ENZaciągnij się

Historia wojskowa Irlandii: królestwa, podbój, powstania i państwo

Królestwa irlandzkie, Królestwo Irlandii i państwo irlandzkie · od 795 roku · Przewodnik po państwie · ~11 min czytania · Aktualizacja: październik 2026

Romantyczny obraz olejny wielkiej bitwy na wybrzeżu pod burzowym niebem: armie ścierają się na równinie, w zatoce stoją okręty, a po lewej w namiocie siedzi stary król.

Hugh Frazer, Bitwa pod Clontarf, 1826, XIX-wieczne wyobrażenie wydarzeń 1014 roku, przez Wikimedia Commons, domena publiczna.

W skrócie

Okres
Od epoki wikingów do irlandzkiej wojny domowej (1923), z następnym stuleciem
Państwa
Królestwa irlandzkie i godność arcykróla; Władztwo (1171) i Królestwo Irlandii (1542) pod koroną angielską; część Zjednoczonego Królestwa 1801 do 1922; Wolne Państwo Irlandzkie (1922), Irlandia (1937)
Główni przeciwnicy
Wojska nordyckie i Leinsteru (1014), Anglo-Normanowie, korona angielska, armie wilhelmińskie, siły Korony w 1798 roku i w latach 1919 do 1921, a w latach 1922 do 1923 inni Irlandczycy
Sojusznicy
Hiszpania (1601), Francja (1689 do 1691, 1796 do 1798)
Najważniejsze bitwy
Clontarf, Kinsale, Dunboy, Boyne, Dublin 1922
Punkty zwrotne
Clontarf 1014, najazd anglo-normański 1169 do 1171, Kinsale 1601, Boyne 1690, rok 1798, unia 1801, powstanie wielkanocne 1916, traktat 1921, wojna domowa 1922 do 1923
Szybka odpowiedź

Czym jest historia wojskowa Irlandii?

To dzieje wojen toczonych w Irlandii i o Irlandię: między irlandzkimi królestwami i przeciw wikingom, jak pod Clontarf w 1014 roku; przeciw podbojowi anglo-normańskiemu, a potem angielskiemu, od 1169 roku po wojnę dziewięcioletnią i Boyne; powstań z 1798 i 1916 roku; wojny o niepodległość z lat 1919 do 1921 i wojny domowej, która po niej nastąpiła. Należą do nich także liczni Irlandczycy, którzy służyli w armii brytyjskiej i w innych armiach za granicą.1

Irlandzkie wojny nie mieszczą się w prostej opowieści o jednym narodzie przeciw drugiemu. Irlandzcy królowie walczyli ze sobą i zawierali sojusze z Normanami ze Skandynawii i z Anglo-Normanami; Irlandczycy walczyli po obu stronach pod Clontarf, nad Boyne i w 1922 roku, a przez większą część XIX wieku stanowili dużą część armii brytyjskiej. Ta strona prowadzi przez wojny na wyspie od epoki wikingów do wojny domowej lat 1922 do 1923, potem przez następne stulecie, aż do tego, jak Irlandia pamięta swoje wojny. Wojny Anglii, a po 1707 roku Wielkiej Brytanii, opisuje nasza historia wojskowa Brytanii.2

Królestwa i państwa

Średniowieczna Irlandia była krainą wielu królestw, których władcy rywalizowali o zwierzchnictwo nad wyspą. Panowanie angielskie zaczęło się od lądowań anglo-normańskich w 1169 roku i wyprawy Henryka II w 1171 roku; w 1177 roku Henryk uczynił swojego syna Jana „panem Irlandii”, a przez większość średniowiecza realna władza korony często ograniczała się do okolic Dublina, zwanych Pale. Ustawa o koronie Irlandii z 1542 roku uczyniła króla Anglii także królem Irlandii.3

Akt unii zniósł parlament irlandzki i od 1 stycznia 1801 roku połączył Irlandię z Wielką Brytanią w Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. Ustawa o rządzie Irlandii z 1920 roku, obowiązująca od 3 maja 1921 roku, utworzyła odrębny parlament dla Irlandii Północnej, czyli sześciu z dziewięciu hrabstw Ulsteru. Na mocy traktatu angielsko-irlandzkiego z 1921 roku pozostałe dwadzieścia sześć hrabstw stało się w 1922 roku Wolnym Państwem Irlandzkim; w 1937 roku przyjęto nową konstytucję, a ustawa o Republice Irlandii weszła w życie 18 kwietnia 1949 roku.4

