Bitwa pod Obertynem rozegrała się 22 sierpnia 1531 roku2 między armią polską liczącą około 6 tysięcy żołnierzy3 pod wodzą hetmana Jana Tarnowskiego a mniej więcej trzykrotnie liczniejszymi wojskami mołdawskimi hospodara Piotra Raresza. Tarnowski otoczył obóz pierścieniem wozów, odparł szturmy i ostrzał Mołdawian, a następnie uderzył jazdą i rozbił przeciwnika. Zwycięstwo przywróciło Polsce Pokucie i przyniosło Tarnowskiemu sławę.
Latem 1531 roku hospodar mołdawski Piotr Raresz najechał Pokucie z armią znacznie większą od sił, jakimi Polska dysponowała w polu. Hetman Jan Tarnowski odpowiedział kilkoma tysiącami żołnierzy, pierścieniem wozów i przemyślanym planem.
Sporne pogranicze
Pokucie, żyzny pas ziemi nad Dniestrem, od dziesięcioleci było przedmiotem sporu między Polską a Mołdawią. W latach 1530 i 1531 Piotr Raresz ponownie je zajął. Król Zygmunt Stary zebrał niewielką armię zaciężną4 i powierzył dowództwo Janowi Tarnowskiemu.
Tabor
Mając przeciw sobie mniej więcej trzykrotnie liczniejszą armię, Tarnowski postanowił walczyć na wybranym przez siebie terenie pod Obertynem. Ustawił wozy w umocniony obóz, czyli tabor2, który osłaniał piechotę i działa, a jazdę trzymał w gotowości wewnątrz.
Szturm i kontratak
22 sierpnia Mołdawianie ostrzelali obóz z dział i ruszyli do szturmu na wozy. Polska piechota i artyleria wytrzymały. Gdy napastnicy opadli z sił, Tarnowski wyprowadził jazdę z taboru i uderzył na ich skrzydło.
Pogrom
Armia mołdawska załamała się i uciekła. Raresz zdołał zbiec, ale stracił dużą część artylerii i poniósł ciężkie straty1, podczas gdy straty polskie były według większości relacji niewielkie.
Znaczenie Obertyna
Obertyn przywrócił Polsce Pokucie5 i uczynił z Tarnowskiego jednego z najsławniejszych wodzów swojej epoki6. Bitwa stała się wzorem polskiej sztuki wojennej, łączącej obronę w taborze z rozstrzygającym kontratakiem jazdy; tę taktykę Tarnowski opisał później we własnych pismach o wojnie7.
