Przez trzy stulecia dwa systemy piechoty definiowały wojnę w starożytnym świecie śródziemnomorskim, a gdy w końcu się zderzyły, jeden złamał drugi. Macedońska falanga była ruchomą ścianą pik; rzymski legion był siatką bloków z mieczami, która potrafiła się ugiąć, nie pękając.
Falanga
Legion
Epoka
Grecka i macedońska, mniej więcej VII do II wieku p.n.e.
Rzymski, od około IV wieku p.n.e.
Szyk
Zwarty blok najeżony długimi włóczniami
Elastyczne linie manipułów, potem kohort
Główna broń
Długa włócznia (sarisa) i ściana tarcz
Oszczep (pilum) i krótki miecz (gladius)
Siła
Niemal nie do zatrzymania od czoła na płaskim terenie
Elastyczny na trudnym terenie i na skrzydłach
Słabość
Wrażliwa na skrzydła i na nierówny teren
Mniejsza siła uderzenia w prostym natarciu na wprost
Werdykt
Pobita przez legion pod Kynoskefalaj i Pydną
Jego elastyczność wzięła górę i przetrwała falangę
Kluczowe punkty
Falanga była niemal nie do zatrzymania od frontu: żywopłot długich pik, zwanych sarisami, do których żaden szarżujący nie sięgał.
Jej słabością było skrzydło i nierówny teren, gdzie ciasna formacja traciła spójność.
Rzymski legion walczył w mniejszych, elastycznych jednostkach, które mogły się obracać, wzmacniać i wchodzić w luki.
Rzym pokonał Macedonię pod Kynoskefalaj w 197 r. p.n.e.1 i pod Pydną w 168 r. p.n.e., kończąc epokę falangi.2
Falanga: żywopłot pik
Macedońska falanga ścieśniała ludzi ramię przy ramieniu za pikami długimi nawet na sześć metrów3, tak że cztery czy pięć rzędów grotów wystawało przed pierwszy szereg4. Na otwartym, równym terenie była miażdżąca i poniosła Aleksandra Wielkiego przez Persję. Ale to samo zagęszczenie, które czyniło ją zabójczą od frontu, czyniło ją niezdarną: ledwie mogła się obrócić, a gdy jej równa linia pękała na wzgórzach i w wąwozach4, pojedynczy pikinier był w zwarciu niemal bezradny.
Syntagma, podstawowy pododdział falangi macedońskiej: 256 ludzi w kwadracie 16 na 16, przednie szeregi z opuszczonymi sarisami. Rysunek z książki Theodore'a Ayraulta Dodge'a o Aleksandrze, 1890. Domena publiczna
Legion: elastyczność w szeregach
Rzymski legion odpowiadał organizacją. Budowano go z manipułów, później kohort5, które walczyły krótkim mieczem i ciężkim oszczepem, pilum5. Ponieważ legion poruszał się w wielu małych blokach, a nie jedną długą linią, mógł stawić czoło zagrożeniu z każdej strony, dosyłać świeżych ludzi i wlewać się w każdą lukę w szyku wroga. Tam gdzie falanga była jedną kruchą ścianą, legion był wieloma ścianami działającymi osobno.
Rzymscy legioniści w bitwie z Dakami na Kolumnie Trajana (113 n.e.), tablica XXXII z wydania reliefów Conrada Cichoriusa z 1896 roku. To żołnierze późniejszego legionu cesarskiego. Domena publiczna
Ściana, która nie potrafi się obrócić, zawsze przegra z linią, która potrafi.
Werdykt: dlaczego wygrał Rzym
Gdy oba systemy się spotkały, rozstrzygnęły teren i elastyczność. Pod Kynoskefalaj w 197 r. p.n.e. macedońskie prawe skrzydło wygrywało, dopóki anonimowy trybun rzymski nie uderzył mu na tyły z około dwudziestoma manipułami; pod Pydną w 168 r. p.n.e. falanga straciła spójność na połamanym gruncie, a rzymscy żołnierze wdarli się w luki. Legion nie przewyższył falangi siłą, lecz zdolnością przystosowania. Poznaj oba systemy w tekstach: czym była falanga i jak działał legion rzymski, albo zobacz je w akcji wśród największych bitew starożytności.
Fryz pomnika Lucjusza Emiliusza Paulusa w Delfach, upamiętniającego jego zwycięstwo nad Perseuszem Macedońskim pod Pydną w 168 roku p.n.e.; rysunek opublikowany przez Salomona Reinacha, 1909. Domena publiczna
Najczęstsze pytania
Jaka jest różnica między falangą a legionem?
Falanga to jeden gęsty blok piechoty walczący bardzo długimi pikami, potężny od frontu, ale sztywny. Rzymski legion walczył w wielu mniejszych, elastycznych jednostkach z mieczem i oszczepem, zdolnych do manewru.
Czy macedońska falanga była nie do pokonania?
Tylko od frontu i tylko na równym terenie. Wprost jej żywopłot pik był niemal nie do złamania, ale na nierównym gruncie lub od skrzydeł formacja się rozpadała.
Dlaczego legion pokonał falangę?
Elastyczność i teren. Pod Kynoskefalaj (197 p.n.e.) rzymski oddział uderzył falandze na tyły; pod Pydną (168 p.n.e.) straciła ona spójność na połamanym gruncie, a jednostki legionu wchodziły w luki.6
Czy Rzymianie używali falangi?
Wczesny Rzym walczył w formacji typu falangi5, ale zastąpił ją bardziej elastycznym legionem manipularnym.
Krzysztof Nawotka, Aleksander Wielki (Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004). ↩
Polibiusz, Dzieje (Historiai), Księga 18, 24 do 26 (Kynoskefalaj: anonimowy trybun z około dwudziestoma manipułami uderza na tyły zwycięskiego prawego skrzydła Macedończyków) i 28 do 32 (porównanie falangi z legionem: sarisa, pięć grotów przed każdym żołnierzem pierwszego szeregu w 18.29, potrzeba równego, otwartego terenu w 18.31). Przekład polski: Seweryn Hammer, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1957; przekład angielski Loeb online w LacusCurtius: https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Polybius/18*.html. ↩ ab
Adrian Goldsworthy, The Complete Roman Army (Thames & Hudson, 2003). ↩ abc
Plutarch, Żywot Emiliusza Paulusa (Żywoty równoległe), Rozdz. 20 (Pydna: na nierównym terenie falanga nie mogła utrzymać zwartych tarcz, Emiliusz wprowadza oddziały w luki). Przekład angielski Loeb online w LacusCurtius: https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Plutarch/Lives/Aemilius*.html. ↩
Przeżyj bitwy
Echoes of Battle ożywia 40 największych bitew w historii, scena po scenie, a tryb taktyczny w czasie rzeczywistym dopiero powstaje. Dołącz do listy, by być pierwszym, gdy ruszy.