Sztychowana XVII-wieczna mapa Irlandii podzielonej na prowincje i hrabstwa, z lewej strony postaci Irlandczyków i Irlandek w strojach, róża wiatrów i statki na morzu.
John Speed, „The Kingdome of Irland”, rytował Jodocus Hondius, 1610 (Bibliothèque nationale de France): wyspa siedem lat po końcu wojny dziewięcioletniej, podzielona na prowincje i hrabstwa Królestwa Irlandii pod koroną angielską. Domena publiczna, via Wikimedia Commons

Wikingowie i Clontarf

Pierwszy zapisany najazd wikingów na Irlandię nastąpił w 795 roku, na wyspę, którą roczniki nazywają Rechru. Do 841 roku Normanowie mieli umocnione bazy morskie w Annagassan i w Duiblinn, gdzie powstało później wikińskie miasto Dublin. W ciągu następnych dwóch stuleci miasta nordyckie stały się częścią irlandzkiej polityki: handlowały z irlandzkimi królestwami i walczyły po ich stronie albo przeciw nim.5

W Wielki Piątek, 23 kwietnia 1014 roku, pod Clontarf koło Dublina armia arcykróla Briana Boru starła się z koalicją irlandzkiego królestwa Leinsteru pod wodzą Máela Mórdy, nordycko-irlandzkiego królestwa Dublina i wikingów zza morza, wśród nich Sigurda, jarla Orkadów. Strona Briana zwyciężyła, ale sam Brian zginął, podobnie jak Máel Mórda, Sigurd i syn Briana, Murchad. Późniejsi średniowieczni autorzy uczynili z bitwy wojnę Irlandczyków z obcymi; historycy widzą w niej dziś element walki irlandzkich władców o zwierzchnictwo, w której Irlandczycy i Normanowie walczyli po obu stronach.6

Najazd anglo-normański

W 1166 roku Diarmait Mac Murchada, król Leinsteru, został wygnany przez koalicję swoich wrogów i udał się za morze, by szukać pomocy u Henryka II. Zwerbowani przez niego anglo-normańscy możni zaczęli lądować w 1169 roku. W sierpniu 1170 roku Ryszard de Clare, zwany Strongbow, wylądował koło Waterford, zdobył miasto i poślubił córkę Diarmaita, Aífe, a we wrześniu zajął Dublin. Henryk II wylądował koło Waterford 17 października 1171 roku z armią liczącą około 4000 ludzi jako pierwszy panujący król Anglii w Irlandii. Traktat z Windsoru z 1175 roku uznał Ruaidríego Ua Conchobaira za króla Irlandczyków poza ziemiami anglo-normańskimi, pod zwierzchnictwem Henryka, ale porozumienie szybko upadło.7

Zatłoczony XIX-wieczny obraz historyczny: normański rycerz w zbroi ujmuje dłoń irlandzkiej księżniczki wśród żołnierzy, opłakujących i poległych po zdobyciu miasta.
Daniel Maclise, Ślub Strongbowa i Aífe, ok. 1854 (National Gallery of Ireland): ślub z 1170 roku, który przypieczętował sojusz Diarmaita Mac Murchady z Anglo-Normanami, w wyobrażeniu wiktoriańskiego malarza, wśród poległych w Waterford. Domena publiczna, via Wikimedia Commons

Podbój pozostał niedokończony. W maju 1315 roku Edward Bruce, brat Roberta I Szkockiego, wylądował koło Larne i walczył w Irlandii przez trzy lata, aż został pokonany i zabity pod Faughart koło Dundalk 14 października 1318 roku. W 1366 roku statut z Kilkenny próbował oddzielić angielską kolonię od gaelickich Irlandczyków, zakazując kolonistom małżeństw z Irlandczykami i mówienia po irlandzku, co pokazuje, jak daleko kolonia przejęła irlandzkie obyczaje.8

Podbój Tudorów i wojna dziewięcioletnia

Tudorowie postanowili podporządkować koronie całą wyspę. Największy opór przyniosła wojna dziewięcioletnia, od 1593 lub 1594 do 1603 roku, prowadzona przez Hugh O'Neilla, hrabiego Tyrone, i Czerwonego Hugh O'Donnella. 14 sierpnia 1598 roku armia O'Neilla pokonała angielską armię sir Henry'ego Bagenala nad Yellow Ford w hrabstwie Armagh; była to największa strata korony w pojedynczej bitwie tych wojen.9

