ENZapisz się
Powstańcy z batalionu „Parasol” na ulicy Wareckiej podczas Powstania Warszawskiego, 1944

Powstanie Warszawskie, 1944: 63 dni walki

II wojna światowa · 1 sierpnia do 2 października 1944 · Armia Krajowa kontra Niemcy · ~10 min czytania · Aktualizacja: listopad 2026

Najbliższa rocznica: 1 sierpnia 2027, 83. rocznica rozpoczęcia 1 sierpnia w historii ›

Joachim Joachimczyk, 1944, przez Wikimedia Commons, domena publiczna (polskie zdjęcie opublikowane przed 1994 rokiem bez zastrzeżenia praw).

W skrócie

Zwyciężają Niemcy, przegrywa Polska.

Data
1 sierpnia do 2 października 1944
Miejsce
Warszawa, Polska pod okupacją niemiecką
Okres
II wojna światowa
PolskaArmia Krajowa · gen. Tadeusz Bór-Komorowski, płk Antoni Chruściel „Monter”Porażka1
NiemcyWojska niemieckie, w tym oddziały SS i policji · SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-ZelewskiZwycięstwo

W liczbach

Armia Krajowa
Strona
Niemcy
Siły
Polska: Około 45 tysięcy
żołnierzy Okręgu Warszawskiego AK. 1 sierpnia do walki stanęło około 25 tysięcy, a broń miał co dziesiąty polski żołnierz2
Niemcy: Około 25 tysięcy
żołnierzy z artylerią, bronią pancerną i lotnictwem3
Straty
Polska: Około 16 tysięcy
poległych zmarłych z ran i zaginionych oraz około 20 tysięcy rannych (Wójciuk)4
Niemcy: Około 3 tysięcy
poległych i zmarłych z ran oraz około 10 tysięcy rannych (Wójciuk, za Norbertem Bączykiem). Według niepełnych raportów niemieckich 2 tysiące zabitych i 7 tysięcy rannych (Kuberski)5

Liczby są przybliżone. Ofiary cywilne: Hubert Kuberski z IPN pisze, że polscy historycy najczęściej podają 150 tysięcy, a niektórzy 180, a nawet 200 tysięcy. Zestawienie Wójciuka dla Muzeum Powstania Warszawskiego podaje około 130 do 150 tysięcy, a muzealna historia powstania 180 tysięcy.6

Wynik
Zwycięstwo Niemiec. Kapitulacja powstańców po 63 dniach
W skrócie

Czym było Powstanie Warszawskie?

Powstanie Warszawskie to trwająca 63 dni bitwa Armii Krajowej z niemieckim okupantem Warszawy, od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku. Od 45 do 55 tysięcy powstańców, z których broń miał mniej więcej co dziesiąty, chciało wyzwolić stolicę przed nadejściem Armii Czerwonej. Sowieci zatrzymali się jednak po drugiej stronie Wisły, a alianckie zrzuty były zbyt skromne. Zakończyło się układem o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją. Poległo, zmarło z ran lub zaginęło około 16 tysięcy powstańców i według szacunków od 130 do 200 tysięcy cywilów (polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy), a Niemcy wypędzili ocalałych mieszkańców i zrównali dużą część miasta z ziemią.7

O piątej po południu 1 sierpnia 1944 roku, w godzinie „W”, Warszawa po pięciu latach okupacji chwyciła za broń. Przez 63 dni żołnierze Armii Krajowej, często bardzo młodzi, bili się o swoje miasto ulica po ulicy.8

Decyzja

Od 1939 roku Warszawa żyła pod brutalną niemiecką okupacją, a Polskie Państwo Podziemne zbudowało tajną armię, Armię Krajową, podległą rządowi na uchodźstwie w Londynie. W ramach akcji „Burza” oddziały AK miały uderzać na wycofujących się Niemców i witać nadchodzącą Armię Czerwoną jako gospodarze własnej ziemi. Warszawę początkowo z tego planu wyłączono, ale gdy w lipcu 1944 roku Sowieci zbliżyli się do miasta, dowództwo zmieniło zdanie. Związek Sowiecki przejął już bezpośrednią kontrolę nad wschodnią Polską i powołał własny Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, a AK chciała opanować stolicę, zanim Armia Czerwona zdąży ją „wyzwolić”.9

