8 stycznia 1815 roku mieszana armia amerykańska pod wodzą generała majora Andrew Jacksona, walcząc z silnej linii szańców, odrzuciła czołowy szturm brytyjski na Nowy Orlean. Atak został rozniesiony przez amerykańskie działa i karabiny; Brytyjczycy stracili około dwóch tysięcy ludzi, w tym dowódcę, generała sir Edwarda Pakenhama, podczas gdy straty amerykańskie wyniosły zaledwie kilkadziesiąt. Bitwa uczyniła Jacksona bohaterem narodowym i, choć stoczono ją po podpisaniu traktatu pokojowego, stała się symbolem amerykańskiego oporu.
U schyłku wojny 1812 roku armia brytyjska przybyła, by zająć Nowy Orlean i ujście Missisipi. Czekał na nią Andrew Jackson, twardy, zdeterminowany generał ze zbieraniną regularnych żołnierzy, milicji, wolnych czarnoskórych żołnierzy, ludzi pogranicza, a nawet piratów. To, co nastąpiło, było jedną z najbardziej jednostronnych bitew w historii Ameryki.
Ostatnia bitwa wojny
Wojna brytyjsko-amerykańska 1812 roku dobiegała końca, gdy brytyjska wyprawa popłynęła nad Zatokę Meksykańską, by zająć Nowy Orlean, klucz do Missisipi. Dowództwo amerykańskiej obrony przypadło generałowi majorowi Andrew Jacksonowi, który zebrał każdego zdolnego do walki człowieka, jakiego znalazł.
Linia Jacksona
Jackson wybrał silną pozycję na równinie Chalmette poniżej miasta, z Missisipi na jednym skrzydle i bagnem na drugim1, i okopał się za kanałem i wałem ziemnym1. Jego mieszane siły, regularni żołnierze, strzelcy z Tennessee i Kentucky, milicja z Luizjany, wolni ludzie kolorowi, sojusznicy z plemienia Czoktawów i baratariańscy piraci Jeana Lafitte'a2, czekali za umocnieniami przy zmasowanej artylerii.
Szturm
Rankiem 8 stycznia Brytyjczycy zaatakowali czołowo przez otwarty teren1. Działa i karabiny Jacksona rozdarły nacierające kolumny. Atakujący, dzielni, lecz odsłonięci, padali rzędami; generał Pakenham zginął, próbując ich poderwać.1 W krótkim czasie szturm się załamał3, kosztując Brytyjczyków około dwóch tysięcy ludzi wobec kilkudziesięciu Amerykanów.
Stoczona po podpisaniu pokoju
W słynnej ironii bitwa rozegrała się po tym, jak traktat w Gandawie został już podpisany w Europie w grudniu 1814 roku4, choć nie był jeszcze ratyfikowany, więc wojna nie zakończyła się formalnie, a wieść i tak nie dotarła jeszcze do Ameryki. Zwycięstwo nie zmieniło traktatu, lecz naelektryzowało młody kraj, zmyło upokorzenia wojny i wyniosło Andrew Jacksona ku prezydenturze5.
