ENZapisz się
Dziewiętnastowieczny obraz olejny przedstawiający nocną bitwę w blasku pochodni, z jeźdźcami szarżującymi między namiotami i żołnierzami padającymi w ciemności

Mehmed II kontra Wład Palownik: kto wygrał w 1462 roku?

Historia wojskowości · Zestawienie · Dowody dla obu stron, werdykt należy do Ciebie · ~15 min czytania · Aktualizacja: listopad 2026

Bitwa z pochodniami, obraz Theodora Amana przedstawiający nocny atak z 1462 roku, 1866, przez Wikimedia Commons, domena publiczna.

W skrócie

Mehmed II czy Wład Palownik: co mówią źródła?

Mehmed II (1432 do 1481) był sułtanem osmańskim, który w 1453 roku zdobył Konstantynopol. Wład III Wołoski (1431 do 1476 lub początku 1477), zapamiętany jako Wład Palownik, był chrześcijańskim hospodarem nad dolnym Dunajem, który niegdyś rządził dzięki poparciu Osmanów. Latem 1462 roku Mehmed wkroczył z armią na Wołoszczyznę, Wład uderzył nocą na jego obóz, a pod koniec roku stracił tron na rzecz brata Radu i siedział w niewoli króla Węgier. Czy był to sukces sułtana, wciąż jest przedmiotem sporu. Halil İnalcık podkreśla, że Mehmed obalił Włada i osłabił wpływy węgierskie, a Ioan-Aurel Pop dochodzi do wniosku, że wyprawa nie osiągnęła celu, jakim było zamienienie Wołoszczyzny w osmańską prowincję. Ta strona przedstawia dowody za każdym z nich, a werdykt zostawia Tobie.

Obaj znali swoje światy na długo przedtem, nim stanęli naprzeciw siebie jako wrogowie. Wład i jego młodszy brat Radu spędzili część dzieciństwa na dworze osmańskim, a Mehmed pomógł później osadzić Włada na tronie wołoskim. Zimą z 1461 na 1462 rok Wład zwrócił się przeciw dawnemu protektorowi i spalił osmański brzeg Dunaju, a Mehmed odpowiedział, przeprowadzając osobiście armię na drugą stronę rzeki.1

To nie jest ranking, więc poniżej znajdziesz obie kariery obok siebie, kampanię, w której się spotkali, i sześć pytań, po których można oceniać wodza. Źródła są wyjątkowo stronnicze, dlatego zawsze piszemy, kto co przekazuje. Kronikarze osmańscy pisali na chwałę sułtana, greccy historycy służyli mu albo żyli pod jego władzą, a raporty docierające do Wenecji i Mediolanu mieszały plotki z faktami. Na końcu, gdy poznasz już dowody, decyzja należy do Ciebie.2

Obok siebie

Malowany portret Mehmeda II w białym turbanieMehmed IIFatih Sultan Mehmed
Malowany portret Włada III w czerwonej czapce z perłamiWład III WołoskiVlad Țepeș, Vlad Drăculea
Lata życia
1432 do 1481
1431 do 1476 (Kunsthistorisches Museum podaje 1477)
Pochodzenie
Urodzony w Edirne, czwarty syn sułtana Murada II
Urodzony w Sighișoarze w Siedmiogrodzie, drugi syn Włada II Diabła
Droga do władzy
Sułtan jako chłopiec w latach 1444 do 1446, ponownie od 1451
Hospodar przez około dwa miesiące w 1448, potem w latach 1456 do 1462 i znowu w 1476
Wojny pod jego dowództwem
Konstantynopol 1453, Serbia, Belgrad 1456, Morea, Trebizonda 1461, Wołoszczyzna 1462, Bośnia 1463, Wenecja 1463 do 1479, Uzun Hasan 1473, Rodos i Otranto 1480
Walki z pretendentami, rajdy nad Dunajem 1461 do 1462, kampania 1462 roku, służba węgierska na pograniczu bośniackim i serbskim w 1476
Najważniejsi przeciwnicy
Bizantyjczycy, Węgrzy, Wład III, Stefan mołdawski, Uzun Hasan, Wenecja
Mehmed II, Hamza bej, Mahmud Pasza, brat Radu, Stefan mołdawski
Bitwy opisane tutaj
Konstantynopol, Belgrad, nocny atak 1462, Valea Albă
Rajdy nad Dunajem, nocny atak 1462
Śmierć
Zmarł w czasie wyprawy w Hünkârçayırı pod Konstantynopolem, 3 maja 1481
Zginął w walce z wrogami osmańskimi i wołoskimi na przełomie 1476 i 1477 roku

