Jaka jest historia wojskowa Imperium Osmańskiego?
To dzieje wojen wieloetnicznego imperium dynastycznego, założonego przez Osmana I w Anatolii około 1300 roku. Jego armie zdobyły Konstantynopol w 1453 roku, wygrały pod Mohaczem w 1526 roku i dwukrotnie oblegały Wiedeń, a potem traciły ziemie na rzecz Habsburgów i Rosji. Pokonane w I wojnie światowej imperium upadło w 1922 roku.1
Przez ponad sześć stuleci Imperium Osmańskie było jedną z wielkich potęg militarnych Europy i Bliskiego Wschodu. Ten przewodnik prowadzi przez jego wojny epoka po epoce, od małego księstwa pogranicza po imperium na trzech kontynentach, i daje porażkom tę samą wagę co zwycięstwom. Traktuje imperium jako samodzielnego gracza z własnymi celami, a nie jako tło dziejów sąsiadów. Zacznij od naszych przewodników po upadku Konstantynopola (1453), bitwie pod Mohaczem (1526), bitwie pod Lepanto (1571), bitwie pod Wiedniem (1683) i kampanii gallipolijskiej (1915).
Wojny imperium przenikają dzieje Węgier, Bałkanów, Rosji, Iranu, świata arabskiego i Polski. Polscy czytelnicy znajdą tu Warnę, Chocim i Wiedeń; nasze przewodniki po wielkiej wojnie tureckiej, wyprawach krzyżowych i historii wojskowej Polski opowiadają te dzieje z drugiej strony.
Czym było Imperium Osmańskie?
Imperium Osmańskie wzięło nazwę od Osmana I, wodza turkmeńskiego, którego księstwo w północno-zachodniej Anatolii wyrosło około 1300 roku na państwo dynastii. Było imperium dynastycznym, a nie państwem narodowym: w okresie największej potęgi rządziło większą częścią Europy Południowo-Wschodniej, znacznym obszarem Bliskiego Wschodu i Afryką Północną aż po Algierię. Przestało istnieć w 1922 roku, gdy zastąpiły je Republika Turecka i inne państwa sukcesyjne.2
Jego poddanymi byli muzułmanie, chrześcijanie i Żydzi mówiący wieloma językami. W przededniu I wojny światowej w imperium żyło ponad 20 milionów ludzi, wśród nich Turcy, Arabowie, Kurdowie, Grecy i Ormianie, a jego armie od stuleci czerpały żołnierzy zarówno spośród bałkańskich chrześcijan, jak i muzułmanów. Dlatego do 1923 roku ta strona mówi o Imperium Osmańskim, a nie o Turcji.3

Jak zorganizowana była armia osmańska? Janczarzy i timarioci
Pod koniec XIV wieku sułtanowie stworzyli stałe wojsko związane osobiście z nimi, kapıkulu, czyli „niewolników Porty”. Jego piechota, janczarzy, była stałym korpusem opłacanym żołdem, który walczył na wojnie, a w czasie pokoju strzegł pogranicza i stolicy, i stała się najważniejszą częścią armii.4
Od XV wieku korpus uzupełniano przez devşirme, pobór chrześcijańskich chłopców z prowincji bałkańskich, których nawracano na islam, szkolono i brano na dożywotnią służbę sułtana. Najzdolniejsi dochodzili do najwyższych urzędów państwa. W XVI wieku większość janczarów nosiła broń palną, a ich ogień rozstrzygał bitwy.5
Obok nich stała jazda prowincjonalna. Timar był nadaniem dochodów z ziemi; w zamian jego posiadacz, sipah, ruszał na wojnę z uzbrojonymi pocztowymi w liczbie zależnej od dochodu. Ci jeźdźcy timarioci stanowili trzon armii prowincjonalnej.6

