linia kolejowa Virginia and Tennessee biegła blisko południowo-wschodniej granicy stanu, a dopóki działała, armia Konfederacji mogła pozostawać w Wirginii Zachodniej.²

Tej jesieni dowódca Departamentu Wirginii Zachodniej, generał Benjamin F. Kelley, rozkazał generałowi brygady Williamowi W. Averellowi uderzyć na linię, z zajęciem Lewisburga jako głównym celem. Terry Lowry, autor książki o tej bitwie, pisze w e-WV, encyklopedii Wirginii Zachodniej, że między sierpniem a grudniem 1863 roku Averell poprowadził trzy rajdy przez góry w stronę kolei koło Dublin w Wirginii. Droop Mountain było skutkiem drugiego.³

Kleszcze, które się nie zamknęły

Plan zakładał kleszcze. Averell, wychodząc z Beverly, miał odciągnąć Konfederatów od Lewisburga, a konna brygada generała Alfreda N. Duffiégo, nadciągająca od Charleston, miała zająć opuszczone miasto i pomóc osaczyć armię Południa. Kolumna Averella, licząca blisko 5000 ludzi, wyszła z Beverly 1 listopada; Duffié wyruszył z Charleston 3 listopada.⁴

4 listopada ludzie Averella natknęli się koło Hillsboro na część sił pułkownika Williama L. Jacksona. Jackson ostrzegł Echolsa i, prowadząc działania opóźniające, cofnął się 5 listopada na szczyt Droop Mountain. Echols przemaszerował ze swoją brygadą całą noc i dotarł na miejsce wczesnym rankiem 6 listopada.⁵

Pod górę

Averell zamierzał zająć uwagę Konfederatów pozorowanym atakiem na swoim lewym skrzydle, a główne uderzenie poprowadzić grzbietem góry na prawym. Jego działa otworzyły ogień około jedenastej, ale wyrządziły niewiele szkód. O 13.45 jego prawe skrzydło uderzyło na lewe skrzydło Konfederatów, a on rzucił pozostałe trzy pułki na centrum. Trust opisuje, jak szli pod górę w morderczym ogniu z góry, a potem wygrali brutalną walkę wręcz na linii Konfederatów.⁶

Echols posłał do centrum pułkownika George'a S. Pattona, który na pewien czas powstrzymał natarcie Unii. Około piętnastej oddział łączności 68. Pułku Piechoty Nowojorskiej zameldował, że linia Konfederatów słabnie, i Averell rzucił do walki ostatni odwód. Lowry pisze, że po blisko sześciu godzinach ognia artylerii, karabinów i walki wręcz piechota Unii przełamała lewe skrzydło Konfederatów w miejscu zapamiętanym jako Krwawy Kąt, a odwrót zamienił się w bezładną ucieczkę.⁷

Zwycięstwo bez nagrody

O szesnastej było po wszystkim. Echols dowiedział się, że Duffié jest tylko 18 mil od słabo bronionego Lewisburga, i po wyczerpującym nocnym marszu wyprowadził ludzi, cofając się ku granicy Wirginii. National Park Service szacuje straty na 415 ludzi: 140 po stronie Unii i 275 po stronie Konfederacji.⁸

Unioniści zajęli Lewisburg, ale dalej nie poszli. Park Service zauważa, że połączone kolumny Unii nie były w stanie kontynuować rajdu, a Trust pisze, że operację uznano za porażkę, bo Echols uszedł, a kolej działała dalej. Lowry dodaje, że w ciągu dziesięciu dni Konfederaci wrócili na dawne pozycje.⁹

Koniec walk w Wirginii Zachodniej

A jednak bitwa miała znaczenie. Według Park Service po niej opór Konfederacji w Wirginii Zachodniej się załamał. Trust nazywa ją największą bitwą w tym stanie i jedną z ostatnich dużych bitew wojny na jego terenie, i zauważa, że grudniowy rajd Averella dotarł już do kolei.¹⁰

Jedno nazwisko ze strony Konfederacji przetrwało. Pułkownik George S. Patton, który kupił czas na wycofanie dział i wozów, poległ pod Winchester w 1864 roku. Jego wnuk i imiennik, George S. Patton Jr., dowodził Amerykanami w Afryce Północnej, na Sycylii i w Europie podczas drugiej wojny światowej.¹¹

Pole bitwy jest dziś parkiem stanowym Droop Mountain Battlefield, kupionym przez stanową Komisję Rybołówstwa i Łowiectwa w kwietniu 1928 roku i otwartym 4 lipca tego roku, jak odnotowuje e-WV. Jego ścieżki, wytyczone w latach 30. przez Civilian Conservation Corps, prowadzą obok grobów, szańców i pomników.¹²