Daty, pochodzenie i panowania według Britanniki, encyklopedii TDV İslâm Ansiklopedisi, Kunsthistorisches Museum i Alexandru Simona. Nie podajemy bilansu zwycięstw i porażek, bo żadne źródło nie liczy ich bitew w ten sam sposób.3

Gdzie się spotkali: wyprawa na Wołoszczyznę w 1462 roku

Zakładnicy i hospodar z łaski sułtana

Britannica datuje przybycie braci na dwór Murada II na 1442 rok, kiedy ojciec wysłał ich jako rękojmię swojej wierności wobec sułtana. Wład wrócił do kraju w 1448 roku, gdy bojarzy zabili już jego ojca i starszego brata. Grecki historyk Kritobulos opowiada to inaczej, bo u niego chłopcy uciekli do Murada jako zbiegowie po tym, jak Jan Hunyady zabił ich ojca, a Mehmed przywrócił potem Włada na tron wielkim kosztem i związał go przysięgami. Matei Cazacu zauważa, że od 1456 roku Wład sam zawoził haracz do Porty, a potem przez trzy lata przestał go płacić.4

Według İnalcıka w 1461 roku Wład postawił już na Węgry. Na początku 1462 roku wenecki poseł na dworze króla Macieja Korwina donosił, że król dał Władowi za żonę bliską krewną, podczas gdy Radu, jak zauważa Alexandru Simon, był ulubieńcem Mehmeda i mężem bratanicy Mary Branković, wdowy po Muradzie II.5

Hamza bej i zimowe rajdy

Iskrą była próba pojmania Włada, a Laonikos Chalkokondyles, Ateńczyk piszący pod panowaniem osmańskim, opowiada, że Mehmed wysłał sekretarza Porty Katabolinosa, by wezwał hospodara, a Hamza, namiestnik nad Dunajem, miał zastawić zasadzkę i schwytać go podstępem. Wład przejrzał plan, pojmał obu, kazał okaleczyć jeńców i wbić ich na pale, a Hamzę na pal wyższy od pozostałych. Dukas, inny grecki współczesny, podaje inną przyczynę, bo według niego Mehmed zażądał 10 tysięcy złotych monet i 500 chłopców, a Wład wbił na pal posłów, którzy po nich przyszli. U Dukasa Hamza wkracza na Wołoszczyznę z 10 tysiącami ludzi i zostaje wbity na pal razem z ocalałymi.6

Potem Wład przeprawił się przez rzekę, a Ioan-Aurel Pop pisze, że pod koniec stycznia 1462 roku odbił twierdzę Giurgiu i kazał swoim kapitanom spustoszyć południowy brzeg od Orszowy aż po Morze Czarne. Jedenastego lutego wysłał Maciejowi meldunek wojenny z listą zabitych według miejscowości, razem 23 884 mężczyzn i kobiet, liczonych na podstawie głów i innych dowodów dostarczonych jego urzędnikom, bez tych, którzy spłonęli we własnych domach.7

Sułtan przeprawia się przez Dunaj

Najbardziej sporną liczbą całej kampanii jest wielkość armii Mehmeda. Chalkokondyles szacuje ją na około 250 tysięcy ludzi i dodaje, że da się to wyliczyć z 300 tysięcy sztuk złota, które dzierżawcy zapłacili za prawo prowadzenia przepraw na Dunaju. Dukas podaje ponad 150 tysięcy, a Kritobulos, autor otwarcie lojalny wobec sułtana, nie podaje żadnej liczby i pisze tylko, że Mehmed zebrał tak wielkie wojsko, jak zdołał. Pop skłania się ku mniej więcej 100 tysiącom. Flota liczy u Chalkokondylesa około 25 okrętów wojennych i 150 innych jednostek, a u Yusufa Hepera 20 galer i 150 transportowców. Całą armię Włada Pop szacuje na około 22 tysiące.8

