27 listopada 1950 roku amerykański X Korpus rozpoczął natarcie na zachód od zbiornika Changjin, znanego Amerykanom jako Chosin, w Korei Północnej. Po zmroku, w siarczystym mrozie, chińskie dywizje uderzyły na 1. Dywizję Piechoty Morskiej pod Yudam-ni i Hagaru-ri oraz na armijną grupę bojową MacLeana na wschód od zbiornika. Grupa MacLeana została zniszczona, ale piechota morska przebiła się z powrotem do wybrzeża, a Chińczykom nie udało się zniszczyć dywizji.
Natarcie w góry
Po desancie pod Inczonem X Korpus wylądował pod koniec października w północno-wschodniej Korei. Generał Douglas MacArthur kazał mu ruszyć w głąb lądu z 1. Dywizją Piechoty Morskiej i 7. Dywizją Piechoty nad zbiornik Changjin, a potem na zachód, czyli przejść 88 kilometrów jedyną nieutwardzoną drogą przez góry w mrozie. Dowódca piechoty morskiej, generał major Oliver P. Smith, uważał ten plan za lekkomyślny i każdą przerwę wykorzystywał na umocnienie bazy w Hagaru-ri i budowę lądowiska.1
Chińskie armie uderzyły już na 8. Armię na zachodzie w nocy 25 listopada, ale natarcie X Korpusu ruszyło 27 listopada zgodnie z planem. 5. i 7. Pułk Piechoty Morskiej zaatakowały z Yudam-ni po zachodniej stronie zbiornika i wobec silnego oporu posunęły się tylko o około 1500 jardów, czyli niecałe półtora kilometra. Na wschód od zbiornika stała grupa bojowa MacLeana, 31. Pułkowy Zespół Bojowy armii, około 3200 ludzi, w tym mniej więcej 700 żołnierzy południowokoreańskich.2 › Bitwa nad rzeką Czongczon, 1950
Nocny atak
Po zmroku Chińczycy uderzyli. Relacja Army Historical Foundation autorstwa Matthew Seelingera opisuje, jak trzy chińskie dywizje spadły na piechotę morską pod Yudam-ni i Hagaru-ri, dwie atakując czołowo 5. i 7. Pułk, a trzecia przecinając drogę między tymi miejscowościami, podczas gdy czwarta, 80. Dywizja, około dziesiątej wieczorem uderzyła na grupę MacLeana. Na wschód od zbiornika grupa została w kolejnych dniach niemal doszczętnie zniszczona: pułkownik Allan MacLean zaginął, a podpułkownik Don Faith, który przejął dowództwo, został śmiertelnie ranny, prowadząc przebicie, i pośmiertnie odznaczony Medalem Honoru. Seelinger podaje, że do linii piechoty morskiej dotarło nieco ponad tysiąc ocalałych, z których tylko 385 było zdolnych do walki, i że grupa przez pięć dni powstrzymywała Chińczyków na wschód od zbiornika.3
Britannica zauważa, że Chińczycy nie osiągnęli celu, jakim było odcięcie i zniszczenie 1. Dywizji Piechoty Morskiej, która zamiast tego przeprowadziła jeden z najsłynniejszych odwrotów z walką w historii wojskowości USA, i że kampania zmusiła X Korpus do ewakuacji do Korei Południowej.4
