Co się wydarzyło w bitwie pod Montgisard?
Bitwę pod Montgisard 25 listopada 1177 roku wygrało Królestwo Jerozolimskie, które Saladyn najechał z Egiptu, gdy znaczna część jego armii była daleko na północy. Szesnastoletni król Baldwin IV, chory na trąd, wyszedł z Askalonu z niewielkim wojskiem, połączył się z templariuszami z Gazy i 25 listopada zaskoczył Saladyna pod Ramlą, gdy wielu jego ludzi rozproszyło się na grabież. Gwardia Saladyna została wybita, a on sam ledwie uszedł z życiem. Jego armia uciekała przez pustynię do Egiptu w zimowej ulewie i traciła ludzi przez całą drogę.5
R. C. Smail nazwał Montgisard najcięższą klęską w karierze Saladyna, a sam Saladyn, jak zapamiętał Ibn Szaddad, mówił, że tę katastrofę wynagrodziło dopiero Hattin. Resztę tego dnia opisuje 25 listopada w historii wojskowości, a szersze tło nasz przewodnik po wyprawach krzyżowych.6
Trędowaty król i sułtan
Baldwin IV miał trzynaście lat, gdy po śmierci ojca, Amalryka, został w lipcu 1174 roku koronowany na króla Jerozolimy. Chorował na trąd, według Bernarda Hamiltona w postaci lepromatycznej, najgroźniejszej. Starofrancuska kronika przypisywana Ernoulowi przedstawia go po prostu jako króla, który był trędowaty.7

W tym samym roku zmarł Nur ad-Din, władca Syrii, a Saladyn, który rządził już Egiptem, zaczął przejmować jego ziemie. Hamilton porównuje to do olbrzymiego dziadka do orzechów, który zaciskał się wokół królestwa łacinników. W 1177 roku Saladyn rządził Damaszkiem przez swojego brata Turan Szaha, a Lane-Poole reprodukuje srebrną monetę, którą wybił w tym roku w Damaszku.8
Armia, która poszła na północ
W 1177 roku przybył z wojskiem krzyżowców hrabia Filip Flandryjski. Planowano wspólny atak na Egipt, który spełzł na niczym, i hrabiego namówiono, by walczył na północy. Około początku października wyruszył do Trypolisu z hrabią Rajmundem z Trypolisu, mistrzem szpitalników i wieloma templariuszami. Wilhelm z Tyru dodaje, że król dał mu 100 rycerzy i 2000 piechurów.9
W listopadzie północna armia przez cztery dni atakowała Hamę, a potem obległa Harim, twierdzę pod Antiochią. Atak na Hamę odnotowują Ibn al-Asir i Abu Szama, a Hamilton przypomina, że Rajmund dostał się pod Harimem do niewoli w 1164 roku i przesiedział w niej dziesięć lat.10
Saladyn wychodzi z Egiptu
Saladyn dostrzegł okazję. Wilhelm z Tyru pisze, że liczył albo na odciągnięcie Franków spod Harimu, albo na swobodę działania w królestwie ogołoconym z rycerzy. Przeszedł pustynię do al-Arisz, które Wilhelm nazywa Laris, zostawił tam ciężkie tabory i z najlepiej uzbrojonymi jeźdźcami ruszył obok frankijskich twierdz Darum i Gaza na Askalon.11
Źródła różnią się co do dnia, w którym stanął pod Askalonem. Ibn al-Asir podaje 18 listopada, a Abu Szama środę przed bitwą. Hamilton przyjmuje 22 listopada, bo ta data lepiej pasuje do relacji Wilhelma z Tyru.12
Zamknięci w Askalonie
Ostrzeżony kilka dni wcześniej Baldwin zebrał rycerzy, którzy zostali w królestwie, i wszedł do Askalonu przed nadejściem Saladyna. Jego konetabl, Onufry z Toronu, ciężko chorował. Templariusze, którzy pozostali w królestwie, zamknęli się w Gazie, sądząc, że Saladyn najpierw ją oblegnie. Hamilton pisze, że kampanią w praktyce kierował Renald z Châtillon, dawny książę Antiochii, niedawno wykupiony z niewoli w Aleppo. Także Röhricht, piszący sto lat wcześniej, przypisuje Renaldowi naczelne dowództwo.13