21 września 1601 roku około 3300 Hiszpanów pod wodzą don Juana del Águili zajęło Kinsale, a lord Mountjoy obległ miasto. O'Neill i O'Donnell ruszyli z Ulsteru na południe, by przyjść z odsieczą, ale 24 grudnia 1601 roku według kalendarza używanego wtedy w Irlandii (3 stycznia 1602 roku według dzisiejszego) ich armia została rozbita. Po bitwie pod Kinsale wojna obróciła się zdecydowanie przeciw O'Neillowi. W czerwcu 1602 roku armia sir George'a Carewa zdobyła zamek Dunboy w Munsterze, należący do Donala Cama O'Sullivana Beare'a. O'Neill poddał się w Mellifont w marcu 1603 roku.10

14 września 1607 roku O'Neill i Rory O'Donnell, hrabia Tyrconnell, opuścili Ulster wraz z około setką towarzyszy, co nazwano ucieczką hrabiów. Korona skonfiskowała ich ziemie, a od 1609 roku w ramach kolonizacji Ulsteru osiedlano angielskich i szkockich właścicieli ziemskich i dzierżawców w sześciu hrabstwach.11

Konfederaci, Cromwell i wojna wilhelmińska

Rok 1641 i Konfederacja. W październiku 1641 roku w Ulsterze wybuchło powstanie. W pierwszej fali przemocy zginęło po wszystkich stronach od 4000 do 12 000 ludzi, wielu z nich protestanckich osadników, choć propaganda szybko ogłosiła ponad 150 000 protestanckich ofiar. Od 1642 roku Konfederacja Katolików Irlandzkich rządziła z Kilkenny znaczną częścią wyspy, a jej wojna połączyła się z wojnami w Anglii i Szkocji. 5 czerwca 1646 roku armia konfederacka Owena Roe O'Neilla pokonała pod Benburb w hrabstwie Tyrone szkocką armię kowenanterów Roberta Monro.12

Cromwell. Kampania Olivera Cromwella zaczęła się w sierpniu 1649 roku od szturmu na Drogheda we wrześniu i Wexford w październiku, gdzie wymordowano garnizony; ilu cywilów zginęło wraz z nimi, historycy wciąż spierają się. Podbój trwał do 1653 roku. Wojna, głód i zaraza spowodowały załamanie demograficzne: współczesny mierniczy William Petty oceniał ubytek na około 40 procent ludności, choć dzisiejsi historycy traktują tę liczbę ostrożnie. Cromwellowskie rozstrzygnięcie ziemskie skonfiskowało ziemię katolików, by opłacić żołnierzy i inwestorów, a katolickich właścicieli przesiedlono na zachód od Shannon.13

Wojna wilhelmińska. Gdy Jakub II utracił w 1688 roku tron angielski, Irlandia stała się głównym polem jego wojny z Wilhelmem III. Jakobici oblegali Derry od kwietnia do końca lipca 1689 roku. 1 lipca 1690 roku, według ówczesnego kalendarza, armia Wilhelma sforsowała rzekę Boyne w największej bitwie stoczonej kiedykolwiek w Irlandii; Wilhelm stracił tylko około 800 zabitych i rannych, a bitwa nie była rozstrzygająca, ale Jakub odpłynął do Francji. Rozstrzygająca i najkrwawsza bitwa rozegrała się pod Aughrim 12 lipca 1691 roku, gdzie zginęło według szacunków od 6000 do 9000 ludzi. Traktat z Limerick zakończył wojnę w październiku 1691 roku i pozwolił jakobickim żołnierzom wyjechać do Francji; byli to pierwsi „Dzicy Gęsi” w służbie kontynentalnej.14

XVIII-wieczny sztych bitwy nad rzeką: dowódca na stającym dęba białym koniu z uniesioną szpadą, wokół jazda, a z wody wynoszony jest ranny oficer.
Wilhelm III nad Boyne, 1 lipca 1690 roku: sztych Johna Halla według obrazu Benjamina Westa, wydany w latach 1779 do 1781 (Rijksmuseum). Pokazuje stronę wilhelmińską; armia jakobicka to ledwie tło. CC0, via Wikimedia Commons

Postanowienia traktatu chroniące katolików nie zostały w pełni dotrzymane. Prawa karne wykluczyły katolików z życia publicznego i ograniczyły ich prawo do posiadania ziemi, a udział katolików we własności ziemskiej spadł z 22 procent przed wojną do 14 procent po niej i do około 5 procent w 1780 roku.15