Jak powstało Imperium Osmańskie? Od Bursy do Kosowa
Orhan, syn Osmana, odebrał Bursę Bizantyjczykom w latach dwudziestych XIV wieku i uczynił z księstwa prawdziwe państwo. W 1354 roku Osmanowie założyli stałą bazę w Gallipoli, na europejskim brzegu Dardaneli, a Murad I zdobył Adrianopol (Edirne) i uczynił go swoją stolicą i bazą podbojów w Tracji.7
28 czerwca 1389 roku na Kosowym Polu Murad pokonał armię serbskiego księcia Łazarza, płacąc za to życiem. Jego syn Bajazyd I podporządkował sobie Bułgarię w 1393 roku, a w 1396 roku rozbił pod Nikopolis nad Dunajem armię krzyżową złożoną z rycerzy węgierskich, francuskich i innych.8
Ankara, Warna i upadek Konstantynopola
Ekspansja omal nie skończyła się katastrofą. W 1402 roku środkowoazjatycki zdobywca Timur rozgromił armię Bajazyda pod Ankarą i wziął sułtana do niewoli. Bajazyd zmarł w niewoli rok później, a jego synowie przez dziesięć lat walczyli o resztę państwa, zanim imperium zostało ponownie zjednoczone i wróciło do ekspansji.9
Nowa krucjata miała wyprzeć Osmanów z Europy. 10 listopada 1444 roku pod Warną nad Morzem Czarnym armia sułtana Murada II pokonała w większości węgierskie wojska Władysława III, króla Polski i Węgier. Młody król zginął w brawurowej szarży na osmańskie centrum, a jego armia rozpadła się w panice.10
Syn Murada, Mehmed II, w kwietniu 1453 roku obległ Konstantynopol. 29 maja jego wojska wdarły się do miasta, kończąc istnienie Cesarstwa Bizantyjskiego. Jako Stambuł miasto pozostało stolicą imperium aż do jego końca. Więcej w naszych przewodnikach po oblężeniu Konstantynopola i Mehmedzie II Zdobywcy.11
Imperium Osmańskie u szczytu potęgi: Selim I i Sulejman
Selim I (1512 do 1520) zwrócił się na wschód. 23 sierpnia 1514 roku jego armia, z artylerią polową i janczarami z muszkietami, rozgromiła jazdę safawidzkiego szacha Ismaila I pod Czałdyranem i na krótko zajęła Tebriz. W latach 1516 i 1517 Selim pokonał sułtanat mamelucki pod Mardż Dabik koło Aleppo i pod Rajdanijją koło Kairu, przyłączając Syrię, Egipt oraz święte miasta Mekkę i Medynę.12
Jego syn Sulejman I, nazywany w Europie „Wspaniałym”, panował od 1520 do 1566 roku. Zdobył Belgrad w 1521 roku, a w 1522 roku zmusił joannitów do opuszczenia Rodos. W 1526 roku jego armia zniszczyła wojsko węgierskie pod Mohaczem i zajęła Budę. W 1529 roku Sulejman obległ Wiedeń, ale miasto się obroniło i Osmanowie musieli się wycofać.13
Na wschodzie jego armie odebrały Safawidom Mezopotamię w 1534 roku, a w Afryce Północnej Algierem, Tunisem i Trypolisem rządzili namiestnicy mianowani przez sułtana. Gdy Sulejman zmarł w 1566 roku, imperium było potęgą światową. Więcej w przewodniku po Sulejmanie Wspaniałym.14
Flota osmańska: Preweza i Lepanto
Za Sulejmana Osmanowie stali się wielką potęgą morską. Hayreddin Barbarossa, korsarz, który zdobył Algier, został wielkim admirałem sułtana, a 28 września 1538 roku jego flota pokonała pod Prewezą, u wybrzeży zachodniej Grecji, sprzymierzoną flotę chrześcijańską Andrei Dorii. Przez mniej więcej trzy dekady wschodnie Morze Śródziemne było morzem osmańskim.15
Ta przewaga skończyła się pod Lepanto 7 października 1571 roku, gdy Liga Święta Hiszpanii, Wenecji i papiestwa zniszczyła większość osmańskiej floty galer. Imperium odbudowało niemal całą flotę w ciągu roku, a w 1669 roku odebrało Wenecji Kretę.16
Wojny osmańsko-polskie: Cecora i Chocim
Rywalizacja o Mołdawię doprowadziła imperium do wojny z Rzecząpospolitą Obojga Narodów. W 1620 roku armia polska pod wodzą hetmana Stanisława Żółkiewskiego została rozbita pod Cecorą, a Żółkiewski zginął. W 1621 roku sułtan Osman II obległ pod Chocimiem nad Dniestrem warowny obóz wojsk Rzeczypospolitej i sprzymierzonych Kozaków Petra Sahajdacznego. Po tygodniach nieudanych szturmów zgodził się na pokój.17
Osman II obwinił o porażkę janczarów i próbował ich okiełznać, obcinając im żołd; w 1622 roku zdetronizowali go i zabili. Ich władza nad sułtanami stała się trwałym problemem państwa.18
