ENZaciągnij się

6 stycznia w historii wojskowości: ataki kamikaze w zatoce Lingayen, 1945

Historia wojskowości · 6 stycznia · II wojna światowa, Pacyfik · Cały kalendarz

Czarno-białe zdjęcie kolumny okrętów na morzu: na czele pancernik z wysokim masztem trójnożnym i bryzgami wody przy dziobie, za nim drugi pancernik i kilka krążowników.
Pancernik USS Pennsylvania prowadzi pancernik typu Colorado oraz krążowniki Louisville, Portland i Columbia do zatoki Lingayen, styczeń 1945 roku. Wojenna cenzura usunęła z odbitki anteny radarowe pancernika. Domena publiczna. Fotografia Marynarki Wojennej USA 80-G-59525, National Archives.
Krótka odpowiedź

6 stycznia 1945 roku amerykańsko-australijski zespół wsparcia ogniowego wiceadmirała Jesse B. Oldendorfa wszedł do zatoki Lingayen na zachodnim wybrzeżu Luzonu, by trałować miny i ostrzeliwać plaże, na których trzy dni później miała wylądować amerykańska 6 Armia. Japończycy odpowiedzieli atakami kamikaze, które trwały niemal cały dzień. Trafione zostały pancerniki i krążowniki, zatonął trałowiec, a wśród zabitych znalazł się brytyjski generał. Samo lądowanie odbyło się 9 stycznia i na plażach nie napotkało prawie żadnego oporu.

Plan zdobycia Luzonu

Po bitwie w zatoce Leyte i walkach na wyspie Leyte kolejnym celem gen. Douglasa MacArthura był Luzon, największa wyspa Filipin, ze stolicą w Manili. Lądowanie na południowym brzegu zatoki Lingayen wyznaczono na 9 stycznia 1945 roku. Opracowanie historyków US Navy mówi o pierwszym rzucie liczącym około 68 tysięcy żołnierzy 6 Armii gen. Waltera Kruegera.1

Aby przygotować lądowanie, zespół Oldendorfa, złożony ze starych pancerników, krążowników i niszczycieli, wspierany przez lotniskowce eskortowe i trałowce, musiał wejść do zatoki trzy dni wcześniej. Droga prowadziła wzdłuż zachodnich wybrzeży Filipin, w zasięgu japońskich lotnisk. Już w trakcie przejścia zespół był atakowany przez kamikaze, a 5 stycznia trafionych zostało kilka okrętów.2

6 stycznia: zatoka pod ostrzałem

Okręty Oldendorfa dotarły do zatoki przed świtem. Trałowanie rozpoczęło się około 7.00, a ostrzał celów na brzegu jeszcze przed południem. Smith odnotowuje, że rano trałowce znalazły zaledwie dwie dryfujące miny. Na dobre ataki kamikaze zaczęły się około 11.30.3

Około południa samolot kamikaze uderzył w mostek pancernika USS New Mexico. Zginęło 30 ludzi, w tym dowódca okrętu, kmdr Robert W. Fleming, a 87 zostało rannych. Wśród zabitych był też brytyjski generał porucznik Herbert Lumsden, według opracowania US Navy osobisty przedstawiciel Winstona Churchilla przy kwaterze głównej MacArthura. Mniej więcej w tym samym czasie niszczyciel USS Walke został zaatakowany przez cztery samoloty jeden po drugim. Artylerzyści zestrzelili dwa, trzeci trafił w mostek, a czwarty zestrzelili jego artylerzyści. Dowódca okrętu, kmdr George F. Davis, mimo ciężkich poparzeń kierował nim, dopóki nie był pewien, że okręt się utrzyma. Zmarł kilka godzin później i pośmiertnie otrzymał Medal Honoru.4

O 12.15 trafiony poniżej mostka został niszczyciel-trałowiec USS Long; zatonął następnego dnia. O 12.52 trafiony został szybki transportowiec USS Brooks. Późnym popołudniem kamikaze rozbił się na pancerniku USS California, a w jedno z jego dział trafił omyłkowo amerykański pocisk kalibru 5 cali. Naval History and Heritage Command podaje 45 zabitych i 151 rannych. Trafione zostały także krążowniki USS Columbia, USS Louisville i HMAS Australia. Na Louisville, trafionym drugi raz w ciągu dwóch dni, kontradm. Theodore E. Chandler został ciężko poparzony, gdy pomagał gasić pożar; zmarł następnego dnia.5

