Napoleon zmiażdżył Prusy 14 października 1806 roku w bliźniaczych bitwach pod Jeną i Auerstedt. Napoleon rozbił skrzydło pruskie pod Jeną, a jego marszałek Davout, w znacznej mniejszości, pokonał główną armię pruską pod Auerstedt1; razem obaliły w ciągu jednego popołudnia państwo zbudowane na legendzie Fryderyka Wielkiego.
14 października 1806, tego samego dnia i o kilka kilometrów od siebie2, dwie bitwy zniszczyły armię Prus. Pod Jeną Napoleon rozgromił skrzydło pruskie, a pod Auerstedt jego marszałek Davout, w znacznej mniejszości, pobił główną armię pruską. Razem obaliły państwo zbudowane na legendzie Fryderyka Wielkiego w jedno popołudnie.
Wojna zaczęta zbyt późno
Prusy pozostały poza wojną, która skończyła się pod Austerlitz, po czym wypowiedziały wojnę w 1806, z armią wciąż żyjącą dawną sławą. Napoleon uderzył pierwszy, szybko prowadząc korpusy przez lasy Turyngii2, by spaść na Prusaków, zanim byli gotowi.

Dwa pola, jeden dzień
Pod Jeną Napoleon zaatakował to, co uważał za główną armię pruską3, i wyparł ją z pola. W istocie większe siły stały na północy, gdzie samotny korpus Davouta spotkał je pod Auerstedt. W przewadze ponad dwa do jednego przeciwnika Davout wytrzymał4, kontratakował i odniósł jedno z wielkich zwycięstw epoki.
Pościg
To, co nastąpiło, było równie rozstrzygające jak same bitwy. Francuska jazda wdeptała rozbitych Prusaków w ziemię, a twierdza za twierdzą poddawały się niemal bez walki. W ciągu kilku tygodni Napoleon wkroczył do Berlina.3

Co przesądził ten dzień
Prusy wypadły z wojny i zostały zmuszone do upokarzającego pokoju.2 Z Berlina Napoleon ogłosił blokadę kontynentalną5 przeciw handlowi brytyjskiemu. Wstrząs pchnął też Prusy do gruntownej reformy armii, zmian, które niecałą dekadę później pomogły obalić Napoleona.
Reformy zrodzone z klęski
Jena i Auerstedt to nie tylko przegrana bitwa; to koniec mitu armii, którą zbudował Fryderyk Wielki. Tempo załamania przekonało pokolenie pruskich oficerów, że musztra i sztywna taktyka liniowa nie dorównują elastycznym korpusom Napoleona. W kolejnych latach reformatorzy z Gerhardem von Scharnhorstem i Augustem von Gneisenau6 odbudowali armię od podstaw: otworzyli korpus oficerski na talent, a nie urodzenie, stworzyli zawodowy sztab generalny6 i położyli podwaliny pod wyszkolone rezerwy. Upokorzenie 1806 roku było zalążkiem armii pruskiej, która pomogła obalić Napoleona pod Lipskiem w 1813 i Waterloo w 1815 roku.