Pięćdziesiąt lat później imperium uderzyło ponownie. W 1672 roku zdobyło twierdzę Kamieniec Podolski, a traktat w Buczaczu nałożył na Rzeczpospolitą trybut. 11 listopada 1673 roku hetman Jan Sobieski szturmem wziął osmański obóz pod Chocimiem i rozbił jego armię; zwycięstwo pomogło mu zostać królem w 1674 roku. Nasze przewodniki opisują Chocim 1621 i Chocim 1673.19
Wiedeń 1683 i wielka wojna turecka
W drugiej połowie XVII wieku ród Köprülü przez ponad czterdzieści lat dawał imperium wielkich wezyrów, poczynając od Köprülü Mehmeda Paszy w 1656 roku i jego syna Fazıla Ahmeda Paszy. Uzdrowili finanse i armię państwa, zakończyli długą wojnę z Wenecją zdobyciem Krety w 1669 roku i odebrali Polsce ziemie na Ukrainie. Ośmielony tym wielki wezyr Kara Mustafa ruszył na stolicę Habsburgów i od lipca 1683 roku oblegał Wiedeń. 12 września armia odsieczy złożona z wojsk polskich, cesarskich i niemieckich pod wodzą króla Jana III Sobieskiego i Karola Lotaryńskiego przełamała oblężenie. Był to szczytowy punkt osmańskiej ekspansji w Europie. Zobacz nasz przewodnik po bitwie pod Wiedniem.20
Liga Święta Austrii, Polski i Wenecji, do której dołączyła później Rosja, walczyła z imperium przez szesnaście lat. Gdy książę Eugeniusz Sabaudzki odniósł rozstrzygające zwycięstwo nad armią sułtana pod Sentą w 1697 roku, pokój w Karłowicach (26 stycznia 1699) oddał Węgry i Siedmiogród Austrii, Peloponez Wenecji, a Podole z powrotem Polsce. Był to pierwszy traktat, w którym Osmanowie uznali swoją porażkę. Nasz przewodnik po wielkiej wojnie tureckiej opowiada całą wojnę.21
Dlaczego Osmanowie przegrywali z Rosją? Wojny XVIII wieku
W XVIII wieku główne zagrożenie przyszło z Rosji, często sprzymierzonej z Austrią. Piotr Wielki postanowił wyprzeć Osmanów z północnego wybrzeża Morza Czarnego, a przez następne dwa stulecia Rosja i imperium toczyły wojnę za wojną o wybrzeże czarnomorskie, ziemie naddunajskie i Kaukaz.22
Rozstrzygająca okazała się wojna lat 1768 do 1774. Armie rosyjskie zajęły Mołdawię i pokonały Osmanów w Bułgarii, a upokarzający traktat w Küçük Kaynarca uniezależnił Chanat Krymski od sułtana i dał Rosji mgliste prawo opieki nad jego prawosławnymi poddanymi.23
Sułtanowie odpowiedzieli reformami. Selim III (1789 do 1807) stworzył nową armię na wzór europejski, nizam-ı cedid („nowy ład”), ale bunt w 1807 roku obalił go. W czerwcu 1826 roku Mahmud II ogłosił utworzenie nowej armii; gdy janczarzy się zbuntowali, kazał ostrzelać ich koszary i zlikwidował korpus.24
Navarino, Egipt i wojna krymska
W czasie greckiej wojny o niepodległość Egipt, wciąż formalnie podległy sułtanowi, wysłał flotę i armię do tłumienia powstania. Interweniowały Wielka Brytania, Francja i Rosja, a 20 października 1827 roku ich eskadry zniszczyły floty osmańską i egipską pod Navarino, co przedstawia obraz na górze strony. Imperium uznało niepodległość Grecji w 1832 roku. Potem przeciw sułtanowi wystąpił Muhammad Ali, namiestnik Egiptu: w 1831 roku jego armia najechała Syrię, a pod Konyą rozbiła Osmanów i wdarła się głęboko w Anatolię.25
W wojnie krymskiej (1853 do 1856) Imperium Osmańskie walczyło z Rosją u boku Wielkiej Brytanii i Francji, a w 1853 roku car Mikołaj I nazwał je „chorym człowiekiem Europy” i to określenie przylgnęło. W 1877 roku wybuchła kolejna wojna z Rosją. Długa osmańska obrona Plewny od lipca do grudnia 1877 roku nie zapobiegła klęsce. Traktat w San Stefano (marzec 1878) ograniczył osmańską Europę do wschodniej Tracji i utworzył dużą Bułgarię, lecz pozostałe mocarstwa zrewidowały go na kongresie berlińskim: Serbia, Czarnogóra i Rumunia uzyskały niepodległość, mniejsza Bułgaria autonomię, a Cypr przeszedł pod władzę brytyjską.26
Wojny bałkańskie i I wojna światowa
W lipcu 1908 roku oficerowie z Komitetu Jedności i Postępu, młodoturcy, zmusili sułtana do przywrócenia konstytucji. Klęska goniła klęskę: Austro-Węgry natychmiast zaanektowały Bośnię i Hercegowinę, w 1911 roku Włochy zajęły Libię, a w październiku 1912 roku zaatakowały Czarnogóra, Bułgaria, Serbia i Grecja. W styczniu 1913 roku Enwer Bej przeprowadził zamach stanu, który przywrócił unionistów do władzy. Do końca 1913 roku imperium straciło wszystkie ziemie europejskie poza wschodnią Tracją, choć w drugiej wojnie bałkańskiej odzyskało Edirne.27

