ENZapisz się
Dziewiętnastowieczny obraz armii krzyżowców nacierającej za ukoronowanym jeźdźcem na białym koniu, z kusznikami i łucznikami na pierwszym planie i dymem nad morzem po prawej.

Saladyn kontra Baldwin IV: kto wygrał pod Montgisard?

Historia wojskowości · Zestawienie · Dowody dla obu stron, werdykt należy do Ciebie · ~15 min czytania · Aktualizacja: listopad 2026

Charles-Philippe Larivière, Bitwa pod Askalonem, 18 listopada 1177, 1842 do 1844, Wersal, za Wikimedia Commons, domena publiczna.

W skrócie

Saladyn czy Baldwin IV: co mówią źródła?

Saladyn (1138 do 1193), sułtan Egiptu i Syrii, oraz Baldwin IV (1161 do 1185), trędowaty król Jerozolimy, stali naprzeciw siebie na jednej granicy przez jedenaście lat i żaden z nich nie zakończył tej wojny. Armia frankijska, która wyruszyła z szesnastoletnim królem, rozbiła Saladyna pod Montgisard 25 listopada 1177 roku, a Saladyn odpowiedział w 1179 roku zwycięstwami pod Mardż Ajjun i nad Brodem Jakuba. Oblegał Kerak w 1183 i ponownie w 1184 roku i za każdym razem odstępował, więc królestwo było całe, gdy Baldwin umierał w 1185 roku. Bernard Hamilton dowodzi, że jego panowanie nie nosiło śladów upadku, wbrew starszemu odczytaniu, które ogląda je w cieniu bitwy pod Hattin. Ta strona zestawia dowody za każdym z nich, a werdykt zostawia Tobie.

Gdy Baldwina koronowano 15 lipca 1174 roku, miał trzynaście lat, Saladyn rządził już Egiptem, a w październiku wkroczył do Damaszku, więc chłopiec odziedziczył królestwo, które sułtan zaciskał z dwóch stron. Kilka lat wcześniej, jak za kroniką opowiada Piers Mitchell, wychowawca księcia Wilhelm z Tyru zauważył, że chłopiec nic nie czuje, gdy rówieśnicy szczypią go w prawe ramię, a choroba postępowała potem do końca jego życia.1

Nie układamy tu rankingu, tylko zbieramy dowody: obie kariery obok siebie, walki od Montgisard po Kerak oraz sześć pytań, według których można oceniać wodza. Przez całość przewija się jedna sprawa, czyli pytanie, kto właściwie dowodził armią frankijską danego dnia, bo chory król, który nie oszczędzał się w żadnym trudzie, w końcu i tak musiał oddać dowództwo baronom.2

Obok siebie

SaladynSalah ad-Din Jusuf ibn Ajjub
Baldwin IVkról Jerozolimy, król trędowaty
Życie
1138 do 4 marca 1193
1161 do 1185, według Piersa Mitchella zmarł w wieku 24 lat
Pochodzenie
Urodzony w Tikricie w kurdyjskiej rodzinie, której przodkowie wywodzili się z Dwinu
Syn króla Jerozolimy Amalryka I i Agnieszki z Courtenay
Dojście do władzy
Wezyr Egiptu od 1169, pan Damaszku od 1174, Aleppo od 1183
Koronowany 15 lipca 1174 roku w wieku trzynastu lat
Ludzie u jego boku
Bratankowie Farruch Szah i Taki ad-Din, brat al-Adil
Renald z Châtillon, Rajmund z Trypolisu, Humfred z Toronu, Ibelinowie, później Gwidon z Lusignan
Starcia opisane tutaj
Montgisard, przegrana. Mardż Ajjun i Bród Jakuba, zwycięstwa. Kerak, dwa razy odstąpił
Montgisard, zwycięstwo. Mardż Ajjun, klęska. Bród Jakuba, odsiecz za późno. Kerak 1183, odsiecz udana
Śmierć
W Damaszku, sześć lat po Hattin
Na trąd, zauważony u niego około dziewiątego roku życia, wiosną 1185 roku

Daty według encyklopedii Treccani, Encyclopaedia Iranica i studium Piersa Mitchella o chorobie króla. Nie pokazujemy portretów, bo wszystkie wizerunki obu mężczyzn w tym artykule powstały długo po ich śmierci, i nie podajemy bilansu zwycięstw i porażek, bo żadne źródło nie liczy ich starć w ten sam sposób.3

Gdzie się spotkali: od Montgisard po Kerak

Montgisard, listopad 1177

Jesienią 1177 roku znaczna część armii królestwa poszła na północ z Filipem Flandryjskim i Rajmundem z Trypolisu, a wielki mistrz templariuszy zabrał osiemdziesięciu rycerzy do obrony Gazy. Saladyn przeszedł pustynię z Egiptu, a Lane-Poole opisuje, jak jego ludzie palili Ramlę i Liddę, tak pewni siebie, że pozwolili królowi przemknąć do Askalonu, a templariuszom z Gazy dołączyć do niego.4

Najbardziej sporne są liczby, bo Wilhelm z Tyru, który pisze, że wypytał wielu świadków, liczy przy królu ledwie 375 ludzi wszelkiego stanu przeciw 26 tysiącom lekkich jeźdźców Saladyna. Starofrancuska kronika przypisywana Ernoulowi daje chrześcijanom 500 rycerzy, a Saracenom 60 tysięcy, w niektórych rękopisach 40 tysięcy, i przypisuje zwycięstwo pomocy świętego Jerzego.5