Rok 1798

Stowarzyszenie Zjednoczonych Irlandczyków, założone w październiku 1791 roku przez Theobalda Wolfe'a Tone'a i innych, początkowo dążyło do reform, a potem zwróciło się ku rewolucji z pomocą Francji. W grudniu 1796 roku francuska flota z około 14 000 żołnierzy i Tone'em na pokładzie dotarła do zatoki Bantry, ale zimowe sztormy uniemożliwiły lądowanie. Powstanie wybuchło w nocy 23 maja 1798 roku, a jego głównym ośrodkiem stało się hrabstwo Wexford. 21 czerwca siły Korony pod generałem Gerardem Lake'em zdobyły obóz powstańców na Vinegar Hill.16

Okrucieństw dopuszczały się obie strony: w Scullabogue ponad 100 lojalistów, w większości protestantów, spalono żywcem w stodole, a siły Korony i yeomanry przeprowadziły brutalne represje wobec powstańców i katolickiej ludności cywilnej. Niewielki oddział francuski liczący około 1100 żołnierzy pod generałem Humbertem wylądował w sierpniu w Mayo, zwyciężył pod Castlebar i skapitulował pod Ballinamuck 8 września 1798 roku. Szacunki liczby zabitych wahają się od około 10 000 do 70 000. W odpowiedzi rząd w Londynie przeprowadził akt unii.17

Unia i imperium, 1801 do 1916

Kolejne powstania, Roberta Emmeta w Dublinie w 1803 roku, Młodej Irlandii w 1848 roku i fenian w 1867 roku, były niewielkie i szybko je stłumiono. Znacznie więcej Irlandczyków walczyło w armii brytyjskiej niż przeciw niej. W 1830 roku Irlandczycy stanowili około 42 procent jej żołnierzy, więcej niż wynosił udział Irlandii w ludności Zjednoczonego Królestwa; do 1870 roku udział ten spadł do około 28 procent, a do 1900 roku do nieco ponad 10 procent. W wojnie krymskiej służyło ponad 30 000 irlandzkich żołnierzy.18

W I wojnie światowej w siłach brytyjskich służyło około 200 000 mężczyzn z wyspy. W 1914 roku utworzono trzy irlandzkie dywizje: 10. (Irlandzką), która walczyła pod Gallipoli; 16. (Irlandzką), z wieloma rekrutami z nacjonalistycznych National Volunteers; i 36. (Ulsterską), z wieloma byłymi członkami unionistycznych Ulster Volunteer Force, która atakowała pierwszego dnia bitwy nad Sommą. Ilu Irlandczyków zginęło, nie wiadomo dokładnie: historycy przyjmują najczęściej od 27 000 do 35 000, a 49 400 nazwisk na Irlandzkim Narodowym Pomniku Wojennym obejmuje także żołnierzy, którzy nie byli Irlandczykami.19

W poniedziałek wielkanocny, 24 kwietnia 1916 roku, republikanie zajęli budynki w Dublinie. Powstanie upadło w ciągu tygodnia, a Glasnevin Trust liczy około 485 osób zabitych w nim lub w jego wyniku, w ponad połowie cywilów. Czternastu przywódców rozstrzelano w więzieniu Kilmainham między 3 a 12 maja, Thomasa Kenta stracono w Cork, a Rogera Casementa powieszono w sierpniu w Londynie, łącznie szesnaście egzekucji.20

Wojna o niepodległość, 1919 do 1921

21 stycznia 1919 roku, w dniu, w którym pierwszy Dáil zebrał się w Dublinie i ogłosił niepodległość, Irlandzcy Ochotnicy w Soloheadbeg w hrabstwie Tipperary zastrzelili dwóch konstabli Royal Irish Constabulary, obu irlandzkich katolików; Dáil nie zezwolił na ten atak, ale zwykle uznaje się go za początek wojny. Stała się ona wojną partyzancką między Irlandzką Armią Republikańską a siłami Korony: policją, armią brytyjską, a od 1920 roku tymczasowymi konstablami zwanymi Black and Tans i Dywizją Pomocniczą. Irlandczycy służyli po obu stronach.21

Przemoc nasiliła się od listopada 1920 roku. W Krwawą Niedzielę, 21 listopada 1920 roku, IRA zastrzeliła w Dublinie 15 mężczyzn, w większości podejrzewanych o pracę dla brytyjskiego wywiadu, a po południu siły Korony otworzyły ogień do widzów meczu futbolu gaelickiego w Croke Park, zabijając 14 cywilów. Tydzień później pod Kilmichael kolumna lotna IRA z zachodniego Cork zabiła 17 żołnierzy Dywizji Pomocniczej, a w nocy z 11 na 12 grudnia żołnierze tej dywizji i Black and Tans spalili centrum Cork. Rozejm wszedł w życie 11 lipca 1921 roku. Szczegółowe badanie liczy 2850 zabitych w latach 1916 do 1921, w 42 procentach cywilów.22