2 sierpnia 1914 roku rząd podpisał tajny sojusz z Niemcami, a ostrzał rosyjskich portów czarnomorskich pod koniec października wciągnął imperium do I wojny światowej. Armia osmańska zmobilizowała około 2,8 miliona ludzi i walczyła na Kaukazie, nad Dardanelami, w Mezopotamii oraz na Synaju i w Palestynie. Zimą 1914 na 1915 rok ofensywa Enwera Paszy przeciw Rosjanom pod Sarıkamış zakończyła się ogromnymi stratami.28
Pod Gallipoli imperium odniosło największe zwycięstwo tej wojny. 18 marca 1915 roku miny i działa nadbrzeżne zatopiły trzy alianckie pancerniki próbujące sforsować Dardanele, a od 25 kwietnia wojska osmańskie powstrzymywały alianckie desanty; kontrataki prowadził podpułkownik Mustafa Kemal. Alianci, w sumie około pół miliona ludzi, ewakuowali półwysep do 9 stycznia 1916 roku; straty obu stron były ciężkie i do dziś pozostają sporne.29

W Mezopotamii brytyjsko-indyjskie wojska Charlesa Townshenda, oblężone w Kut, skapitulowały w kwietniu 1916 roku. Jednak w czerwcu 1916 roku wybuchło powstanie arabskie szarifa Mekki Husajna, a w grudniu 1917 roku wojska brytyjskie nacierające z Egiptu zajęły Jerozolimę. 30 października 1918 roku imperium podpisało rozejm w Mudros. Zginęły setki tysięcy jego żołnierzy.30
Ludobójstwo Ormian
Od wiosny 1915 roku rząd kontrolowany przez Komitet Jedności i Postępu deportował i mordował ormiańską ludność imperium, liczącą około 1,5 miliona osób. Ormian zabijano w lokalnych masakrach albo umierali z głodu i wycieńczenia w marszach deportacyjnych na pustynię syryjską. Szacunki liczby ofiar wahają się od około 600 tysięcy do 1,5 miliona. Wydarzenia te powszechnie określa się jako ludobójstwo; Republika Turecka odrzuca to określenie.31
Jak upadło Imperium Osmańskie?
Po Mudros alianci zajęli Stambuł. Rząd sułtana podpisał w sierpniu 1920 roku traktat w Sèvres, lecz ruch narodowy Mustafy Kemala, z własnym rządem w Ankarze, odrzucił traktat i walczył dalej. W listopadzie 1922 roku zgromadzenie narodowe zniosło sułtanat, a ostatni sułtan, Mehmed VI, opuścił kraj.32
Traktat w Lozannie (24 lipca 1923) uznał granice nowego państwa tureckiego, a 29 października 1923 roku proklamowano Republikę Turecką. Była następczynią imperium, ale nie tym samym państwem; państwami sukcesyjnymi są też Syria, Irak, państwa bałkańskie i inne.33
Osmańscy dowódcy
Wielu wybitnych wodzów imperium było samymi sułtanami: Murad I, który zginął na Kosowym Polu; Mehmed II, zdobywca Konstantynopola; Selim I, zwycięzca spod Czałdyranu; i Sulejman I, który prowadził armie pod Mohacz i Wiedeń. Na morzu Hayreddin Barbarossa wygrał pod Prewezą. Późniejszymi wyprawami dowodzili wielcy wezyrowie, wśród nich Kara Mustafa pod Wiedniem w 1683 roku. W I wojnie światowej minister wojny Enwer Pasza poprowadził ofensywę pod Sarıkamış, niemiecki generał Otto Liman von Sanders dowodził 5. Armią pod Gallipoli, a Mustafa Kemal, późniejszy Atatürk, zdobył tam sławę. Nasz ranking największych wodzów Imperium Osmańskiego porównuje ich dokonania.34
Najważniejsze bitwy Imperium Osmańskiego, epoka po epoce
Wszystkie opisane przez nas bitwy, w których walczyło Imperium Osmańskie, zwycięstwa i porażki, pogrupowane według epok i w kolejności dat. Krótszą listę rankingową znajdziesz w artykule o największych bitwach Imperium Osmańskiego, a wiedzę sprawdzisz w quizie o bitwach osmańskich.
Średniowiecze 476 do 1500 · 6
- 1371Bitwa nad Maricą, 1371Imperium Osmańskie kontra Serbscy panowie Macedonii
26 września 1371 roku nocny atak Osmanów rozbił armię króla Wukaszyna i despoty Uglješy pod Czernomenem nad Maricą; obaj bracia zginęli.