Baldwin ogłosił też arrière-ban, wezwanie pod broń każdego, kto mógł ją nosić. Ernoul pisze, że zanim pospolite ruszenie zdążyło się zebrać, Saladyn stanął pod Askalonem i chwytał nadciągających mieszczan z Jerozolimy i innych, przywiązując ich do wielbłądów, by ich sprzedać. Hamilton widzi w użyciu tego bardzo rzadko stosowanego wezwania znak, jak rozpaczliwe wydawało się położenie.14
Król raz wyprowadził swoich ludzi z miasta, ale bardziej doświadczeni uznali, że bezpieczniej trzymać się blisko murów, niż atakować takie mnóstwo. Wilhelm z Tyru opisuje potyczki do wieczora i powrót do miasta. Smail widzi w tym króla, który nie chciał bić się przy tak złych szansach, ale który wkrótce wolał bitwę niż bezkarne niszczenie dobytku swoich poddanych.15
Zagony na równinie
Saladyn zostawił Franków w Askalonie i pozwolił armii rozlać się po kraju. Wilhelm z Tyru pisze, że jego ludzie jeździli grupami bez ładu, jak ci, którzy niczego się nie boją. Renegat imieniem Iwelin, według wersji francuskiej Ormianin, spalił Ramlę, której mieszkańcy uciekli do Jafy, Askalonu albo do górskiego zamku Mirabel. Potem uderzył na Liddę, gdzie mieszczanie schronili się w kościele św. Jerzego. Imad ad-Din, cytowany przez Abu Szamę, dodaje, że już pod Askalonem ludzie sułtana grabili i brali jeńców, a Saladyn kazał wszystkich jeńców zebrać i ściąć.16
Panika dotarła do Jerozolimy. Wilhelm odnotowuje, że mieszkańcy myśleli o porzuceniu miasta i schronieniu się w Wieży Dawida, a zagończycy dotarli aż do miejsca zwanego Calcalia. List szpitalników mówi, że mieszkańcy Jerozolimy przyjęli razem komunię, jak ludzie, którzy zaraz umrą, i powierzyli wieżę i miasto kobietom, bo mężczyzn zostało tak niewielu.17
Marsz wzdłuż wybrzeża
Baldwin postanowił walczyć. Wyszedł z Askalonu i szedł wybrzeżem, by spaść na przeciwnika nagle i niepostrzeżenie. Po drodze dołączyli do niego templariusze z Gazy. Hamilton zauważa, że Saladyn, pewien, że Frankowie nie opuszczą Askalonu, nie postawił nawet straży, która by go obserwowała.18
Ernoul opowiada to inaczej. W jego wersji Saladyn stał trzy dni pod Askalonem, a potem ruszył do miasta św. Jerzego, siedem mil dalej, a król poszedł za nim i rozbił obóz dwie mile od niego, przy zamku Ibelin. Następnego ranka, pisze, Saraceni wyruszyli na Jerozolimę.19

Abu Szama, za sekretarzem Saladyna Imadem ad-Dinem, pisze, że sułtan zamierzał zaatakować frankijską twierdzę i natrafił na rzekę pod Tell Safija. Przeprawiające się właśnie tabory zatarasowały przejście, gdy nagle pojawiły się frankijskie hufce. Ibn al-Asir opowiada tę samą historię przerwanej przeprawy.20
Kto stał przy królu
Wilhelm z Tyru wymienia ludzi wokół króla: Odona de Saint-Amand, mistrza templariuszy, z osiemdziesięcioma braćmi, księcia Renalda, Baldwina z Ramli i jego brata Baliana, Renalda z Sydonu oraz hrabiego Joscelina, wuja i seneszala króla. Ernoul dodaje młodych braci Hugona i Wilhelma z Tyberiady, pasierbów hrabiego Trypolisu. Albert, biskup Betlejem, niósł przed nimi relikwię Krzyża Świętego.21
Z tego samego rozdziału pochodzi słynna liczba. Wszystkich, wszelkiego stanu, było według Wilhelma ledwie 375. Ernoul podaje 500 rycerzy, a Röhricht wylicza inne średniowieczne szacunki: 3000, 7000 i 20 000 ludzi, a nawet 30 000. Hamilton uważa liczbę Wilhelma za celowe zaniżenie, ale dodaje, że decyzja Saladyna, by zignorować armię królewską, pokazuje, że naprawdę była mała.22