25 lipca Komenda Główna AK zdecydowała o walce w stolicy, a następnego dnia rząd w Londynie upoważnił Delegata do ogłoszenia powstania w dogodnym momencie. 27 lipca płk Antoni Chruściel „Monter” zarządził mobilizację bez zgody Komendy, a gen. Tadeusz Komorowski „Bór” odwołał ją 28 lipca. 31 lipca Bór wydał rozkaz: godzina „W” to 17.00 1 sierpnia. Zaszyfrowany rozkaz dotarł do łączniczek dopiero następnego ranka, więc wiele oddziałów nie zdążyło na miejsca zbiórek, a na Żoliborzu, w Śródmieściu i na Woli strzelanina zaczęła się wcześniej.10

Ciemna mapa lokalizacyjna Europy Środkowo-Wschodniej ze złotą gwiazdą w świetlistym kręgu nad Wisłą, oznaczającą Warszawę, i małą mapą świata z zaznaczonym obszarem
Warszawa nad Wisłą: gwiazda oznacza miasto, a wstawka pokazuje obszar na mapie świata. Mapa na podstawie danych Natural Earth, bez współczesnych granic. Mapa lokalizacyjna: © Echoes of Battle (dane: Natural Earth, domena publiczna)

Siły

Okręg Warszawa AK liczył około 45 tysięcy żołnierzy, do których dołączyło około 2,5 tysiąca z innych organizacji podziemnych. Muzeum Powstania Warszawskiego liczy, że w całym powstaniu walczyło 55 tysięcy ludzi, w tym około 12 tysięcy kobiet i 5,5 tysiąca niepełnoletnich. Według muzeum broń miał co dziesiąty (amerykańskie Muzeum Pamięci Holokaustu podaje, że co czwarty). Improwizowano: produkowano własne granaty i pistolety maszynowe „Błyskawica”, opancerzono samochód nazwany „Kubusiem”, a resztę zdobywano na wrogu.11

Naprzeciw stało około 25 tysięcy Niemców w trzech grupach pod dowództwem Heinza Reinefartha, Rainera Stahela i Hansa Rohra, wspieranych przez artylerię, broń pancerną i lotnictwo. Byli wśród nich najgorsi: karny pułk SS Oskara Dirlewangera i brygada RONA Bronisława Kamińskiego złożona z rosyjskich kolaborantów. Całością sił pacyfikacyjnych dowodził SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach.12

Godzina „W”

1 sierpnia powstańcy zaatakowali w całym mieście. W ciągu trzech dni opanowali dużą część Warszawy, w tym Śródmieście i Stare Miasto, ale nie zdobyli mostów na Wiśle, dworców kolejowych ani wielu umocnionych punktów niemieckich, przez co główne arterie komunikacyjne pozostały w rękach wroga. Wszędzie wyrastały barykady. Przez całe powstanie zbudowano ich około 2 tysięcy.13

Grupa powstańców z batalionu Chrobry II w płaszczach i z opaskami, z bronią, przed budynkiem przy ulicy Grzybowskiej w Warszawie, sierpień 1944 roku
Powstańcy z batalionu „Chrobry II”, w większości w cywilnych ubraniach z opaskami, przed budynkiem przy ulicy Grzybowskiej 26/28 w sierpniu 1944 roku. Fotografia Stefana Bałuka. Domena publiczna (polskie zdjęcie opublikowane przed 1994 rokiem bez zastrzeżenia praw). Antoni Przygoński, Powstanie Warszawskie, 1980, przez Wikimedia Commons.
O piątej po południu Warszawa powstała i przez 63 dni nie uklękła.

