Babur wygrał pierwszą bitwę pod Panipatem 21 kwietnia 1526 roku2, pokonując i zabijając Ibrahima Lodiego, sułtana Delhi. Mimo ogromnej przewagi wroga Babur użył dział polowych i rusznic, nowych w północnych Indiach, wraz z taborem obronnym i oskrzydlającą jazdą, by rozbić armię Lodiego. Zwycięstwo założyło imperium Mogołów, które przez trzy stulecia rządziło znaczną częścią subkontynentu.
Na równinie pod Panipatem w 1526 roku timurydzki śmiałek imieniem Babur stanął naprzeciw ogromnej armii sułtana Delhi z ułamkiem jej sił, lecz z działami, jakich sułtan nigdy nie widział. Przed końcem dnia Ibrahim Lodi był martwy, a nowe imperium, mogolskie, przyszło na świat.
Marsz Babura do Indii
Babur, potomek zarówno Timura, jak i3 Czyngis-chana, został wyparty z Azji Środkowej i wykroił sobie królestwo w Kabulu3. Stamtąd najeżdżał na Indie, a w 1526 roku ruszył na Sułtanat Delhijski, rządzony przez niepopularnego Ibrahima Lodiego, którego armia była ogromna, lecz skłócona.
Działa przeciw Sułtanatowi Delhijskiemu
Babur przyniósł na równiny północnych Indii coś nowego: artylerię polową i broń ruszną, obsługiwaną przez kanonierów wyszkolonych przez Osmanów. Spętał wozy w tabór obronny1, by osłonić działa i piechotę, zostawiając luki, przez które mogła szarżować jego jazda, w stylu, którego nauczył się od Osmanów.
Pułapka pod Panipatem
Pod Panipatem Babur oparł linię o miasto i swój tabór i czekał. Gdy ogromna armia Ibrahima Lodiego i słonie bojowe parły naprzód, stłoczyły się i straciły rozpęd przed wozami i działami. Jazda Babura okrążyła wtedy oba skrzydła manewrem tuługma3 i uderzyła na armię Lodiego od boków i tyłu.
Śmierć Ibrahima Lodiego
Osaczona, rażona ogniem dział, jakiego nigdy nie zaznała, i atakowana ze wszystkich stron, armia Lodiego pękła. Ibrahim Lodi zginął w tłoku, jeden z nielicznych sułtanów Delhi, którzy polegli na polu bitwy. Jego wielka armia rozpadła się, a droga do Delhi i Agry stanęła otworem.
Dlaczego Panipat założył imperium
Po śmierci Ibrahima Lodiego Babur zajął Delhi i Agrę i założył4 imperium Mogołów, które za jego potomków, Akbara, Szahdżahana i Aurangzeba, rządziło znaczną częścią subkontynentu aż po XVIII wiek. Panipat zapamiętano jako rozstrzygający przykład prochu i taktyki górujących nad samą liczbą. Na tym samym polu stoczono później dwie kolejne bitwy, w tym trzecią bitwę pod Panipatem w 1761 roku.