Po drugiej stronie, jak pisze Wilhelm, z dokładnych wypytywań wielu świadków dowiedział się, że Saladyn wprowadził do królestwa 26 000 lekkich jeźdźców, nie licząc jadących na jucznych zwierzętach i wielbłądach. 8000 z nich było doborowymi wojownikami, których nazywa Toassin, a 18 000 zwykłymi jeźdźcami, których nazywa Caragolam. Ernoul daje Saladynowi 60 000 jeźdźców, a niektóre jego rękopisy 40 000.23
Starcie pod Mont Gisard
Była około ósma godzina dnia, według Hamiltona mniej więcej druga po południu, gdy chrześcijanie zobaczyli przed sobą nieprzyjaciela. Saladyn kazał grać na trąbach i bić w bębny, by ściągnąć rozproszone oddziały, a Wilhelm pisze, że im bliżej podchodzili Frankowie, tym bardziej rosły szeregi muzułmańskie, bo zagończycy śpieszyli z powrotem.24
Ibn Szaddad, cytowany przez Abu Szamę, zapisał wyjaśnienie samego Saladyna. Gdy nieprzyjaciel się zbliżał, ktoś z jego otoczenia kazał prawemu skrzydłu wykonać zwrot ku lewemu, a lewemu ku centrum, by armia miała za plecami wzgórze. Frankowie uderzyli, gdy wojska jeszcze się przestawiały, i rozbili je. Hamilton przypisuje Renaldowi wymierzenie głównej szarży w centrum Saladyna w trakcie tego manewru.25
Ernoul oddaje pierwszy cios Ibelinom. Baldwin z Ramli poprosił króla o pierwsze starcie, bo bitwa toczyła się na jego ziemi, i razem z bratem Balianem rozbił najsilniejszy oddział Saracenów. Pisze, że Roland i Oliwier nie dokonali pod Roncevaux tylu czynów zbrojnych, co obaj bracia tego dnia, z pomocą świętego Jerzego, którego kościół w Liddzie Saraceni spustoszyli poprzedniej nocy.26

Imad ad-Din pisze, że bratanek Saladyna Taki ad-Din stał twardo i walczył zawzięcie. Jego syn Ahmad, ledwie wyrosły z chłopięcych lat, zginął, gdy zdążył powalić rycerza. Ibn al-Asir dodaje, że ojciec posłał go do walki po raz drugi.27
Ucieczka Saladyna
Niewiele brakowało, a sułtan wpadłby w ręce wroga. Ibn al-Asir pisze, że jeden z Franków podjechał tak blisko, że prawie go dosięgnął, zanim zginął na oczach Saladyna. Abu Szama zachował relację samego Saladyna o rycerzu, który pędził na niego z kopią wymierzoną w pierś, a za nim dwaj towarzysze, dopóki trzej jego oficerowie nie natarli na nich i ich nie przebili.28
Wilhelm z Tyru opisuje gwardię 1000 ludzi w szafranowych tunikach na kolczugach, w barwie samego sułtana, których Turcy nazywają mamelukami. Stali wokół swego pana, dopóki nie uciekł, i prawie wszyscy zginęli. Lane-Poole dodaje, że Saladyn uciekł na szybkim wielbłądzie, czego nie podają inne źródła, z których korzystaliśmy.29
Ibn al-Asir pisze, że Saladyn najpierw cofał się powoli, zatrzymując się, by jego ludzie mogli go dogonić, aż zapadła noc. Hamilton zauważa, że wzięci do niewoli ludzie z pospolitego ruszenia, przywiązani w taborach, skorzystali z zamętu, uwolnili się i wybili straż.30
W bagno i w pustynię
Frankowie ścigali ich do nocy, od miejsca zwanego Mons Gisardi do bagna nazywanego Trzcinowiskiem Szpaków. Łaciński tekst Wilhelma z Tyru podaje dwanaście mil lub więcej, a przekład starofrancuski dwie mile lub więcej. Uciekający rzucali kolczugi i hełmy w bagno, ale Frankowie wrócili następnego dnia i przeszukali je żerdziami i hakami. Godni zaufania ludzie mówili Wilhelmowi, że jednego dnia wyciągnięto sto kolczug.31
Następnego dnia zaczął padać deszcz i padał przez dziesięć dni, przy niezwykłym zimnie. Wilhelm pisze, że uciekinierzy stracili konie i porzucili odzież, a wielu, nie znając okolicy, samo wchodziło do wsi i oddawało się w niewolę. Beduini splądrowali bazę Saladyna w al-Arisz, zauważa Hamilton, więc ocaleli nie mieli w drodze powrotnej co jeść.32