Rzeź Woli

Hitler nakazał zrównać Warszawę z ziemią, a Himmler doprecyzował ten rozkaz, pisze Maciej Łuczkowski z IPN: każdego mieszkańca, także kobiety i dzieci, należało zabić i nie wolno było brać jeńców. 5 sierpnia siły Reinefartha, w tym ludzie Dirlewangera i Kamińskiego, uderzyły na Wolę. Przez trzy dni chodzili od domu do domu i rozstrzeliwali mężczyzn, kobiety i dzieci na dziedzińcach fabryk, przy nasypie kolejowym i w szpitalach. W Szpitalu Wolskim przy ul. Płockiej, jak odnotowuje Muzeum Powstania Warszawskiego, 5 sierpnia zginęli personel, ranni i chorzy.14

Nikt nie wie, ilu ludzi zginęło. Szacunki wahają się od około 15 tysięcy, liczby uznanej za najbardziej wiarygodną w opracowaniu IPN, do 40, a nawet 60 tysięcy, a ciała palono, by zatrzeć ślady zbrodni.15

Starówka i kanały

Stare Miasto zostało odcięte od Śródmieścia 6 sierpnia, a 13 sierpnia było już okrążone. Przez kolejne trzy tygodnie jego obrońcy trwali w labiryncie ruin pod bombami i ogniem artylerii, a cywile ginęli tysiącami. Samego 1 września w zbombardowanych kościołach zginęło ponad 2 tysiące osób. W nocy z 1 na 2 września obrońcy wycofali się kanałami: około 4,5 tysiąca dotarło do Śródmieścia, a około 800 na Żoliborz. Powstańcze trasy pod ziemią liczyły w sumie około 25 kilometrów. Niemcy zajęli dzielnicę, w której zginęło około 30 tysięcy cywilów.16

Trzech nastoletnich powstańców, jeden w niemieckim hełmie i wzorzystej chuście, dwaj w zdobycznych mundurach z pistoletami maszynowymi, patrzą w obiektyw
Młodzi żołnierze zgrupowania „Radosław” po kilkugodzinnym przejściu kanałami z placu Krasińskich na ulicę Warecką, nad ranem 2 września 1944 roku. Jerzy Tomaszewski, 1944, Wikimedia Commons, domena publiczna

6 września padło Powiśle z elektrownią. W Śródmieściu powstańcy trwali dalej, prowadzili szpitale, kuchnie i pocztę polową, a według Muzeum Powstania Warszawskiego wydawali 167 tytułów prasy, ich radiostacja „Błyskawica” zaś nadawała w sumie prawie 1400 godzin, od pierwszej audycji 8 sierpnia do ostatniej 4 października.17

Dwaj powstańcy w hełmach przy barykadzie patrzą na płonący wysoki gmach
Powstańcy z batalionu „Kiliński” na barykadzie przy ulicy Zielnej obserwują płonący gmach PAST-y, 20 sierpnia 1944 roku. Fotografia Eugeniusza Lokajskiego. Domena publiczna

Sami: alianci i Sowieci

Armia Czerwona stała na drugim brzegu Wisły i nie nadchodziła. Stalin spotkał się z premierem Stanisławem Mikołajczykiem 3 i 9 sierpnia, obiecał pomoc i nic nie zrobił, a sowiecka prasa nazwała powstanie „wymysłem wyobraźni emigrantów polskich”, by potem przedstawiać je jako spisek przeciw ZSRR. Aż do 9 i 10 września Stalin nie pozwalał alianckim samolotom lądować na sowieckich lotniskach, a 15 sierpnia jego zastępca w ludowym komisariacie spraw zagranicznych oznajmił ambasadorowi USA, że powstanie to „czysto awanturnicza sprawa”. Rosyjscy historycy, jak Michaił Mieltiuchow, odrzucają zarzut celowego wstrzymania ofensywy: ich zdaniem niemieckie przeciwnatarcie z końca lipca zatrzymało Armię Czerwoną pod Warszawą, a pod koniec sierpnia jej siły ofensywne były wyczerpane.18