- 1395Bitwa pod Rovinami, 1395Wołoszczyzna kontra Imperium Osmańskie
Mircza Stary z Wołoszczyzny walczył z sułtanem Bajazydem I pod Rovinami w 1394 lub 1395 roku. Za sułtana polegli dwaj serbscy władcy, a historycy wciąż spierają się, kto wygrał.

- 1396Bitwa pod Nikopolis 1396Koalicja krzyżowa (Węgry, Francja, Burgundia) kontra Imperium Osmańskie
Jak sułtan Bajazyd I zniszczył francusko-węgierską krucjatę nad Dunajem i potwierdził osmańską potęgę na Bałkanach.

- 1453Upadek Konstantynopola 1453Imperium Osmańskie kontra Cesarstwo Bizantyńskie
Jak wielkie działa Mehmeda II przełamały tysiącletnie mury i zakończyły Cesarstwo Bizantyjskie.

- 1476Bitwa pod Valea Albă, 1476Hospodarstwo Mołdawskie kontra Imperium Osmańskie z wojskami wołoskimi
26 lipca 1476 roku Mehmed II zdobył umocniony obóz Stefana Wielkiego pod Valea Albă w Mołdawii, ale twierdze się utrzymały, a sułtan musiał się wycofać.

- 1493Bitwa na Polu Krbawskim, 1493Królestwo Chorwacji (w unii z Węgrami) kontra Imperium Osmańskie
9 września 1493 roku ban Emeryk Derenčin wyprowadził chorwacką armię w otwarte pole pod Udbiną i został rozbity przez Turków Hadum Jakuba Paszy. Przebieg, straty i pamięć.

Nowożytność 1492 do 1789 · 12
- 1514Bitwa pod Czałdyranem 1514Imperium Osmańskie kontra Persja Safawidów
Jak osmańska siła ognia pokonała safawidzką jazdę pod Czałdyranem w 1514 roku i wytyczyła trwałą granicę na Bliskim Wschodzie.

- 1526Bitwa pod Mohaczem 1526Imperium Osmańskie kontra Królestwo Węgier
Jak Sulejman Wspaniały zniszczył Królestwo Węgier pod Mohaczem w 1526 roku w niespełna dwie godziny.

- 1571Bitwa pod Lepanto 1571Liga Święta (Hiszpania, Wenecja, Papiestwo) kontra Imperium Osmańskie
Największa bitwa galer w historii i kres dominacji Osmanów na morzu.

- 1595Bitwa pod Cecorą, 1595Rzeczpospolita Obojga Narodów kontra Chanat Krymski i oddziały tureckie
W październiku 1595 roku armia Jana Zamoyskiego obroniła warowny obóz nad Prutem przed chanem krymskim, a chan zgodził się uznać kandydata Polski za hospodara Mołdawii.

- 1621Bitwa pod Chocimiem 1621Rzeczpospolita i Kozacy kontra Imperium Osmańskie
Jak armia Rzeczypospolitej i Kozaków utrzymała Chocim w 1621 roku przeciw Osmanowi II i jak porażka kosztowała go tron.

- 1664Bitwa pod Szentgotthárd, 1664Monarchia Habsburgów, wojsko Rzeszy, Liga Reńska i Francja kontra Imperium Osmańskie
1 sierpnia 1664 roku wojska cesarskie, niemieckie i francuskie Montecuccolego otrząsnęły się po pogromie i zepchnęły osmański przyczółek do wezbranej Raby.

- 1673Bitwa pod Chocimiem, 1673Rzeczpospolita Obojga Narodów kontra Imperium Osmańskie
Po mroźnej nocy husaria wjechała przez wyłom.

- 1683Odsiecz wiedeńska 1683Polska, Cesarstwo i państwa niemieckie kontra Imperium Osmańskie
Głodujące miasto, a potem husaria zeszła z góry. Dzień, w którym odwrócił się marsz Osmanów na Europę.

