Kim był książę Wellington?

Był to Arthur Wellesley (1769-1852), brytyjski generał, który pobił marszałków Napoleona w wojnie na Półwyspie Iberyjskim, a samego Napoleona pod Waterloo, i który później został premierem.

Z czego słynie Wellington?

Z pokonania Napoleona w bitwie pod Waterloo w 1815 roku oraz z długiej, zwycięskiej kampanii w wojnie na Półwyspie Iberyjskim w Hiszpanii i Portugalii.

Czy Wellington pokonał Napoleona sam pod Waterloo?

Nie. Armia sprzymierzonych Wellingtona trzymała pole przez cały dzień, lecz przybycie Prusaków Blüchera było decydujące; było to wspólne zwycięstwo.

Jakim generałem był Wellington?

Ostrożnym mistrzem obrony, który polegał na silnych pozycjach, dobrym zaopatrzeniu i zdyscyplinowanej sile ognia piechoty, i który słynął z zachowania zimnej krwi w kryzysie.

Czy Wellington był Anglikiem?

Urodził się w Irlandii w rodzinie anglo-irlandzkiej i służył koronie brytyjskiej; zalicza się go do największych wodzów Brytanii.

Co Wellington robił po Waterloo?

Stał się czołową postacią polityczną, dwukrotnie jako premier, a potem jako mąż stanu aż do śmierci w 1852 roku.

Książę Wellington: człowiek, który pokonał Napoleona

Książę Wellington był generałem, który nigdy nie przegrał stoczonej przez siebie bitwy¹ i który wygrał tę najważniejszą. Ostrożny, cierpki w słowach i zupełnie spokojny pod ogniem, wykrwawił marszałków Napoleona w długiej wojnie na Półwyspie Iberyjskim, a potem, na błotnistym grzbiecie w Belgii, stanął naprzeciw samego cesarza pod Waterloo i zakończył wojny napoleońskie.

Wojna na Półwyspie

Urodzony w 1769 roku jako Arthur Wellesley², przyszły książę uczył się rzemiosła w Indiach¹, zanim objął dowództwo w wojnie na Półwyspie Iberyjskim w Hiszpanii i Portugalii od 1808 roku¹. Tam, przeciw kolejnym marszałkom Napoleona, dopracował cierpliwy styl oparty na silnych pozycjach obronnych³, starannym zaopatrzeniu i zabójczej sile ognia brytyjskiej piechoty, powoli wypierając Francuzów z półwyspu.

Kolorowa mapa historyczna Półwyspu Iberyjskiego z zaznaczonymi miejscami bitew — Hiszpania i Portugalia w czasie wojny na Półwyspie, z zaznaczonymi głównymi bitwami. Mapa z atlasu Charlesa Colbecka, 1905. Domena publiczna

Waterloo

Gdy Napoleon wrócił z zesłania w 1815 roku, Wellington objął dowództwo armii sprzymierzonych w Belgii. 18 czerwca, koło wsi⁴ Waterloo, jego wojska trzymały grzbiet przez długi dzień zmasowanych francuskich szturmów, aż na skrzydło nadeszli Prusacy Blüchera⁵. Razem rozbili armię Napoleona w bitwie, którą sam Wellington nazwał „najbardziej wyrównaną walką, jaką kiedykolwiek w życiu widział”.

Portret księcia Wellingtona — Książę Wellington. Domena publiczna.

Nazwał Waterloo starciem rozstrzygniętym o włos; ta bitwa skończyła Napoleona na dobre.

Postać narodowa

Waterloo uczyniło Wellingtona najsłynniejszym żołnierzem Europy. Zwrócił się ku polityce, dwukrotnie jako premier (1828 do 1830 i krótko w 1834 roku) i przez dekady jako mąż stanu, surowy, mówiący bez ogródek człowiek, który nigdy do końca nie porzucił pola bitwy. Zmarł w 1852 roku i został pochowany z państwowym pogrzebem¹ niezwykłej skali.

Kolorowa rycina przedstawiająca karawan na zatłoczonej londyńskiej ulicy przy łuku triumfalnym — Karawan Wellingtona mija łuk przy Apsley House, jego londyńskiej rezydencji, 18 listopada 1852 roku. Litografia Thomasa Ashburtona Pickena, 1853. CC0 (domena publiczna)

Miara człowieka

Wellington nie był brawurowym zdobywcą pokroju Napoleona; był kimś rzadszym, dowódcą, który niemal nigdy nie popełnił śmiertelnego błędu. Pamięta się go jako żołnierza, który bardziej niż ktokolwiek inny obalił największego generała epoki.

Szeroki obraz przedstawiający spotkanie dwóch dowódców na koniach wśród żołnierzy i rannych — Spotkanie Wellingtona i Blüchera po bitwie pod Waterloo, obraz Daniela Maclise'a z 1861 roku. Domena publiczna

Zobacz jego ostatnie zwycięstwo w bitwie pod Waterloo albo poznaj największych brytyjskich wodzów.

Źródła i przypisy

Numery w tekście odsyłają do poniższych prac.

National Army Museum, „Wellington: The Iron Duke” ↩ a b c d
GOV.UK (History of past prime ministers), „Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington” ↩
Rory Muir, Wellington: The Path to Victory 1769-1814 (Yale University Press, 2013). ↩
Encyclopaedia Britannica, „Arthur Wellesley, 1st duke of Wellington” ↩
Rory Muir, Wellington: Waterloo and the Fortunes of Peace 1814-1852 (Yale University Press, 2015). ↩
Wikipedia, „Książę Wellington, Wikipedia”
World History Encyclopedia, „Duke of Wellington, Encyclopedia of World History”

Na podstawie uznanych opracowań historycznych; gdy źródła się różnią, zaznaczamy to. Zobacz nasze podejście redakcyjne.