Po południu 7 marca 1945 roku amerykańska piechota z 9 Dywizji Pancernej przebiegła przez kolejowy most Ludendorffa w Remagen, gdy niemieccy saperzy bezskutecznie próbowali go wysadzić. Byli to pierwsi żołnierze alianccy po drugiej stronie Renu, wielkiej naturalnej zapory Niemiec na zachodzie. W ciągu doby przeszło za nimi około 8000 ludzi. Uszkodzony most runął dziesięć dni później, ale przyczółek na wschodnim brzegu był już wtedy bezpieczny.
Most, którego miało nie być
Na początku marca 1945 roku alianci opanowali większość Niemiec na zachód od Renu, ale Niemcy zniszczyli albo przygotowali do zniszczenia wszystkie ważniejsze mosty na rzece. Plany alianckie zakładały wielką przeprawę desantową dalej na północy, a Remagen, około 25 kilometrów na południe od Bonn, ze stromym terenem na drugim brzegu, prawie nie brano pod uwagę.1
Most Ludendorffa, kolejowy, zbudowany w czasie pierwszej wojny światowej i nazwany imieniem generała Ericha Ludendorffa, wciąż stał. Jego wschodni koniec wchodził prosto w tunel kolejowy pod Erpeler Ley, skałą na drugim brzegu. Niemieccy saperzy założyli ładunki, ale rozkaz naczelnego dowództwa, wydany po tym, jak amerykańska bomba przedwcześnie zdetonowała ładunki na moście w Kolonii, nakazywał umieszczać je dopiero, gdy front się zbliży, jak wyjaśnia oficjalna historia. Załoga osłaniająca most była nieliczna i słaba.2
Wyścig do mostu
7 marca grupa bojowa 9 Dywizji Pancernej pod dowództwem podpułkownika Leonarda Engemana dotarła na wzgórza nad Remagen i ujrzała most cały, a po nim wciąż przejeżdżali niemieccy żołnierze i pojazdy. Engeman wysłał przez miasto kompanię piechoty porucznika Karla Timmermanna i pluton nowych czołgów Pershing. Po południu dotarli do mostu.3
Niemiecki oficer saperów, kapitan Karl Friesenhahn, najpierw odpalił ładunek, który wyrwał lej w dojeździe, by zatrzymać czołgi. Potem przekręcił klucz głównego ładunku. Most uniósł się w chmurze dymu i pyłu, ale nie runął; oficjalna historia armii amerykańskiej uznaje, że tuż wcześniej coś uszkodziło obwód elektryczny. Żołnierze Timmermanna przebiegli przez most pod ogniem, przestrzeliwując po drodze kable. Za pierwszego Amerykanina na wschodnim brzegu uchodzi sierżant Alexander Drabik.4
Utrzymać przyczółek
Według oficjalnej historii armii amerykańskiej generał Courtney Hodges z 1 Armii skierował wojska do Remagen, zanim w ogóle poprosił o zgodę swojego przełożonego, generała Omara Bradleya. Eisenhower zgodził się natychmiast i według historii armii amerykańskiej polecił Bradleyowi przerzucić od razu co najmniej pięć dywizji. Ta sama historia podaje, że w ciągu doby od zdobycia mostu przez Ren przeszło prawie 8000 żołnierzy.5
Służba Parków Narodowych USA odnotowuje, że Niemcy atakowali most z powietrza, ogniem artylerii i pływającymi minami. Od 12 do 17 marca wystrzelili w jego stronę także jedenaście rakiet V-2, jedyny przypadek taktycznego użycia broni V w czasie wojny, jak odnotowuje historia armii amerykańskiej. Amerykańscy saperzy zbudowali w pobliżu mosty pontonowe na wypadek zawalenia się mostu kolejowego. 17 marca most, osłabiony próbą wysadzenia i ostrzałem, runął do Renu; oficjalna historia liczy wśród pracujących na nim 28 zabitych saperów i 93 rannych.6
Następstwa
Według oficjalnej historii Hitler zarządził sąd polowy. Skazał on na śmierć pięciu oficerów związanych z mostem. Czterech rozstrzelano; piąty, kapitan Willi Bratge, przeżył, bo był już w niewoli amerykańskiej, a Friesenhahna, również jeńca, uniewinniono. Walki na przyczółku od 7 do 24 marca kosztowały amerykański III Korpus około 5500 zabitych, rannych i zaginionych, jak podaje oficjalna historia armii amerykańskiej.7
Zdobycie mostu zmieniło plany aliantów i dało im przyczółek, który przyspieszył marsz w głąb Niemiec. Mostu nigdy nie odbudowano; od 1980 roku w ocalałych wieżach na zachodnim brzegu działa muzeum pokoju. O rywalizacji alianckich dowódców w drodze nad Ren piszemy w artykule o Pattonie i Montgomerym.8 › Kocioł Ruhry, 1945
Także tego dnia
- 1938: Bitwa o Aragonię. Po bitwie o Teruel frankiści rozpoczęli wielką ofensywę w Aragonii przeciw wyczerpanej armii republikańskiej w czasie hiszpańskiej wojny domowej.