Najpełniejszy opis przeprawy zostawił Konstanty z Ostrowicy, serbski janczar, który brał udział w wyprawie. Jak streszcza go Heper, janczarzy przepłynęli nocą w około 80 łodziach, okopali się pod ostrzałem i stracili mniej więcej 250 ludzi, zanim przewieziono działa i Wład się wycofał. Pop odnotowuje wcześniejszą porażkę Osmanów tej wiosny, kiedy Wład dopadł wracający z łupami oddział Mahmuda Paszy liczący 18 tysięcy ludzi i rozbił go.9

Spalona ziemia

Wład nie przyjął bitwy, lecz ludzi i stada odesłał w góry i lasy, a równinę ogołocił. Dukas pisze, że sułtan maszerował ponad siedem dni i nie znalazł ani człowieka, ani zwierzęcia, ani jedzenia, ani picia. Tursun Beg i późniejsi kronikarze osmańscy wspominają pragnienie i upał, w którym żołnierze męczyli się w zbrojach.10

Nocny atak

Heper datuje atak na obóz osmański na noc z 17 na 18 czerwca 1462 roku, natomiast Adrian Gheorghe, wydawca źródeł osmańskich, umieszcza nocne ataki w lipcu. Chalkokondyles pisze, że Wład prowadził nie mniej niż 10 tysięcy jeźdźców, choć inni mówili o najwyżej 7 tysiącach, i nie wierzy w opowieść, jakoby hospodar przebrany przeszedł przez obóz na zwiady. Wołosi wpadli z pochodniami i rogami, chybili kwatery sułtana i uderzyli na namioty wezyrów Mahmuda i Izaaka, wycinając wielbłądy, muły i inne zwierzęta, podczas gdy Osmanie zgodnie ze swym zwyczajem nie ruszali się z namiotów. Według niego obie strony straciły niewielu ludzi. O świcie Mehmed posłał w pościg Alego, syna Michała, a około tysiąca jeńców przyprowadzono do obozu i zabito. Jeden z pojmanych wolał zginąć, niż powiedzieć sułtanowi, gdzie jest jego pan.11

Inni autorzy opisują tę noc zupełnie inaczej. Kritobulos także twierdzi, że napastnicy zabijali zwierzęta, a nie ludzi, ale dodaje, że Mehmed pozwolił im wejść głębiej i kazał ich wyciąć ze wszystkich stron. Kronikarze osmańscy Aşıkpaşazade i Neşri, jak relacjonuje Heper, piszą, że zginęła połowa napastników, a Wład ledwie uszedł z życiem. Dukas z kolei twierdzi, że do świtu Turcy zabijali się nawzajem w ciemności, a sułtan wrócił do domu okryty hańbą, i już Karl Müller, wydawca Kritobulosa, zauważył, jak bardzo ta wersja odbiega od pozostałych.12

Las palów

Następnie Mehmed ruszył na stolicę Włada, Tyrgowiszte. Chalkokondyles pisze, że miasto nie szykowało się do oblężenia, a sułtan minął je bez zatrzymania. Za nim jego armia weszła na pole palów i szubienic długie na około 17 stadiów i szerokie na 7, na którym, jak mówiono, wbito na pale około 20 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci. Dukas umieszcza tę scenę wcześniej, na trasie marszu, i stawia pośrodku pal z Hamzą, wciąż odzianym w purpurę i czerwień. Gheorghe nazywa te 20 tysięcy ofiar rzekomymi i wywodzi tę liczbę z materiału źródłowego, z którego wspólnie czerpali autorzy greccy i osmańscy.13

Portret mężczyzny do pasa, z ciemnymi kręconymi włosami, długim wąsem i czerwoną czapką ze złotą gwiazdą i perłami, na ciemnym tle
Wład III na portrecie z zamku Ambras pod Innsbruckiem, namalowanym w drugiej połowie XVI wieku i odnotowanym w zbiorach Ambras w 1621 roku. Kunsthistorisches Museum w Wiedniu. Domena publiczna, przez Wikimedia Commons.14

