Rankiem 8 stycznia 1815 roku armia brytyjska generała sir Edwarda Pakenhama zaatakowała amerykańską linię poniżej Nowego Orleanu. W ciągu mniej więcej dwóch godzin szturm się załamał, Pakenham zginął, a Brytyjczycy stracili około 2000 ludzi, podczas gdy straty amerykańskie liczono w dziesiątkach. Na papierze wojna była już zakończona: traktat gandawski podpisano 24 grudnia 1814 roku, ale nie został jeszcze ratyfikowany, a wieść o nim nie dotarła do Luizjany.
Cel Brytyjczyków
Pod koniec 1814 roku brytyjska flota z wojskiem wpłynęła do Zatoki Meksykańskiej, by zdobyć Nowy Orlean, port panujący nad ujściem Missisipi. Generał Andrew Jackson, dowódca Siódmego Okręgu Wojskowego, w grudniu 1814 roku objął obronę miasta. Gdy Brytyjczycy pojawili się nad jeziorem Borgne na wschód od miasta, według Britanniki ogłosił stan wojenny i wezwał pod broń każdego zdolnego do walki mężczyznę. Po kilku mniejszych starciach od końca grudnia obie strony szykowały się do rozstrzygającego szturmu.1
Armia Jacksona była wyjątkowo zróżnicowana. Amerykańska Służba Parków Narodowych wymienia regularną piechotę 7 i 44 pułku, milicję z Tennessee i Kentucky, kompanie milicji Luizjany z Nowego Orleanu, dwa bataliony wolnych ludzi kolorowych, kompanię Indian Czoktawów, oddział piechoty morskiej oraz kaprów z Baratarii pod wodzą Jeana Lafitte'a. Bronili wału ziemnego za kanałem Rodrigueza na plantacji Chalmette, ciągnącego się od Missisipi do bagna. Baterie dział osłaniały kłody, ziemia i oblepione błotem bele bawełny.2
Szturm 8 stycznia
Britannica ocenia siły Jacksona na wschodnim brzegu na około 4000 ludzi, a armię brytyjską na około 8000. Podręcznik Służby Parków Narodowych podaje około 4000 Amerykanów na linii wobec mniej więcej 5400 atakujących i zaznacza, że wiarygodnych liczb brak. Brytyjczycy ruszyli o świcie na sygnał rakiet. 44 pułk piechoty, który miał nieść faszyny i drabiny potrzebne do przejścia rowu i wspięcia się na wał, poszedł naprzód bez nich, a główna kolumna generała Samuela Gibbsa znalazła się na otwartym polu pod ogniem artylerii i karabinów. Załamała się w niespełna pół godziny.3
Pakenham został trafiony, gdy próbował poderwać swoich żołnierzy, i zmarł w drodze na tyły. Gibbs odniósł śmiertelną ranę, a generał John Keane został ciężko ranny. Na zachodnim brzegu Missisipi mniejszy oddział pułkownika Williama Thorntona rozbił amerykańską milicję. Żaden z tych sukcesów nie zmienił wyniku. Generał John Lambert, który przejął dowodzenie, wycofał armię. Walka piechoty trwała nie dłużej niż około dwóch godzin.4
Straty
Straty brytyjskie podaje się zwykle jako około 2000 zabitych, rannych i zaginionych. American Battlefield Trust podaje 285 zabitych, 1265 rannych i 484 zaginionych lub wziętych do niewoli. Podręcznik Służby Parków Narodowych przytacza brytyjski raport mówiący o blisko 2000 i amerykański szacunek 2600. Straty amerykańskie 8 stycznia były bardzo małe: Britannica podaje mniej niż 65 zabitych i rannych, podręcznik Służby Parków 7 zabitych i 6 rannych na linii Jacksona, a American Battlefield Trust 13 zabitych, 39 rannych i 19 zaginionych lub wziętych do niewoli.5
Pełną historię kampanii opisujemy w artykule o bitwie o Nowy Orlean.
Bitwa po zawarciu pokoju
Brytyjscy i amerykańscy negocjatorzy podpisali traktat gandawski 24 grudnia 1814 roku. Zgodnie z jego postanowieniami wojna kończyła się dopiero po ratyfikacji przez oba rządy, więc walki w Luizjanie toczyły się w czasie trwającej wojny, a ich wynik wciąż miał znaczenie. Traktat dotarł do Waszyngtonu i został ratyfikowany w połowie lutego 1815 roku; Służba Parków Narodowych podaje 15 lutego, inne opracowania 16 lutego.6
Britannica zauważa, że bitwa nie zmieniła wyniku wojny, ale dała Jacksonowi poparcie, które w 1828 roku zaniosło go do Białego Domu. O jego życiu piszemy w artykule o Andrew Jacksonie.7
Także tego dnia
- 1676: Bitwa morska pod Stromboli. Francuska flota Abrahama Duquesne'a starła się z flotą holendersko-hiszpańską pod wodzą de Ruytera u Wysp Liparyjskich, podczas wojny Francji z koalicją.
