36. pułk Sikhów (Armia Brytyjskich Indii)hawildar Ishar Singh
kontra
Plemiona Afrydów i Orakzajówlashkar plemienny
Data
1897
Miejsce
Saragarhi, Granica Północno-Zachodnia (dziś Pakistan)
Epoka
Kampania Tirah (Indie Brytyjskie)
Rozstrzygnięcie
Posterunek broniony do ostatniego; ciężkie straty napastników
W liczbach
Strona
Siły
Straty
36. pułk Sikhów
21
21 zabitych (wszyscy)
Plemiona Afrydów i Orakzajów
~10 000-14 000 (szac.)
~180-600 zabitych (podawane)
Liczebność i straty napastników to ówczesne szacunki i różnią się między źródłami.
Układ sił
36. pułk Sikhów21
Plemiona Afrydów i Orakzajów~10 000-14 000
Liczebność napastników to szacunki, które się różnią.
W skrócie
Pod Saragarhi 12 września 1897 roku dwudziestu jeden sikhijskich żołnierzy 36 pułku Sikhów1 broniło niewielkiego posterunku sygnalizacyjnego na Granicy Północno-Zachodniej przed kilkoma tysiącami pasztuńskich plemieńców (Orakzajów i Afrydów). Odmawiając kapitulacji, walczyli do ostatniego i zabili wielokrotność własnej liczby; pamięta się ich jako jedną z największych ostatnich obron w historii.
12 września 1897 roku, na skalistym grzbiecie Granicy Północno-Zachodniej Indii Brytyjskich, dwudziestu jeden sikhijskich żołnierzy broniło małego posterunku sygnałowego przeciw kilku tysiącom pasztuńskich plemieńców (Orakzajów i Afrydów). Odmawiając poddania się, walczyli do ostatniego, zabijając wielokrotnie więcej wrogów, nim posterunek padł. Bitwa pod Saragarhi jest pamiętana jako jedna z największych ostatnich obron w historii i synonim sikhijskiej odwagi oraz oddania obowiązkowi.
Posterunek na pograniczu
Saragarhi był małym posterunkiem sygnałowym, który przekazywał wiadomości między fortami Lockhart i Gulistan2 we wzgórzach Samana, obsadzonym przez dwudziestu jeden żołnierzy 36. pułku Sikhów pod wodzą hawildara Ishara Singha3. W 1897 roku wielkie powstanie ogarnęło Granicę Północno-Zachodnią, a tysiące plemieńców Afrydów i Orakzajów ruszyło na odosobnione forty i łączący je posterunek.
Mapa kampanii w Tirahu z 1897 roku z historii Andrew Hilliarda Atteridge'a z 1899 roku: pasmo Samana z fortami Lockhart i Gulistan, które łączył posterunek Saragarhi. Domena publiczna
Dziesięć tysięcy przeciw dwudziestu jeden
Rankiem 12 września ogromne siły plemienne, szacowane na tysiące, otoczyły Saragarhi4. Obrońcy zasygnalizowali atak do fortu Lockhart heliografem2, ale żadna odsiecz nie mogła dotrzeć na czas. Mając rozkaz obrony i sami ją wybierając, żołnierze szykowali się do walki o pozycję, której nie dało się ocalić.
Dwudziestu jeden ludzi wybrało śmierć na posterunku, a nie jego opuszczenie.
Ostatnia obrona
Przez cały dzień obrońcy odpierali szturm za szturmem, strzelając miarowo, gdy plemieńcy rzucali się na mury. Żołnierz Gurmukh Singh sygnalizował przebieg walki do samego końca. W końcu mur przełamano, a walka przeszła w starcie wręcz2; obrońcy walczyli, aż polegli wszyscy dwudziestu jeden, zadawszy napastnikom ciężkie straty.
Wypalone ruiny posterunku Saragarhi sfotografowane po odbiciu grzbietu przez wojska brytyjskie w 1897 roku; na horyzoncie fort Lockhart. Domena publiczna
Honor i dziedzictwo
Wszystkich dwudziestu jeden obrońców odznaczono pośmiertnie Indyjskim Orderem Zasługi3, wówczas najwyższym odznaczeniem za męstwo4 dostępnym dla żołnierzy indyjskich. Obronę upamiętnia się co roku jako Dzień Saragarhi 12 września5 w pułku Sikhów i czci się w całych Indiach jako symbol odwagi i obowiązku. Analizuje się ją na całym świecie obok wielkich ostatnich obron w dziejach.
Najczęstsze pytania
Kiedy i gdzie stoczono bitwę pod Saragarhi?
Stoczono ją 12 września 1897 roku na posterunku sygnałowym Saragarhi we wzgórzach Samana na Granicy Północno-Zachodniej, na terenie dzisiejszego Pakistanu.
Ilu żołnierzy broniło Saragarhi?
Posterunku broniło dwudziestu jeden żołnierzy 36. pułku Sikhów Armii Brytyjskich Indii pod wodzą hawildara Ishara Singha.
Kto wygrał bitwę pod Saragarhi?
Plemieńcy zdobyli posterunek, więc była to klęska taktyczna, ale dwudziestu jeden obrońców broniło się do ostatniego i zadało ciężkie straty, co czyni ją sławnym moralnym zwycięstwem i ostatnią obroną.
Czy obrońców uhonorowano?
Tak. Wszystkich dwudziestu jeden odznaczono pośmiertnie Indyjskim Orderem Zasługi, a bitwę upamiętnia się co roku jako Dzień Saragarhi 12 września.
Dlaczego Saragarhi jest tak sławne?
Pamięta się je jako jedną z największych ostatnich obron w historii, garstkę broniącą się do śmierci wobec przygniatającej przewagi, i stało się trwałym symbolem sikhijskiej oraz indyjskiej odwagi wojskowej.
H. L. Nevill, Campaigns on the North-West Frontier (John Murray, 1912), ch. on the 1897 risings, quoting the Pioneer's account of the defence of Saragarhi. ↩ abc
Amarinder Singh, Saragarhi and the Defence of the Samana Forts (Bookwise (India) Pvt. Ltd., 2017). ↩ ab