Radu przejmuje tron

Mehmed nie został, by ścigać Włada, i według Chalkokondylesa zostawił na miejscu Radu z wojskiem osmańskim, a bojarzy, zapewniani, że przyjaźń z sułtanem położy kres ich stratom, jeden po drugim przechodzili na stronę brata. Wład, widząc, jak ludzie go opuszczają, udał się na Węgry, a według Kritobulosa Węgrzy pojmali go i zamknęli w więzieniu. Simon datuje aresztowanie na ostatnie dni listopada 1462 roku w Siedmiogrodzie i podaje, że oskarżono go o zamiar wydania króla sułtanowi, natomiast Gheorghe umieszcza je w październiku.15

Armia sułtańska dotarła do Adrianopola w złym stanie. Zbiegły niewolnik cytowany w weneckim liście opowiadał, że większość koni padła z głodu i pragnienia, a w nocnym ataku zginęło około 50 tysięcy Turków, i to jedna z wielu plotek, które Pop zebrał z włoskich depesz. Wenecki bajlo w Konstantynopolu pisał, że sułtan opuścił Wołoszczyznę z wielką stratą i hańbą. Kritobulos opisuje, jak Mehmed dał wojsku odpocząć tego lata, a potem kazał przygotować flotę 200 okrętów przeciw Lesbos, który według encyklopedii TDV przyłączono we wrześniu 1462 roku. Radu, jak zauważa Pop, rządził Wołoszczyzną z przerwami do 1475 roku.16

Strategia: plan całej wojny

Argumenty za Mehmedem

İnalcık umieszcza Wołoszczyznę w szerszym planie, bo głównym zadaniem Mehmeda na Bałkanach było według niego podkopanie wpływów węgierskich, a obalając Włada na rzecz Radu, sułtan zmniejszył zagrożenie ze strony Węgier nad Dunajem. Przyniósł ze sobą oba potrzebne narzędzia, czyli wielką armię i gotowego następcę wychowanego na własnym dworze. W encyklopedii TDV İnalcık streszcza wynik jednym zdaniem: sułtan najechał kraj, wypędził Włada i ustanowił na jego miejscu Radu.17

Słabość tej strategii polega na tym, że Mehmed ani nie schwytał przeciwnika, ani nie wymusił rozstrzygnięcia w polu, a ostatecznie z gry usunął Włada Maciej Korwin, a nie sułtan.18

Argumenty za Władem

Wład uderzył pierwszy, zimą, gdy sam wybierał miejsca przepraw, a armia sułtana była daleko. List z 11 lutego pokazuje, że rajdy miały na trwałe wciągnąć Węgry do wojny. W obliczu armii kilkakrotnie liczniejszej od własnej odmówił bitwy i zostawił najeźdźcy puste pola, a włoskie raporty, które badał Pop, wymieniają głód na spalonej ziemi jako jedną z głównych przyczyn odwrotu sułtana.19

Jego słabym punktem był sojusznik, od którego zależał. Maciej Korwin dotarł do granicy wołoskiej z opóźnieniem, pisze Simon, a w listopadzie zamiast pomóc Władowi, kazał go aresztować. Bojarzy wrogo nastawieni do hospodara zdążyli już stanąć za Radu.20

Taktyka na polu bitwy

Argumenty za Mehmedem

Mehmed sforsował wielką rzekę wbrew przeciwnikowi stojącemu na drugim brzegu, posyłając janczarów w łodziach i przeprawiając za nimi działa. Po nocnym ataku, jak pisze Heper, co wieczór otaczał obóz palisadą i kazał żołnierzom czuwać dniem i nocą, a sam obóz wytrzymał zaskakujące uderzenie w ciemności.21

Jeźdźcom Włada udało się jednak w ogóle wedrzeć do obozu. Już pod Belgradem w 1456 roku Mehmed musiał odstąpić od oblężenia i został ranny w czoło, gdy próbował powstrzymać ucieczkę swoich wojsk, jak odnotowuje encyklopedia TDV.22

Argumenty za Władem

Metodami Włada były zasadzka, rajd i nocny napad. Pułapkę zastawioną na niego przez Hamzę obrócił w pułapkę na Hamzę, a w czerwcu wprowadził kilka tysięcy jeźdźców do obozu sułtana i wyszedł z niego żywy.