Traktat angielsko-irlandzki, podpisany w Londynie w grudniu 1921 roku, dał dwudziestu sześciu hrabstwom status dominium jako Wolnemu Państwu Irlandzkiemu, z przysięgą wierności koronie i brytyjskimi bazami morskimi w tak zwanych portach traktatowych. Dáil zatwierdził go 7 stycznia 1922 roku stosunkiem głosów 64 do 57, a rozłam wokół traktatu doprowadził do wojny domowej.23

Wojna domowa, 1922 do 1923

Wojna domowa zaczęła się 28 czerwca 1922 roku, gdy Armia Narodowa Rządu Tymczasowego ostrzelała garnizon przeciwników traktatu z IRA w gmachu Four Courts w Dublinie. Walki w Dublinie trwały około tygodnia. Michael Collins, naczelny wódz Armii Narodowej, zginął w zasadzce pod Béal na Bláth w hrabstwie Cork 22 sierpnia 1922 roku. Rozkaz przeciwników traktatu z 24 maja 1923 roku, by „ukryć broń”, zakończył wojnę.24

Czarno-białe zdjęcie dużego kamiennego gmachu z zawalonym narożnikiem, gruzem na ulicy i drabiną opartą o rozbity mur.
Część gmachu Four Courts w Dublinie zniszczona w walkach, które rozpoczęły wojnę domową, lato 1922 roku (Nationaal Archief, Holandia). Domena publiczna, via Wikimedia Commons

Walczyli w niej dawni towarzysze broni, a gorycz przetrwała pokolenia. Najnowsze badania liczą około 1400 do 1500 zabitych: w dwudziestu sześciu hrabstwach 637 żołnierzy Armii Narodowej, 426 członków IRA przeciwnej traktatowi i 336 cywilów. Wolne Państwo przeprowadziło 81 oficjalnych egzekucji, w tym 77 za przestępstwa polityczne, a znacznie więcej więźniów z obozu przeciwników traktatu zabito w areszcie.25

Po 1922 roku: neutralność, misje pokojowe i Irlandia Północna

Irlandia pozostała neutralna w II wojnie światowej, w okresie nazywanym w państwie „stanem wyjątkowym” (the Emergency). Mimo to wielu jej obywateli służyło w siłach brytyjskich: z całej wyspy co najmniej 100 000 osób, a szacunki dla obywateli państwa południowego sięgają dziesiątek tysięcy. Z irlandzkich Sił Obronnych zdezerterowało w czasie wojny około 5000 do 6000 żołnierzy, w większości po to, by wstąpić do sił brytyjskich.26

Od 1958 roku irlandzkie Siły Obronne bez przerwy uczestniczą w misjach pokojowych ONZ, co rząd Irlandii określa jako najdłuższy nieprzerwany udział spośród wszystkich państw. W Kongu w zasadzce pod Niembą 8 listopada 1960 roku zginęło dziewięciu z jedenastu żołnierzy patrolu, a we wrześniu 1961 roku około 155 żołnierzy kompanii A 35. Batalionu broniło się pod Jadotville przed znacznie liczniejszymi siłami Katangi, zanim skapitulowało. Irlandzcy żołnierze służą w UNIFIL w Libanie od 1978 roku; zginęło tam 47 irlandzkich żołnierzy sił pokojowych.27

W Irlandii Północnej, od końca lat sześćdziesiątych do porozumienia wielkopiątkowego (belfastskiego) z 10 kwietnia 1998 roku, w konflikcie zwanym the Troubles uczestniczyły republikańskie i lojalistyczne organizacje paramilitarne oraz brytyjskie siły bezpieczeństwa. Zginęło około 3500 do 3600 osób, zależnie od sposobu liczenia, z czego nieco ponad połowę stanowili cywile. Armia brytyjska stacjonowała tam od 1969 do 2007 roku.28

Pamięć i upamiętnienie

Irlandia pamięta swoje wojny na więcej niż jeden sposób. Irlandzkie Narodowe Ogrody Pamięci Wojennej w Islandbridge w Dublinie, zaprojektowane przez sir Edwina Lutyensa i zbudowane w latach trzydziestych XX wieku, poświęcone są irlandzkim poległym I wojny światowej. Ogród Pamięci przy Parnell Square otwarto w 1966 roku, pięćdziesiąt lat po powstaniu wielkanocnym, ku czci tych, którzy oddali życie w walce o wolność Irlandii. W latach 2012 do 2023 państwowa Dekada Stulecia upamiętniła wydarzenia lat 1912 do 1923, kończąc na stuleciu wojny domowej.29

Więcej przeczytasz w artykułach: historia wojskowa Brytanii, historia wojskowa Szkocji i historia wojskowa Francji. Zobacz też epoki: średniowiecze, nowożytność i I wojna światowa.

