Magon był najmłodszym z trzech synów1 Hamilkara Barkasa i tym, który najdłużej walczył u boku Hannibala. Od pierwszych wielkich zwycięstw w Italii po ostatnią kampanię na północy służył jako zaufany zastępca brata przez piętnaście lat wojny z Rzymem.
Trebia i Kanny
Magon zasłynął wcześnie. Nad Trebią w 218 roku p.n.e. Hannibal ukrył go z doborowym oddziałem w zimowym korycie rzeki2; gdy Rzymianie przeprawili się, Magon uderzył na ich tyły i pomógł zamienić bitwę w pogrom2. Dwa lata później, pod Kannami w 216 roku p.n.e., walczył w kartagińskim centrum, które ugięło się, lecz nie pękło2, gdy skrzydła Hannibala zamykały się wokół armii rzymskiej w najsłynniejszym podwójnym okrążeniu w historii.
Hiszpania i wojna na północy
Magona wysłano później, by pomógł bronić Hiszpanii przed Rzymianami1, a gdy ten front runął, wsiadł na okręty, by podjąć nową grę o wysoką stawkę. Około 205 roku p.n.e. wylądował z armią w1 Ligurii, w północno-zachodniej Italii, licząc na poderwanie Galów i wznowienie wojny na północy3.
Rany i śmierć
Plan przyszedł za późno. W 203 roku p.n.e. Magon został pokonany w zaciętej bitwie w Galii Przedalpejskiej4 i ciężko ranny. Odwołany do Afryki wraz z bratem5, by stawić czoła ostatniemu natarciu Rzymu, zmarł od ran podczas rejsu do domu4, według Liwiusza (inna tradycja mówi, że przeżył wojnę), w tym samym roku, gdy wojna przeniosła się pod bramy Kartaginy.
Imię Magon nosiło kilku Kartagińczyków; to Magon Barkas, brat Hannibala, a nie wcześniejszy wódz ani słynny pisarz o rolnictwie. Poznaj cały ród wśród wielkich wodzów Kartaginy.
Źródła i przypisy
Numery w tekście odsyłają do poniższych prac.
- Livius.org (Jona Lendering), „Mago Barca” ↩ a b c
- Polibiusz, Dzieje (Historiai), Księga 3, 71 do 74 (zasadzka nad Trebią) i 114 (Magon z Hannibalem w centrum pod Kannami); przekład angielski Loeb online w LacusCurtius: https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Polybius/3*.html. ↩ a b c
- Adrian Goldsworthy, Upadek Kartaginy. Historia wojen punickich (przekład The Fall of Carthage) (Dom Wydawniczy Rebis, 2021). ↩
- Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta (Ab Urbe Condita), Księga 30, 18 do 19 (klęska w kraju Insubrów, odwołanie, śmierć na morzu u wybrzeży Sardynii). ↩ a b
- Serge Lancel, Hannibal (przeł. Robert Wiśniewski) (Państwowy Instytut Wydawniczy, 2001). ↩
- Wikipedia, „Magon Barkas”
Na podstawie uznanych opracowań historycznych; gdy źródła się różnią, zaznaczamy to. Zobacz nasze podejście redakcyjne.