Koszt był wysoki, a cel chybiony, bo napastnicy nie trafili do namiotu sułtana, a Kritobulos i kronikarze osmańscy opisują ciężkie straty w ich szeregach. Tylko Dukas przedstawia tę noc jako klęskę Turków.23

Logistyka i szybkość

Argumenty za Mehmedem

Według Dukasa Mehmed wyruszył z Adrianopola wiosną, czekał nad Dunajem, aż zbierze się cała armia, i dopiero wtedy się przeprawił. W tym samym roku był już gotów do drugiej wielkiej operacji, przeciw Lesbos.24

Argumenty za Władem

Siły Włada były małe i szybkie, a jego kapitanowie w ciągu kilku zimowych tygodni spustoszyli całą rzekę od Orszowy po morze, a latem jego jeźdźcy nękali osmańską kolumnę i znikali w lasach. Mając jednak w sumie około 22 tysięcy ludzi, mógł najeźdźcy zaszkodzić, ale nie mógł go zatrzymać przed stolicą, a w środku kampanii musiał jeszcze ruszyć na wschód przeciw Mołdawianom pod Kilią.

Dowodzenie ludźmi

Argumenty za Mehmedem

Armia Mehmeda zachowała dyscyplinę pod najgorszym rodzajem ataku, a jego janczarzy przeprawili się przez Dunaj nocą i pod ostrzałem. Sułtan potrafił też być bezlitosny, a Dukas, który widział skutki na własne oczy, zapisał, że w 1452 roku Mehmed kazał ściąć załogę weneckiego statku, a jego kapitana, Rizza, wbić na pal.25

Argumenty za Władem

Wład stworzył wojsko, które poszło za nim nocą do obozu sułtana. Chalkokondyles pisze, że po objęciu władzy hospodar dobrał sobie straż przyboczną z włóczników i nagradzał wybranych żołnierzy majątkiem tych, których zabił. Ta sama władza opierała się jednak na strachu. Chalkokondyles podaje, że Wład miał w krótkim czasie zabić około 20 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, by umocnić się na tronie, a Heper zauważa, że źródła saskie mówiły o 30 tysiącach zabitych w Siedmiogrodzie, i uznaje tę liczbę za przesadzoną. Kiedy Radu zaproponował pokój, bojarzy porzucili Włada.26

Polityka i wojna

Argumenty za Mehmedem

Tam, gdzie nie sięgał oręż, Mehmed sięgał po politykę. Bojarów przekonywał Radu, a propaganda sułtana działała szybko. Gheorghe wykazał, że rozdział Tursuna Bega o Władzie wyrósł z listów zwycięskich, które ten sekretarz układał w 1462 roku, w tym z listu do władcy Karamanu, wysłanego zapewne na początku sierpnia, który przedstawiał Włada jako niewdzięcznego buntownika, a sułtana jako źródło porządku. Ugoda miała jednak swoje granice, co pokazuje przytoczona niżej ocena Popa.27

Argumenty za Władem

Wład rozumiał, że jego wojna potrzebuje chrześcijańskich pieniędzy i wojsk. List do Macieja Korwina miał wciągnąć Węgry do walki, a depesze wydane przez Popa pokazują, że Wenecja po cichu płaciła królowi 5 tysięcy dukatów miesięcznie na wojnę z Turkiem.28

Wojnę na słowa przegrał później, a Gheorghe dowodzi, że opowieści o okrucieństwach Włada spisano najpierw po łacinie, najpewniej na dworze węgierskim, by uzasadnić jego aresztowanie przed katolickimi potęgami finansującymi Węgry, i że z czasem stały się z nich niemieckie broszury drukowane w Norymberdze od 1488 roku.29

Co zostawili

Argumenty za Mehmedem

Wołoszczyzna była krótkim epizodem panowania Mehmeda, który w 1463 roku podbił Bośnię, w 1470 odebrał Wenecji Negroponte, a 11 sierpnia 1473 roku pokonał Uzun Hasana pod Otlukbeli. W 1480 roku jego wojska zdobyły Otranto w Italii, lecz poniosły porażkę pod Rodos.30