Bitwy Irlandii na tej stronie

Wszystkie opisane u nas bitwy, w których walczyły królestwa irlandzkie, irlandzkie wojska lub państwo irlandzkie, w porządku chronologicznym, zwycięstwa i klęski.

Średniowiecze 476 do 1500 · 1

  1. 1014
    Bitwa pod Clontarf 1014Irlandzki sojusz Briana Boru kontra Koalicja nordycko-gaelicka i ludzie z Leinsteru

    Jak Brian Boru złamał potęgę wikingów w Irlandii pod Clontarf w 1014 roku i zginął w chwili zwycięstwa.

Nowożytność 1492 do 1789 · 3

  1. 1601
    Bitwa pod Kinsale 1601Gaelicka Irlandia i Hiszpanie kontra Korona Angielska

    Jak angielskie zwycięstwo pod Kinsale w 1601 roku złamało sprawę gaelicką i zakończyło dawny porządek Irlandii.

  2. 1602
    Oblężenie Dunboy, 1602Królestwo Anglii kontra Donal Cam O'Sullivan Beare

    W czerwcu 1602 roku sir George Carew obległ zamek Dunboy O'Sullivana Beare. Jego 143 obrońców nie poddało się, dopóki nie padły mury, i żaden nie przeżył.

  3. 1690
    Bitwa nad Boyne 1690Wilhelmianie (Anglia, Republika Niderlandów i sojusznicy) kontra Jakobici (Irlandia, z Francją)

Inne 1

  1. 1922
    Bitwa o Dublin, 1922Rząd Tymczasowy: Armia Narodowa kontra IRA przeciwna traktatowi

    28 czerwca 1922 roku działa Wolnego Państwa otworzyły ogień do przeciwników traktatu w Four Courts. Tydzień walk w Dublinie rozpoczął irlandzką wojnę domową.

Oś czasu

  1. 795
    Pierwszy zapisany najazd wikingów na Irlandię.30
  2. 1014
    Armia Briana Boru zwycięża pod Clontarf, ale Brian ginie.31
  3. 1171
    Henryk II ląduje koło Waterford.32
  4. 1318
    Edward Bruce ginie pod Faughart.33
  5. 1542
    Ustawa o koronie Irlandii czyni króla Anglii królem Irlandii.34
  6. 1601
    Irlandczycy i Hiszpanie przegrywają pod Kinsale.35
  7. 1607
    Ucieczka hrabiów.36
  8. 1649
    Cromwell szturmuje Drogheda i Wexford.37
  9. 1690
    Wilhelm III zwycięża nad Boyne.38
  10. 1798
    Powstanie Zjednoczonych Irlandczyków zostaje stłumione.39
  11. 1801
    Irlandia staje się częścią Zjednoczonego Królestwa.40
  12. 1916
    Powstanie wielkanocne w Dublinie.41
  13. 1921
    Rozejm 11 lipca; w grudniu traktat angielsko-irlandzki.42
  14. 1922
    Wojna domowa zaczyna się od walk w Dublinie.43
  15. 1998
    Porozumienie wielkopiątkowe (belfastskie).44