Od 4 sierpnia brytyjskie, południowoafrykańskie i polskie załogi latały ze zrzutami z Brindisi we Włoszech, pokonując ponad 1300 kilometrów nad terenem wroga. Wzięło w tym udział około 280 samolotów, a straty były ogromne. Według Muzeum Powstania Warszawskiego z około 200 ton zrzuconego zaopatrzenia do powstańców trafiło tylko od 60 do 90 ton. 18 września 107 amerykańskich B-17 wykonało jeden wielki dzienny zrzut, w większości przechwycony przez Niemców. Sowieckie zrzuty zaczęły się 13 i 14 września, często bez spadochronów.19

Czerniaków, Mokotów, Żoliborz

14 września Armia Czerwona i 1. Armia Wojska Polskiego zajęły prawobrzeżną Pragę. Żołnierze 1. Armii przeprawili się na przyczółek czerniakowski, broniony przez zgrupowanie „Kryska” i oddziały ppłk. Jana Mazurkiewicza „Radosława”, ale pod nieustannym ostrzałem przyczółek padł w dniach 22 i 23 września.20

Potem padały kolejne dzielnice. Mokotów upadł 27 września, po nieudanej próbie ewakuacji kanałami, a Żoliborz skapitulował 30 września. Zostało tylko Śródmieście, przepełnione głodującymi cywilami.21

Kapitulacja

2 października 1944 roku wysłannicy AK podpisali w Ożarowie układ o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją. Powstańcy mieli złożyć broń i wyjść z miasta w zwartych oddziałach jako jeńcy wojenni, a ludność cywilna musiała opuścić Warszawę. Według muzeum do niewoli poszło 15 378 żołnierzy, w tym około 2 tysiące kobiet. 4 i 5 października ze Śródmieścia wymaszerowało 11 668 z nich. Bór-Komorowski postanowił podzielić ich los i 5 października opuścił miasto.22

Wydrukowany rozkaz zatytułowany Żołnierze walczącej Warszawy, kilka akapitów tekstu podpisanych przez dowódcę Armii Krajowej, datowany w Warszawie 3 października 1944 roku
Pożegnalny rozkaz gen. Bora-Komorowskiego z 3 października 1944 roku, „Żołnierze walczącej Warszawy!”, ogłaszający przerwanie walki i dziękujący żołnierzom oraz ludności. Tadeusz Bór-Komorowski, rozkaz, 1944, Archiwum Akt Nowych, Wikimedia Commons, domena publiczna

Cena

Wójciuk liczy około 16 tysięcy powstańców poległych, zmarłych z ran i zaginionych oraz około 20 tysięcy rannych. Straty ludności cywilnej szacuje się na 130 do 200 tysięcy: Kuberski pisze, że polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy, a Muzeum Powstania Warszawskiego podaje 130 do 150 tysięcy w zestawieniu Wójciuka i 180 tysięcy w historii powstania. Po stronie niemieckiej Wójciuk podaje, za Norbertem Bączykiem, około 3 tysięcy żołnierzy poległych i zmarłych z ran oraz około 10 tysięcy rannych, a Kuberski przytacza niepełne raporty niemieckie: 2 tysiące zabitych i 7 tysięcy rannych. Ocalałych mieszkańców, według niemieckich danych 350 tysięcy, a według polskich szacunków nawet 550 tysięcy, przepędzono przez obóz przejściowy w Pruszkowie. Około 150 tysięcy wywieziono stamtąd na roboty przymusowe i do obozów koncentracyjnych.23

Potem Niemcy metodycznie niszczyli miasto. Oddziały burzące paliły i wysadzały kwartał po kwartale, biblioteki, archiwa, muzea i pomniki. Około jednej czwartej zabudowy Warszawa straciła w czasie walk, a kolejne 30 procent w niszczeniu, które nastąpiło po nich. Do końca wojny lewobrzeżna Warszawa straciła 84 procent zabudowy.24