W haśle w Britannice İnalcık stawia zwycięstwo nad Uzun Hasanem obok zdobycia Konstantynopola jako punkt zwrotny panowania. Mehmed zmarł 3 maja 1481 roku, wkrótce po wyruszeniu na nową wyprawę do Anatolii, a Britannica zaznacza, że prócz dręczącej go podagry istnieją przesłanki wskazujące na otrucie.31

Argumenty za Władem

Wład spędził lata pod węgierskim nadzorem, pisze Simon, i wrócił do walki z Osmanami jako kapitan królewski przy oblężeniu Šabaca na początku 1476 roku. Pod koniec tego roku odzyskał tron i zginął przed połową stycznia 1477 roku. Britannica odnotowuje, że w swoich stronach pozostał bohaterem ludowym za opór przeciw ekspansji osmańskiej.32

Imię, które dało mu sławę, przyszło później. Notatki Brama Stokera do powieści Drakula (1897) wymieniają to imię, pisze Britannica, ale relacja, z której korzystał, nie opisuje czynów Włada. Recenzent Michael Knüppel ocenia tę inspirację jako luźną i zauważa, że powieść nie mówi prawie nic o historycznym hospodarze, choć wiedeńskie muzeum w opisie portretu z Ambras wciąż przedstawia go jako pierwowzór hrabiego.33

Jak oceniali ich historycy

Pisarze osmańscy zrobili z Włada buntownika i niewiernego, a Gheorghe przestrzega przed odczytywaniem ich sporadycznych pochwał jego odwagi jako podziwu, bo w tych tekstach mają one tylko powiększać zwycięstwo sułtana. Kritobulos, dodaje Gheorghe, poprzestawiał kolejność wydarzeń tak, by Wład wyszedł na szaleńca, a Mehmed do końca szukał pokoju. Knüppel, omawiając nową edycję źródeł osmańskich, uznaje, że nawet biografia Mehmeda pióra Franza Babingera potraktowała Włada niewystarczająco.34

Nie można odebrać ziemi człowiekowi, który dokonał tak wielkich rzeczy. Mehmed II według Chalkokondylesa

Chalkokondyles przytacza te słowa sułtana z pola palów, a zaraz potem jego drugą myśl, że człowiek, który dopuścił się takich czynów, niewiele jest wart. Spośród współczesnych historyków İnalcık opisuje kampanię jako obalenie hospodara, które zmniejszyło zagrożenie ze strony Węgier. Pop, czytając włoskie depesze, dochodzi do wniosku, że wyprawa nie osiągnęła swoich pierwotnych celów wojskowych i politycznych, bo Wołoszczyzna zachowała własnych władców i nigdy nie została wcielona do imperium. Simon ujmuje to inaczej i pisze, że kłopoty finansowe Macieja, zręczność Mehmeda i odwrócenie się bojarów od Włada zamieniły letnią kampanię z wielkiej porażki w triumf.35

Renesansowy portret brodatego sułtana w białym turbanie i szacie podbitej futrem, ujętego w łuk
Mehmed II na portrecie Gentilego Belliniego z 1480 roku, namalowanym w czasie pobytu weneckiego artysty na dworze osmańskim. National Gallery w Londynie. Domena publiczna.

Nawet portrety biorą stronę, bo czytelna część napisu na obrazie Belliniego nazywa Mehmeda władcą świata, jak zauważa National Gallery. Najbardziej znany wizerunek Włada namalowano w drugiej połowie XVI wieku, długo po jego śmierci, a wiedeńskie muzeum odnotowuje drugą kopię w kolekcji miniaturowych portretów arcyksięcia Ferdynanda II.36

Bitwy na stronie

Wszystkie strony bitew w Echoes of Battle, w których brał udział jeden z nich, oraz przewodniki, które osadzają je w szerszym tle.

Twój werdykt

Nie wybieramy zwycięzcy, więc oto obie racje w najmocniejszej postaci i pytania, od których zależy, która z nich bardziej Cię przekona.