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. History Ireland, “1169 and all that”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”. ↩
  2. History Ireland, “The Battle of Clontarf in Irish history and legend”; History Ireland, “The Royal Munster Fusiliers”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  3. History Ireland, “1169 and all that”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; legislation.gov.uk, “Crown of Ireland Act 1542”. ↩
  4. Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; House of Lords Library, “Government of Ireland Act 1920”. ↩
  5. Donnchadh Ó Corráin, “The Vikings in Ireland”; History Ireland, “The longphort phenomenon in Early Christian and Viking Ireland”. ↩
  6. RTÉ Archives, “Battle of Clontarf 1014”; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Clontarf”; History Ireland, “The Battle of Clontarf in Irish history and legend”; Trinity College Dublin, “Brian Boru”; Donnchadh Ó Corráin, “The Vikings in Ireland”. ↩
  7. History Ireland, “1169 and all that”; RTÉ Brainstorm, “The royal visit”. ↩
  8. History Ireland, “Mapping and measuring the impact of the Bruce invasion”; Trinity College Dublin, “New edition and translation of the Statute of Kilkenny”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  9. History Ireland, “The dead, sick and wounded of the Nine Years War (1594-1603)”; History Ireland, “The Battle of Kinsale, 1601”; Encyclopaedia Britannica, “Hugh O'Neill, 2nd earl of Tyrone”. ↩
  10. History Ireland, “The Battle of Kinsale, 1601”; Encyclopaedia Britannica, “Hugh O'Neill, 2nd earl of Tyrone”; Dictionary of Irish Biography, “O'Sullivan Beare, Domhnall”. ↩
  11. History Ireland, “Cáit ar ghabhadar Gaoidhil? (Where will the Irish go?)”; History Ireland, “After the Flight”. ↩
  12. RTÉ Brainstorm, “What happened during the Irish rebellion of 1641?”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; History Ireland, “New on-line documentary on the Battle of Benburb”; Encyclopaedia Britannica, “Owen Roe O'Neill”. ↩
  13. National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; History Ireland, “The curse of Cromwell”; History Ireland, “Ireland and the emerging English Atlantic empire in the seventeenth century”; The Irish Times, “Cromwell”. ↩
  14. History Ireland, “The Williamite war 1689-91”; National Army Museum, “Battle of the Boyne”; The Irish Times, “The bloodiest battlefield in Irish history”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  15. History Ireland, “The Williamite war 1689-91”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  16. National Army Museum, “Irish Rebellion of 1798”; The Irish Times, “Could Napoleon have changed Irish history? James Quinn examines the 1798 rebellion”. ↩
  17. National Army Museum, “Irish Rebellion of 1798”; RTÉ Archives, “The Battle of Ballinamuck”; The Irish Times, “Could Napoleon have changed Irish history? James Quinn examines the 1798 rebellion”; Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”. ↩
  18. National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; History Ireland, “The Royal Munster Fusiliers”; The Irish Times, “The Irish at war”; History Ireland, “Ireland and the Crimean War 1854-6”. ↩
  19. Imperial War Museums, “Ireland and the First World War”; The Irish Times, “Irish soldiers in the first World War”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  20. RTÉ Century Ireland, “The civilian dead”; The Irish Times, “Easter Rising”; History Ireland, “The executions after the Easter Rising”; Government of Ireland, “The executed leaders of the 1916 Rising”. ↩
  21. Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”; RTÉ History, “The Soloheadbeg ambush”; The Irish Times, “Soloheadbeg ambush”; The Irish Times, “Black and Tans tainted reputation of RIC and DMP police forces”. ↩
  22. University College Cork, “The war escalates”; RTÉ Century Ireland, “Bloody Sunday, 1920”; RTÉ History, “Terror in Cork”; The Irish Times, “Q&A”; RTÉ Brainstorm, “How 1920 was one of the bloodiest years in Irish history”; History Ireland, “The dead of the Irish revolution”. ↩
  23. The Irish Times, “Q&A”; Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”. ↩
  24. History Ireland, “How many died in the Irish Civil War?”; The Irish Times, “How many people died violent deaths in the Irish Civil War?”; The Irish Times, “The assassination of Michael Collins”; RTÉ News, “'It would be a great pity if Collins were killed'”. ↩
  25. RTÉ History, “The largest losses”; The Irish Times, “How many people died violent deaths in the Irish Civil War?”; History Ireland, “How many died in the Irish Civil War?”; The Irish Story, “Book review”; The Irish Times, “Free State government more severe on IRA in Civil War than British in War of Independence, says historian”. ↩
  26. History Ireland, “The forgotten volunteers of World War II”; The Irish Times, “Why Ireland's second World War veterans matter”. ↩
  27. Óglaigh na hÉireann, “About overseas deployments”; Government of Ireland, “2018”; Military Archives, “Niemba ambush anniversary”; History Ireland, “Film eye”; Government of Ireland, “Minister Coveney's speech to Jadotville event at Custume Barracks, Athlone”; RTÉ News, “The troubled history of Irish involvement in Lebanon”. ↩
  28. CAIN, “Summary of status of the person killed”; National Army Museum, “The Troubles”; RTÉ News, “At a glance”; GOV.UK, “The Belfast Agreement”. ↩
  29. Office of Public Works, “Irish National War Memorial Gardens”; RTÉ Archives, “Dedication of National War Memorial Gardens”; Office of Public Works, “Garden of Remembrance”; Government of Ireland, “Decade of Centenaries”; National Library of Ireland, “Decade of Centenaries publish 2023 programme”. ↩
  30. Donnchadh Ó Corráin, “The Vikings in Ireland”; History Ireland, “The longphort phenomenon in Early Christian and Viking Ireland”. ↩
  31. RTÉ Archives, “Battle of Clontarf 1014”; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Clontarf”. ↩
  32. History Ireland, “1169 and all that”; RTÉ Brainstorm, “The royal visit”. ↩
  33. History Ireland, “Mapping and measuring the impact of the Bruce invasion”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  34. legislation.gov.uk, “Crown of Ireland Act 1542”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  35. History Ireland, “The Battle of Kinsale, 1601”; Encyclopaedia Britannica, “Hugh O'Neill, 2nd earl of Tyrone”. ↩
  36. History Ireland, “Cáit ar ghabhadar Gaoidhil? (Where will the Irish go?)”; History Ireland, “After the Flight”. ↩
  37. National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”; History Ireland, “The curse of Cromwell”. ↩
  38. National Army Museum, “Battle of the Boyne”; History Ireland, “The Williamite war 1689-91”. ↩
  39. National Army Museum, “Irish Rebellion of 1798”; The Irish Times, “Could Napoleon have changed Irish history? James Quinn examines the 1798 rebellion”. ↩
  40. Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”; National Army Museum, “A timeline of Ireland and the British Army”. ↩
  41. The Irish Times, “Easter Rising”; History Ireland, “The executions after the Easter Rising”. ↩
  42. The Irish Times, “Q&A”; Houses of the Oireachtas, “History of Parliament in Ireland”. ↩
  43. History Ireland, “How many died in the Irish Civil War?”; The Irish Times, “How many people died violent deaths in the Irish Civil War?”. ↩
  44. GOV.UK, “The Belfast Agreement”; RTÉ News, “At a glance”. ↩