- 1691Bitwa pod Slankamenem, 1691Święte Cesarstwo Rzymskie (armia Habsburgów) kontra Imperium Osmańskie
19 sierpnia 1691 roku Ludwik Badeński rozbił pod Slankamenem dwukrotnie liczniejszą armię osmańską; w bitwie zginął wielki wezyr Fazıl Mustafa Pasza.

- 1697Bitwa pod Sentą, 1697Święte Cesarstwo Rzymskie (armia Habsburgów) kontra Imperium Osmańskie
11 września 1697 roku książę Eugeniusz zaskoczył armię osmańską w trakcie przeprawy przez Cisę pod Sentą i rozbił jej część na swoim brzegu; zginął wielki wezyr.

- 1713Kalabalik w Benderach, 1713Imperium Osmańskie kontra Karol XII
1 lutego 1713 roku, po latach gościny u sułtana, Karol XII z kilkudziesięcioma ludźmi bronił się przed wojskami osmańskimi w swoim domu pod Benderami, dopóki go nie podpalono.

- 1716Bitwa pod Petrovaradinem, 1716Monarchia Habsburgów kontra Imperium Osmańskie
5 sierpnia 1716 roku książę Eugeniusz w pięć godzin rozbił armię osmańską przed Petrovaradinem; wielki wezyr Ali Pasza zginął, prowadząc szarżę.

Epoka napoleońska 1789 do 1815 · 1
- 1789Bitwa pod Rymnikiem, 1789Rosja i Austria kontra Imperium Osmańskie
22 września 1789 roku Rosjanie Suworowa i Austriacy Coburga po nocnym marszu szturmowali nad rzeką Rymnik obozy znacznie liczniejszej armii osmańskiej.

Epoka przemysłowa 1815 do 1914 · 6
- 1825Trzecie oblężenie Missolungi, 1825 do 1826Greccy powstańcy kontra Imperium Osmańskie i Egipt
Od kwietnia 1825 roku armie osmańska i egipska przez rok oblegały Missolungi. W noc przed Niedzielą Palmową 1826 roku wygłodzeni mieszkańcy spróbowali się przebić, a rzeź wstrząsnęła Europą.

- 1832Bitwa pod Konyą, 1832Egipt (armia Muhammada Alego) kontra Imperium Osmańskie
21 grudnia 1832 roku egipska armia Ibrahima Paszy rozbiła liczniejszą armię osmańską pod Konyą i wzięła do niewoli wielkiego wezyra; droga na Stambuł stanęła otworem.

- 1853Bitwa pod Synopą, 1853Imperium Rosyjskie (Flota Czarnomorska) kontra Imperium Osmańskie
30 listopada 1853 roku eskadra Nachimowa wyszła z mgły pod Synopą i spaliła osmańską eskadrę na kotwicy; oburzenie pomogło wciągnąć Brytyjczyków do wojny.

- 1854Oblężenie Sewastopola, 1854Wielka Brytania, Francja i Imperium Osmańskie kontra Imperium Rosyjskie
17 października 1854 roku alianci rozpoczęli pierwsze bombardowanie Sewastopola. Wybuchły dwie prochownie, zginął admirał Korniłow, a wojna krymska zmieniła się w jedenastomiesięczne oblężenie.

- 1854Bitwa pod Bałakławą, 1854Wielka Brytania, Francja i Turcja kontra Imperium Rosyjskie
Starcie wojny krymskiej z 25 października 1854 roku, które dało historii cienką czerwoną linię i tragiczną szarżę Brygady Lekkiej, uwiecznioną przez Tennysona.

- 1855Bitwa pod Eupatorią, 1855Imperium Osmańskie z oddziałem francuskim oraz okrętami brytyjskimi, francuskimi i tureckimi kontra Imperium Rosyjskie
O świcie 17 lutego 1855 roku rosyjska armia z osiemdziesięcioma działami uderzyła na turecką załogę Eupatorii. Za niedokończonymi szańcami, przy ogniu okrętów z zatoki, żołnierze Omera Paszy odparli trzy szturmy.

I wojna światowa 1914 do 1919 · 1
- 1915Kampania gallipolijska 1915Alianci (Imperium Brytyjskie, ANZAC, Francja) kontra Imperium Osmańskie
Jak aliancka próba sforsowania Dardaneli w 1915 roku zmieniła się w wyniszczający pat i zrodziła legendę ANZAC.