Za Mehmedem

  • Sforsował Dunaj wbrew przeciwnikowi na drugim brzegu
  • Jego obóz wytrzymał nocny napad z zaskoczenia
  • Doszedł do stolicy Włada i zostawił na tronie przychylnego hospodara
  • Pod koniec 1462 roku Wład stracił władzę, a Radu rządził latami
  • Wołoszczyzna była jedną z wielu wypraw w panowaniu pełnym podbojów

Za Władem

  • Uderzył pierwszy, zimą, wzdłuż całego Dunaju
  • Pokonał zasadzkę Hamzy i łupieżczy oddział Mahmuda Paszy
  • Stanął przeciw armii kilkakrotnie większej i odciął ją od żywności i wody
  • Jego nocny atak dotarł do serca obozu sułtana
  • Wołoszczyzna nigdy nie stała się prowincją osmańską

Pytania, które warto rozważyć przed decyzją:

  1. Czy kampania jest wygrana, jeśli wrogi władca upada, ale jego kraj nie zostaje podbity?
  2. Komu przypisać upadek Włada: Mehmedowi, Radu, bojarom czy Maciejowi Korwinowi?
  3. Na ile można ufać liczbom podawanym przez autorów służących sułtanowi albo przez posłów spragnionych dobrych wieści?
  4. Czy nocny atak był śmiałym ciosem, który prawie się powiódł, czy kosztowną porażką?
  5. Czy terror wobec własnych poddanych obciąża wodza, czy tylko władcę?
  6. Czy hospodara małego kraju z jednym sojusznikiem można uczciwie porównywać z władcą imperium?

Oddaj głos poniżej i zobacz, jak ocenili ich inni czytelnicy.

Najczęstsze pytania

Kto wygrał w 1462 roku, Mehmed II czy Wład Palownik?

Historycy różnią się w ocenie wyniku, choć przebieg wydarzeń jest jasny. Mehmed doszedł do stolicy Włada, Tyrgowiszte, i osadził na tronie jego brata Radu, a pod koniec 1462 roku Wład był już więźniem króla Węgier Macieja Korwina. Halil İnalcık widzi w tym obalenie hospodara, które osłabiło wpływy węgierskie nad Dunajem. Ioan-Aurel Pop dowodzi natomiast, że wyprawa nie osiągnęła celu, jakim było zamienienie Wołoszczyzny w prowincję osmańską, bo kraj pozostał lennym państwem chrześcijańskim z własnymi władcami.

Jak liczna była armia Mehmeda w 1462 roku?

Źródła bardzo się różnią, bo Laonikos Chalkokondyles podaje około 250 tysięcy ludzi, Dukas ponad 150 tysięcy, a Kritobulos, autor otwarcie lojalny wobec sułtana, nie podaje żadnej liczby. Rumuński historyk Ioan-Aurel Pop skłania się ku mniej więcej 100 tysiącom. Całą armię Włada szacuje się na około 22 tysiące.

Czym był nocny atak pod Tyrgowiszte?

Był to napad Włada na obóz osmański w czerwcu 1462 roku, który Pop i Heper datują na noc z 17 na 18 czerwca, a Adrian Gheorghe umieszcza w lipcu. Chalkokondyles pisze, że Wład prowadził od 7 do 10 tysięcy jeźdźców z pochodniami, chybił namiotu sułtana i uderzył na namioty dwóch wezyrów. Relacje o stratach wahają się od niewielu zabitych po obu stronach do dziesiątek tysięcy.

Ilu ludzi Wład wbił na pale pod Tyrgowiszte?

Chalkokondyles pisze, że pole palów za Tyrgowiszte miało około 17 stadiów długości i 7 szerokości, a stało na nim, jak mówiono, około 20 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, a Dukas mówi tylko o niezliczonych palach. Adrian Gheorghe nazywa te ofiary rzekomymi i wywodzi tę liczbę z materiału źródłowego, z którego wspólnie czerpali autorzy greccy i osmańscy.

Dlaczego Wład i Radu przebywali na dworze osmańskim?

Według Britanniki ich ojciec, Wład II Diabeł, wysłał ich w 1442 roku do sułtana Murada II jako rękojmię swojej lojalności, a Wład wrócił do kraju w 1448 roku. Kritobulos podaje inną wersję, w której chłopcy uciekli do Murada po tym, jak Jan Hunyady zabił ich ojca.