Bilans dnia

Źródła różnie podsumowują ten dzień. Według historii US Army autorstwa Smitha japońskie ataki zabiły blisko 170 ludzi i raniły 500, a kilka dalszych ofiar spowodował ogień własnej artylerii przeciwlotniczej. Opracowanie US Navy autorstwa Samuela J. Coxa podaje, że ataki przeprowadziło zaledwie 28 kamikaze i 15 myśliwców eskorty, a ich skutkiem było zatopienie jednego okrętu i uszkodzenie 11.6

Oldendorf nie wycofał okrętów. Po południu wysłał pancerniki i krążowniki w głąb zatoki, by wesprzeć trałowce, a także, jak pisze Smith, by przekonać Japończyków, że samobójcze ataki nic nie dają. Wieczorem zażądał od dowództw MacArthura i Halseya jak najsilniejszych uderzeń lotniczych na japońskie lotniska na Luzonie. Samoloty z lotniskowców 3 Floty adm. Williama Halseya atakowały te lotniska już tego dnia.7

Lądowanie 9 stycznia

Ataki kamikaze trwały do 13 stycznia, ale słabły. 9 stycznia pierwsze fale desantu wyszły na plaże w południowej części zatoki: XIV Korpus na zachodzie, w rejonie Lingayen, a I Korpus na wschodzie, pod San Fabian. Na brzegu nie napotkały oporu. Japoński dowódca na Luzonie, gen. Tomoyuki Yamashita, nie bronił plaż; jak zauważa opracowanie US Navy, ciężkie walki o Luzon przyszły później, w głębi wyspy.8

Smith wylicza, że od 13 grudnia 1944 do 13 stycznia 1945 roku japońskie lotnictwo zatopiło 24 jednostki sprzymierzonych i uszkodziło 67, przy czym liczby te obejmują też operację na Mindoro. Więcej o dowódcach tej kampanii w artykule o dowódcach wojny na Pacyfiku.9

Także tego dnia

Najczęstsze pytania

Co wydarzyło się w zatoce Lingayen 6 stycznia 1945 roku?

Zespół wsparcia ogniowego wiceadm. Jesse B. Oldendorfa wszedł do zatoki, by trałować miny i ostrzeliwać plaże przed desantem na Luzon. Ataki kamikaze tego dnia dosięgły pancerników New Mexico i California, kilku krążowników i niszczycieli, a trałowiec Long zatonął.

Kiedy odbyło się lądowanie w zatoce Lingayen?

9 stycznia 1945 roku. Pierwszego dnia wyszło na brzeg około 68 tysięcy żołnierzy amerykańskiej 6 Armii gen. Waltera Kruegera, nie napotykając oporu na plażach.

Ile ofiar przyniósł 6 stycznia?

Źródła się różnią. Oficjalna historia US Army podaje blisko 170 zabitych i 500 rannych. Opracowanie US Navy mówi, że ataki przeprowadziło zaledwie 28 kamikaze i 15 myśliwców eskorty, a ich skutkiem był jeden zatopiony i 11 uszkodzonych okrętów.

Kto zginął na pokładzie USS New Mexico?

Dowódca okrętu, kmdr Robert W. Fleming, oraz brytyjski generał porucznik Herbert Lumsden, osobisty przedstawiciel Churchilla przy MacArthurze. Byli wśród 30 zabitych, gdy około południa kamikaze uderzył w mostek.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Naval History and Heritage Command, „H-040-3”. ↩
  2. Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział III, „Preliminary Operations and the Approach”. ↩
  3. Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział III, „Preliminary Operations and the Approach”. ↩
  4. Naval History and Heritage Command, „H-040-3”; The National WWII Museum, „Commander George Fleming Davis Medal of Honor”. ↩
  5. Naval History and Heritage Command, „H-040-3”. ↩
  6. Straty z 6 stycznia różnią się w zależności od źródła; tekst wymienia każde źródło i poda…; Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział III, „Preliminary Operations and the Approach”; Naval History and Heritage Command, „H-040-3”. ↩
  7. Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział III, „Preliminary Operations and the Approach”; Naval History and Heritage Command, „H-040-3”. ↩
  8. Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział IV, „Establishing the Beachhead”; Naval History and Heritage Command, „H-040-3”. ↩
  9. Robert Ross Smith, „Triumph in the Philippines”, rozdział III, „Preliminary Operations and the Approach”. ↩

Źródła

Chwała oręża Twojej ojczyzny

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Na podstawie kraju, którego nie zapisujemy · dlaczego? ·

Przeżyj wielkie bitwy

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii, scena po scenie, na prawdziwej mapie. Zaciągnij się poniżej, a gdy aplikacja wystartuje, wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.

Albo zaopatrz kampanię na Ko-fi ›