Oś czasu Imperium Osmańskiego
- 1354Osmanowie czynią Gallipoli stałą bazą w Europie.35
- 1389Murad I pokonuje Serbów na Kosowym Polu i ginie.36
- 1402Timur pokonuje i bierze do niewoli Bajazyda I pod Ankarą.37
- 1444Murad II pokonuje Władysława III pod Warną.38
- 1453Mehmed II zdobywa Konstantynopol.39
- 1514Selim I pokonuje Safawidów pod Czałdyranem.40
- 1516 do 1517Podbój mameluckiej Syrii i Egiptu.41
- 1526
- 1529Pierwsze osmańskie oblężenie Wiednia.43
- 1538Barbarossa zwycięża pod Prewezą.44
- 1571
- 1621
- 1683Oblężenie Wiednia przez Kara Mustafę zostaje przełamane.47
- 1699Pokój w Karłowicach.48
- 1774Traktat w Küçük Kaynarca z Rosją.49
- 1826Mahmud II likwiduje janczarów.50
- 1827Floty sprzymierzonych niszczą floty osmańską i egipską pod Navarino.51
- 1853 do 1856
- 1912 do 1913Wojny bałkańskie.53
- 1915
- 1918Rozejm w Mudros.55
- 1922Zniesienie sułtanatu.56
Jak pamięta się Imperium Osmańskie?
W XIX wieku europejscy autorzy nazywali imperium „chorym człowiekiem Europy”, a starsze opracowania opisują długi upadek po Sulejmanie. Obraz jest bardziej złożony: w XVII wieku imperium wciąż potrafiło zdobyć Kretę i Podole, odbudować flotę po Lepanto i ruszyć na Wiedeń. W Republice Tureckiej, jak zauważa historyk Yücel Yanıkdağ, pamięć wojny o niepodległość długo przesłaniała osmańską I wojnę światową, a Gallipoli zaczęto traktować jak jej zapowiedź.57
Wojny imperium widziane z drugiej strony opisują nasze przewodniki po Rosji, Polsce, froncie wschodnim I wojny światowej i wojnach Rzeczypospolitej, a także opowieść o długiej wojnie granicznej w Chorwacji.
Przypisy
Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Mohács”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; United States Holocaust Memorial Museum, Holocaust Encyclopedia; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Abdülkadir Özcan, “Devşirme”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Encyclopaedia Britannica, “Janissary”; Kemal Beydilli, “Yeniçeri”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Janissary”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Abdülkadir Özcan, “Devşirme”; Kemal Beydilli, “Yeniçeri”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Halil İnalcık, “Timar”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Kosovo”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Nicopolis”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Ankara”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Varna”; Karol Olejnik, Balcanica Posnaniensia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Fall of Constantinople”; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Chāldirān”; Mustafa Çetin Varlık, “Çaldıran Savaşı”; Encyclopaedia Britannica, “Selim I”; Feridun Emecen, “Selim I”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Mohács”; Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1529)”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; İdris Bostan, “Preveze Deniz Muharebesi”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Lepanto”; Ernest Tucker, Europe, 1450 to 1789; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Polish-Turkish War (1620 to 1621)”; Muzeum Historii Polski, “Bitwa pod Chocimiem”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, Internet Encyclopedia of Ukraine. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Janissary”; Muzeum Historii Polski, “Bitwa pod Chocimiem”. ↩
- Muzeum Historii Polski, “Chocim 1673”; Museum of King Jan III's Palace at Wilanów, “Battle of Chocim, 11 November 1673”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Carlowitz”; Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1683)”; City of Vienna, Wien Geschichte Wiki. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Carlowitz”; Library of Congress, Turkey; German Historical Institute Washington, German History in Documents and Images. ↩
- Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Kemal Beydilli, “Nizâm-ı Cedîd”; Encyclopaedia Britannica, “Janissary”; Kemal Beydilli, “Yeniçeri”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Encyclopaedia Britannica, “Battle of Navarino”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire summary”; Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Machiel Kiel, “Plevne”. ↩
- Library of Congress, Turkey; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Balkan Wars”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- Library of Congress, Turkey; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Gallipoli Campaign”; National Army Museum, “Gallipoli”. ↩
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Sir Charles Townshend”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- United States Holocaust Memorial Museum, Holocaust Encyclopedia; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Armenian Genocide”; United States Holocaust Memorial Museum, “Armenian Genocide”. ↩
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Mehmed VI”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Lausanne”; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Kosovo”; Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Encyclopaedia Britannica, “Selim I”; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; İdris Bostan, “Preveze Deniz Muharebesi”; Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1683)”; Library of Congress, Turkey; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; National Army Museum, “Gallipoli”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Kosovo”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Ankara”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Varna”; Karol Olejnik, Balcanica Posnaniensia. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Chāldirān”; Mustafa Çetin Varlık, “Çaldıran Savaşı”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Selim I”; Feridun Emecen, “Selim I”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Mohács”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1529)”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; İdris Bostan, “Preveze Deniz Muharebesi”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Lepanto”; Ernest Tucker, Europe, 1450 to 1789. ↩