Co stało się z Radu Pięknym?

W 1462 roku Mehmed zostawił Radu na Wołoszczyźnie z wojskiem osmańskim, a bojarzy jeden po drugim przechodzili na jego stronę. Radu wychował się na dworze osmańskim i był mężem bratanicy Mary Branković, wdowy po Muradzie II, i rządził z przerwami do 1475 roku.

Czy Wład Palownik był prawdziwym Drakulą?

Bram Stoker wziął imię Drakula do powieści z 1897 roku i jego notatki je wymieniają, ale według Britanniki relacja, z której korzystał, nie opisuje czynów Włada i nie ma pewnych dowodów, że je znał. Samo imię znaczy syn Drakula i wywodzi się od przynależności ojca Włada do Zakonu Smoka.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu. Przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Encyclopaedia Britannica, „Vlad the Impaler”. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. ↩
  2. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. Michael Knüppel, „Recenzja”. ↩
  3. Encyclopaedia Britannica, „Vlad the Impaler”. Halil İnalcık, „Mehmed II”. Kunsthistorisches Museum Wien, „Vlad III. Tzepesch, der Pfähler, Woywode der Walachei”. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. ↩
  4. Encyclopaedia Britannica, „Vlad the Impaler”. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. Matei Cazacu, „Din nou despre haraciul Moldovei și al Țării Românești la mijlocul secolului al XV-lea”. ↩
  5. Halil İnalcık, „The Ottoman Empire”. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. ↩
  6. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. ↩
  7. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. ↩
  8. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. ↩
  9. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. ↩
  10. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. ↩
  11. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. ↩
  12. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. ↩
  13. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. ↩
  14. Kunsthistorisches Museum Wien, „Vlad III. Tzepesch, der Pfähler, Woywode der Walachei”. ↩
  15. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. ↩
  16. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. Halil İnalcık, „Mehmed II”. ↩
  17. Halil İnalcık, „The Ottoman Empire”. Halil İnalcık, „Mehmed II”. ↩
  18. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. ↩
  19. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. ↩
  20. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. ↩
  21. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. ↩
  22. Halil İnalcık, „Mehmed II”. ↩
  23. Kritobulos z Imbros, „De rebus gestis Mechemetis”. ↩
  24. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. ↩
  25. Dukas, „Decline and Fall of Byzantium to the Ottoman Turks”. ↩
  26. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Yusuf Heper, „Sultan Mehmed’in Eflâk Prensi III. Vlad Drakula (Kazıklı Voyvoda) ile Olan Mücadelesi”. ↩
  27. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. ↩
  28. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. ↩
  29. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. ↩
  30. Halil İnalcık, „Mehmed II”. ↩
  31. Encyclopaedia Britannica, „Mehmed II”. ↩
  32. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. Encyclopaedia Britannica, „Vlad the Impaler”. ↩
  33. Encyclopaedia Britannica, „Vlad the Impaler”. Michael Knüppel, „Recenzja”. Kunsthistorisches Museum Wien, „Vlad III. Tzepesch, der Pfähler, Woywode der Walachei”. ↩
  34. Adrian Gheorghe, „The Ottoman Dracula”. Michael Knüppel, „Recenzja”. ↩
  35. Laonikos Chalkokondyles, „Historiarum libri decem”. Halil İnalcık, „The Ottoman Empire”. Ioan-Aurel Pop, „Italian Reports Concerning the 1462 Wallachian Campaign of Sultan Mehmed II”. Alexandru Simon, „Propaganda and Matrimony”. ↩
  36. The National Gallery, „Gentile Bellini, The Sultan Mehmet II”. Kunsthistorisches Museum Wien, „Vlad III. Tzepesch, der Pfähler, Woywode der Walachei”. ↩

Źródła

Bitwy, które zmieniły świat

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Ten sam wybór dla każdego czytelnika · dlaczego? ·

Wyjdź w pole z największymi wodzami

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii narracją na prawdziwej mapie. Zapisz się poniżej na newsletter z nowymi opowieściami o bitwach, a w dniu premiery wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.