Saladyn wracał przez piaski bez wody i przewodników, wspominał Imad ad-Din, i wielu ludzi przepadło bez śladu. Prawnik Isa al-Hakkari i jego brat zabłądzili, wydał ich fałszywy przewodnik i spędzili lata w niewoli. Ibn al-Asir ocenia okup za Isę na 60 000 dinarów, a Abu Szama na 60 000 lub 70 000.33
Saladyn dotarł do Kairu 8 grudnia 1177 roku. Imad ad-Din, który tam był, wspominał, jak gońcy ogłaszali, że sułtan jest cały i zdrowy, i jak powiedział towarzyszowi, że skoro dobrą nowiną jest ocalenie, to była to zupełna klęska. Ibn al-Asir widział list Saladyna do brata w Damaszku, zaczynający się od wiersza o tym, że myślał o nim, gdy włócznie piły ich krew.34
Liczenie wojsk i poległych
Wilhelm z Tyru pisze, że w pierwszym starciu padło czterech lub pięciu rycerzy chrześcijańskich i nieznana liczba piechurów. Tekst starofrancuski mówi o sześciu. List Rajmunda ze Szpitala daje zupełnie inny obraz: 1100 zabitych chrześcijan i 750 ciężko rannych, przyjętych do Szpitala w Jerozolimie. Röhricht zauważa, że list zachował się jako rodzaj przepustki dla rannego żołnierza.35
Ten sam list twierdzi, że z 3000 chrześcijan Frankowie zabili 19 000 wrogów, a 15 000 wzięli do niewoli, czego nie potwierdza żadne inne źródło, z których korzystaliśmy. Opowiada też, że Saracenom krzyż wydawał się rosnąć od ziemi do nieba. Hamilton na podstawie 1100 poległych dowodzi, że armia frankijska była znacznie większa niż 375 ludzi. Röhricht, który w 1898 roku zestawił obok siebie średniowieczne szacunki, już wtedy nazwał liczbę Wilhelma oczywiście zbyt niską.36
Gdzie leżało Mont Gisard?
Charles Clermont-Ganneau, który badał Palestynę w latach 1873 i 1874, utożsamił wzgórze Tell el-Dżezer, biblijne Gezer, z Mont Gisard krzyżowców, zamkiem i lennem hrabstwa Jafy. Dowodził, że tam stoczono bitwę i że w tym miejscu założono przeorat św. Katarzyny z Mont Gisard. Szkielety znalezione na południowo-zachodnim krańcu wzgórza, pochowane najwyraźniej po jakiejś bitwie, uważał za bardzo prawdopodobnie pochodzące z 1177 roku.37
Poszli za nim Conder i Lane-Poole, a Hamilton umieszcza armię Saladyna przy wzgórzu Mont Gisard, czyli Tell Dżazar, w pobliżu Ibelinu, i odrzuca inne miejsce zaproponowane przez Lyonsa i Jacksona. Rzeka Imada ad-Dina pod Tell Safija, którą wydawca Abu Szamy umieszcza w okręgu Ramli koło Bajt Dżibrin, wskazuje na inne miejsce, więc relacji muzułmańskich i chrześcijańskich nie da się łatwo uzgodnić.38
Po zwycięstwie
Król wrócił do Askalonu, przez cztery dni czekał, aż jego ludzie powrócą obładowani łupem, i poszedł do Jerozolimy złożyć dzięki. Hamilton pisze, że Frankowie zbudowali na polu bitwy przeorat benedyktyński pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, w której święto stoczono bitwę.39
Saladyn szybko się podniósł. Lane-Poole pisze, że po trzech miesiącach był znów gotów stanąć przeciw Frankom. Imad ad-Din upierał się, że Ramla była klęską muzułmanów tylko z pozoru, a niewiernych w rzeczywistości. Dwa lata później, jak zauważa Smail, mistrza templariuszy obwiniano o klęskę pod Mardż Ajjun, a w 1187 roku Saladyn zniszczył armię frankijską pod Hattin, dziesięć lat po Montgisard, jak odnotował Abu Szama.40
Hamilton przypomina, że Baldwin IV pozostał królem aż do śmierci w 1185 roku. W latach czterdziestych XIX wieku Ludwik Filip zapełnił nowe Sale Krucjat w Wersalu 125 obrazami, a wielkie płótno Larivière’a z tą bitwą, pokazane wyżej, wisi tam pod tytułem „Bitwa pod Askalonem, 18 listopada 1177”. Historię sułtana, który tu przegrał, a dziesięć lat później zwyciężył, opowiada nasza biografia Saladyna.41






