Bitwa pod Bound Brook 1777: Cornwallis zaskakuje placówkę Lincolna

Po Trenton i Princeton obie armie spędziły zimę 1777 roku w New Jersey: Washington w okolicach Morristown, Brytyjczycy w Nowym Jorku i w kilku placówkach w New Jersey, wśród nich w New Brunswick. Przez całą zimę obie strony wysyłały oddziały furażerskie i zwiadowcze, a kraj między nimi stał się ziemią niczyją zasadzek i potyczek.²

Bound Brook było jedną z amerykańskich placówek, z których uderzano na brytyjskich furażerów. Leżało nad Raritanem mniej więcej siedem mil powyżej New Brunswick, a dowodził nim generał major Benjamin Lincoln. W marcu, gdy milicjantom kończyła się służba, Washington przysłał na ich miejsce wojska kontynentalne; raport z 15 marca wykazuje w placówce 342 żołnierzy 8. Pułku Pensylwańskiego. American History Central ocenia siły Lincolna na około 500 ludzi, w większości z tego pułku, z milicją, kompanią artylerii i niewielką redutą na północnym brzegu rzeki.³

Trzy kolumny w ciemności

Lord Cornwallis, dowodzący wojskami brytyjskimi w New Jersey, postanowił pozbyć się tego kłopotu. W nocy z 12 na 13 kwietnia wyprowadził z New Brunswick siły, które American History Central szacuje na 4000 żołnierzy brytyjskich i heskich, w trzech kolumnach mających jednocześnie zamknąć Bound Brook z trzech stron.⁴

Redaktorzy edycji pism Washingtona odtwarzają plan na podstawie relacji brytyjskich i heskich. Pułkownik Carl von Donop z pięćdziesięcioma dragonami i czterystoma heskimi grenadierami pomaszerował południowym brzegiem Raritanu i zajął most prowadzący do miasteczka. Na północnym brzegu generał James Grant z heskimi jegrami i batalionem brytyjskiej gwardii natarł na miasteczko od wschodu. Trzecia kolumna, lekka jazda podpułkownika Williama Harcourta, dwa bataliony lekkiej piechoty i batalion grenadierów, obeszła je od południa i zachodu przez Hillsborough i uderzyła od zachodu, przechodząc rzekę brodem, który amerykańska straż milicji najwyraźniej opuściła bez ostrzeżenia.⁵

Washington przypisał niemal katastrofę niedbalstwu straży milicji przy jednym z brodów. American History Central przytacza miejscową opowieść, że hasło zdradził Brytyjczykom lojalistyczny farmer, i dodaje, że Raritan dało się przejść w bród w wielu miejscach, więc wina nie musiała leżeć wyłącznie po stronie milicji.⁶

Ucieczka na górę

Atak nastąpił wczesnym rankiem. Lincoln, jak napisał Washington następnego dnia, dowiedział się o zbliżaniu się wroga w ostatniej chwili i zdążył wycofać siebie i większość ludzi na górę za miasteczkiem. Nathanael Greene pisał Johnowi Adamsowi, że Lincoln ledwie zdążył wyprowadzić wojsko między czołami dwóch skrzydłowych kolumn, które prowadziły żywy ogień, gdy Amerykanie przechodzili. Hamilton pisał, że Brytyjczycy zajęli Bound Brook, ale Amerykanie udaremnili zamiar otoczenia i odcięcia całego oddziału.⁷

Strata dotknęła głównie artylerii. Na artylerzystów rzucono oddział jazdy tak szybko, że nie zdołali uciec, i Washington zameldował utratę dwóch dział wraz z porucznikami Fergusonem i Turnbullem i około dwudziestoma żołnierzami pułku artylerii Proctora. Hamilton liczył trzy utracone działa i około trzydziestu zabitych i wziętych do niewoli. Liczby bardzo się różnią. Henry Knox podał później sześciu zabitych i dwudziestu pięciu lub trzydziestu jeńców, a brytyjski oficer Stephen Kemble pisał o około osiemdziesięciu wziętych do niewoli i o buntownikach uciekających w samych koszulach.⁸

Brytyjczycy nie zostali. Washington pisał, że pozostali około półtorej godziny i wrócili do New Brunswick, plądrując po drodze, a Lincoln wrócił na swoje stanowisko z posiłkami. American History Central dodaje, że Lincoln w pośpiechu zostawił swoje papiery, a ludzie Greene'a dopadli tylną straż brytyjskiej kolumny pod Raritan Landing w drodze powrotnej.⁹

Nauka na wiosnę

Washington był wściekły na milicję. Jego adiutant napisał do generała Nathaniela Hearda, że naczelny wódz słyszał, iż cała brygada Hearda uciekła z posterunku na alarm, i zażądał nazwisk winnych. Cztery dni po wypadzie Washington pisał do generała Williama Maxwella, że kampania lada chwila się zacznie i trzeba zmniejszyć liczbę placówek, skupić ludzi i zamiast stałych straży wysyłać wzdłuż linii wroga zwiadowców, by armia była mniej narażona na zaskoczenie.¹⁰ › Washington kontra Cornwallis

Bound Brook było starciem niewielkim, ale należało do pierwszych ruchów kampanii 1777 roku. American History Central uznaje je za pierwszą potyczkę kampanii filadelfijskiej, która we wrześniu znów postawiła Cornwallisa i Washingtona naprzeciw siebie pod Brandywine.¹¹