Źródła

Najczęściej zadawane pytania

Czy Clontarf było bitwą Irlandczyków z wikingami?

Tylko częściowo. Armia Briana Boru walczyła z koalicją irlandzkiego królestwa Leinsteru, nordyckiego królestwa Dublina i wikingów zza morza, a Irlandczycy i Normanowie walczyli po obu stronach. Historycy widzą w niej element walki o zwierzchnictwo nad Irlandią.

Kiedy zaczęło się panowanie angielskie w Irlandii?

Od lądowań anglo-normańskich w 1169 roku i przybycia Henryka II w 1171 roku. Przez stulecia realna władza korony często ograniczała się do okolic Dublina, a całą wyspę podbito dopiero po końcu wojny dziewięcioletniej w 1603 roku.

Dlaczego bitwa pod Kinsale była tak ważna?

Klęska Hugh O'Neilla i Czerwonego Hugh O'Donnella pod Kinsale w 1601 roku złamała siłę militarną gaelickiej Irlandii. O'Neill poddał się w 1603 roku, hrabiowie opuścili Irlandię w 1607 roku, a potem nastąpiła kolonizacja Ulsteru.

Kiedy stoczono bitwę nad Boyne?

1 lipca 1690 roku według ówczesnego kalendarza, czyli 11 lipca według dzisiejszego. Upamiętnia się ją 12 lipca, która to data związała się także z bitwą pod Aughrim z 1691 roku.

Ilu Irlandczyków walczyło w I wojnie światowej?

W siłach brytyjskich służyło około 200 000 mężczyzn z wyspy. Historycy szacują zwykle liczbę irlandzkich poległych na od 27 000 do 35 000.

Jak zakończyła się irlandzka wojna o niepodległość?

Rozejmem 11 lipca 1921 roku i traktatem angielsko-irlandzkim z grudnia 1921 roku, który w 1922 roku utworzył Wolne Państwo Irlandzkie. Rozłam wokół traktatu doprowadził do wojny domowej lat 1922 do 1923.

Ile osób zginęło w irlandzkiej wojnie domowej?

Najnowsze badania liczą około 1400 do 1500 zabitych między czerwcem 1922 a majem 1923 roku, w tym 81 mężczyzn straconych przez Wolne Państwo.

Chwała oręża Twojej ojczyzny

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Na podstawie kraju, którego nie zapisujemy · dlaczego? ·

Od Clontarf po Boyne, scena po scenie

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii, scena po scenie, na prawdziwej mapie. Zaciągnij się poniżej, a gdy aplikacja wystartuje, wyślemy meldunek na skrzynkę.

Albo zaopatrz kampanię na Ko-fi ›