- Muzeum Historii Polski, “Bitwa pod Chocimiem”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, Internet Encyclopedia of Ukraine. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1683)”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Carlowitz”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Janissary”; Kemal Beydilli, “Yeniçeri”. ↩
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Navarino”; Library of Congress, Turkey. ↩
- Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”. ↩
- Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Balkan Wars”. ↩
- National Army Museum, “Gallipoli”; United States Holocaust Memorial Museum, Holocaust Encyclopedia. ↩
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Library of Congress, Turkey. ↩
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War; Encyclopaedia Britannica, “Mehmed VI”. ↩
- Library of Congress, Turkey; Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”; Ernest Tucker, Europe, 1450 to 1789; Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War. ↩
Źródła
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “The Ottoman Empire”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Mohács”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Dissolution of the empire”.
- Yücel Yanıkdağ, 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War (Freie Universität Berlin), “Ottoman Empire/Middle East”.
- United States Holocaust Memorial Museum, Holocaust Encyclopedia, “The Armenian Genocide (1915 to 16): Overview”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Military organization”.
- Abdülkadir Özcan, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Devşirme”.
- Encyclopaedia Britannica, “Janissary”.
- Kemal Beydilli, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Yeniçeri”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Restoration of the Ottoman Empire, 1402 to 81”.
- Halil İnalcık, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Timar”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Kosovo”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Nicopolis”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Ankara”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Varna”.
- Karol Olejnik, Balcanica Posnaniensia 8 (1997), “The Battle of Varna”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Mehmed II”.
- Encyclopaedia Britannica, “Fall of Constantinople”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Chāldirān”.
- Mustafa Çetin Varlık, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Çaldıran Savaşı”.
- Encyclopaedia Britannica, “Selim I”.
- Feridun Emecen, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Selim I”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “Selim I and Süleyman the Magnificent”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Süleyman I”.
- Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1529)”.
- İdris Bostan, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Preveze Deniz Muharebesi”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Lepanto”.
- Ernest Tucker, Europe, 1450 to 1789: Encyclopedia of the Early Modern World (Gale), via Encyclopedia.com, “Lepanto, Battle of”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: External relations”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “Köprülü Era”.
- Encyclopaedia Britannica, “Polish-Turkish War (1620 to 1621)”.
- Muzeum Historii Polski, “Bitwa pod Chocimiem: klęska, zwycięstwo i królobójstwo”.
- Canadian Institute of Ukrainian Studies, Internet Encyclopedia of Ukraine, “Khotyn, Battle of”.
- Muzeum Historii Polski, “Chocim 1673”.
- Museum of King Jan III's Palace at Wilanów, “Battle of Chocim, 11 November 1673: for fame and crown”.
- Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Carlowitz”.
- Encyclopaedia Britannica, “Siege of Vienna (1683)”.
- City of Vienna, Wien Geschichte Wiki, “Zweite Türkenbelagerung (1683)”.
- German Historical Institute Washington, German History in Documents and Images, “Prince Eugene of Savoy and his General Staff at the Battle of Zenta on September 11, 1697”.
- Encyclopaedia Britannica, “Russo-Turkish wars”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “External Threats and Internal Transformations”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: Resistance to change”.
- Kemal Beydilli, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Nizâm-ı Cedîd”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: The empire from 1807 to 1920”.
- Encyclopaedia Britannica, “Battle of Navarino”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire summary”.
- Encyclopaedia Britannica, “Ottoman Empire: The 1875 to 78 crisis”.
- Machiel Kiel, TDV İslâm Ansiklopedisi, “Plevne”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “The Young Turks”.
- Encyclopaedia Britannica, “Balkan Wars”.
- Library of Congress, Federal Research Division, Turkey: A Country Study, “World War I”.
- Encyclopaedia Britannica, “Gallipoli Campaign”.
- National Army Museum, “Gallipoli”.
- Encyclopaedia Britannica, “Sir Charles Townshend”.
- Encyclopaedia Britannica, “Armenian Genocide”.
- United States Holocaust Memorial Museum, “Armenian Genocide: Legacies of Denial”.
- Encyclopaedia Britannica, “Mehmed VI”.
- Encyclopaedia Britannica, “Treaty of Lausanne”.