Widok z lotu ptaka na zrujnowane Stare Miasto w Warszawie w 1945 roku, z wypalonymi szkieletami domów
Zrujnowane Stare Miasto w Warszawie z lotu ptaka, 1945 rok. Domena publiczna

Pamięć

Muzeum Powstania Warszawskiego, otwarte na 60. rocznicę w 2004 roku w dawnej elektrowni tramwajowej na Woli, pokazuje pełnowymiarową replikę bombowca B-24 Liberator i odtworzony kanał, a w otaczającym je Parku Wolności Mur Pamięci nosi nazwiska blisko 11 tysięcy poległych powstańców.25› Witold Pilecki

Najczęstsze pytania

Kiedy trwało Powstanie Warszawskie?

Od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku, łącznie 63 dni.

Kto walczył w Powstaniu Warszawskim?

Armia Krajowa, podziemna armia podległa rządowi na uchodźstwie, oraz mniejsze organizacje podziemne, łącznie od 45 do 55 tysięcy ludzi, przeciw około 25 tysiącom Niemców, w tym oddziałom SS i policji.

Dlaczego Sowieci nie pomogli powstańcom?

Armia Czerwona zatrzymała się na wschodnim brzegu Wisły, a Stalin przez wiele tygodni nie pozwalał alianckim samolotom korzystać z sowieckich lotnisk. Pozwalając Niemcom stłumić powstanie, Sowieci doprowadzili do zniszczenia głównej siły wiernej rządowi londyńskiemu.

Ile osób zginęło w Powstaniu Warszawskim?

Według zestawienia Wójciuka dla Muzeum Powstania Warszawskiego poległo, zmarło z ran lub zaginęło około 16 tysięcy powstańców, a cywilów zginęło od 130 do 200 tysięcy. Polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy.

Czym była rzeź Woli?

Od 5 do 7 sierpnia 1944 roku niemieckie oddziały SS, policji i kolaborantów mordowały mieszkańców Woli dom po domu. Szacunki liczby ofiar wahają się od około 15 do 60 tysięcy.

Co to jest godzina „W”?

Tak powstańcy nazwali 17.00 1 sierpnia 1944 roku, gdy rozpoczęło się powstanie.

Jak zakończyło się Powstanie Warszawskie?

Układem o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją, podpisanym w Ożarowie 2 października 1944 roku. Powstańcy poszli do niewoli jako jeńcy wojenni, ludność cywilną wypędzono, a Niemcy metodycznie zniszczyli miasto.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu. Przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  2. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  3. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  4. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  5. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  6. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. ↩
  7. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  8. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  9. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  10. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  11. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  12. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Maciej Łuczkowski, „Rzeź Woli”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  13. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  14. Maciej Łuczkowski, „Rzeź Woli”. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  15. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  16. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  17. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  18. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Irena Siwińska, „Rzeka we krwi. Przeprawa żołnierzy armii Berlinga przez Wisłę”. Office of the Historian, „The Ambassador in the Soviet Union (Harriman) to the Secretary of State, August 15, 1944”. Michaił I. Mieltiuchow, „Mif o prednamerennoi ostanovke Krasnoi Armii pod Varshavoi v avguste 1944 g.”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  19. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  20. Irena Siwińska, „Rzeka we krwi. Przeprawa żołnierzy armii Berlinga przez Wisłę”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  21. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  22. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  23. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  24. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”. Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  25. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Ekspozycja”. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩

Źródła

Bitwy, które zmieniły świat

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Ten sam wybór dla każdego czytelnika · dlaczego? ·

Walcz o Warszawę w 1944 roku

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii narracją na prawdziwej mapie. Zapisz się poniżej na newsletter z nowymi opowieściami o bitwach, a gdy aplikacja wystartuje, wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.