Ibn Szaddad zapisał wyjaśnienie samego Saladyna: jego skrzydła właśnie się przesuwały, żeby mieć za plecami wzgórze koło Ramli, gdy Frankowie uderzyli i rozbili je. Lane-Poole pisze, że straż przyboczną sułtana wycięto wokół niego, a on sam uszedł na szybkim wielbłądzie, podczas gdy jego armia uciekała nocą w stronę Egiptu. Ibn Szaddad nazwał to wielką klęską, którą Bóg powetował dopiero pod Hattin.6

Kto poprowadził szarżę, jest mniej jasne niż sam wynik. Ibn Szaddad nazywa wodzem Franków księcia Arnata, czyli Renalda z Châtillon, a Ernoul pisze, że to Renald dokonał tego dnia największych czynów, a Baldwin z Ramli prosił króla o prawo pierwszego uderzenia, bo bitwa toczyła się na jego ziemi. Całą historię opowiadamy w artykule o bitwie pod Montgisard.7

Dziewiętnastowieczny obraz armii krzyżowców nacierającej za ukoronowanym jeźdźcem na białym koniu, z kusznikami i łucznikami na pierwszym planie i dymem nad morzem po prawej
Charles-Philippe Larivière namalował tę bitwę w latach 1842 do 1844 dla Sal Krucjat w Wersalu pod tytułem Bitwa pod Askalonem, 18 listopada 1177, a Conder za Wilhelmem z Tyru datuje ją na 25 listopada. Domena publiczna, za Wikimedia Commons8

Banijas i Mardż Ajjun, 1179

Saladyn odpowiedział na północy, w okolicach miasta Banijas. W kwietniu 1179 roku, jak pisze Lane-Poole, Farruch Szah zaskoczył króla z niewielkim orszakiem w skalistym wąwozie i tylko konetabl Humfred z Toronu uratował go przed niewolą, płacąc za to życiem. Ibn al-Athir daje Farruchowi Szahowi mniej niż tysiąc jeźdźców i pisze, że muzułmanie używali imienia Humfreda jako przysłowia o odwadze.9

W czerwcu król pomaszerował pod Mardż Ajjun z relikwią Krzyża, a jego ludzie najpierw pobili zagony Saladyna, zanim sułtan zebrał uciekających i spadł na Franków przekonanych, że dzień jest już wygrany. Co do samego Baldwina źródła różnią się tonem: Wilhelm pisze, że wyszedł cało dzięki pomocy kilku wiernych ludzi, a Ibn al-Athir, że ich król uciekł sam. Wielki mistrz templariuszy dostał się do niewoli i zmarł w więzieniu.10

Bród Jakuba, sierpień 1179

Zamek, o który toczyła się walka, stał nad Brodem Jakuba w górnym biegu Jordanu. Raport z wykopalisk Kate Raphael datuje początek budowy na październik 1178 roku, a Ernoul opowiada, że zamku chcieli templariusze, król zaś sprzeciwiał się, bo w czasie rozejmu nie wolno budować zamków, dopóki go nie przekonali.11

Sucha złota trawa i niskie kamienne murki na pierwszym planie, za nimi zielone krzewy i obłe wzgórze pod jasnym niebem
Miejsce zamku nad Brodem Jakuba, widok na wschód przez Jordan, w stronę, z której w sierpniu 1179 roku nadeszła armia Saladyna. Fot. Wilson44691, domena publiczna, za Wikimedia Commons

Saladyn najpierw próbował po prostu wykupić ten zamek od Franków. Ibn al-Athir pisze, że oferował 60 tysięcy dinarów za jego rozebranie, a relacja Abu Szamy, przetłumaczona w raporcie Raphael, dodaje późniejszą ofertę 100 tysięcy. W sierpniu jego saperzy podkopali mur, który według Ibn al-Athira miał dziewięć łokci grubości, ugasili pierwszy ogień, gdy mur wytrzymał, pogłębili podkop i podpalili go znowu, a mur runął 30 sierpnia 1179 roku według daty Ibn al-Athira.12

Samego Baldwina pod zamkiem nie było, a Ernoul pisze, że król zebrał armię w Tyberiadzie, około pięciu lig stamtąd, i nie odważył się ruszyć na odsiecz, a Saladyn kazał ściąć każdego pojmanego templariusza. Kości pięciu obrońców, zbadane przez Piersa Mitchella i jego współpracowników, noszą ślady cięć mieczem i ran od strzał, a ciała ograbiono ze zbroi i porzucono razem z padłymi końmi.13

Rozejm i Le Forbelet, 1180 do 1182

Późną wiosną 1180 roku Baldwin poprosił o dwuletni rozejm, a Hamilton zauważa, że obie strony przyjęły go bez trybutu, który zwykle płacili władcy muzułmańscy. Rozejm załamał się w 1182 roku i jeszcze w tym samym roku Saladyn spotkał armię frankijską pod Le Forbelet. Wilhelm szacuje jego siły na około 20 tysięcy, a rycerzy frankijskich na ledwie 700, nie umieszczając króla w szyku bojowym, a Hamilton uznaje ten dzień za rozstrzygającą klęskę Saladyna.14

Ajn Dżalut i Kerak, 1183

Jesienią 1183 roku Baldwin był już niewidomy i nie władał rękami ani nogami, jak pisze Wilhelm, a po gwałtownej gorączce w Nazarecie ustanowił regentem Gwidona z Lusignan, męża swojej siostry, zachowując tytuł królewski i Jerozolimę. 20 listopada, po niepowodzeniu Gwidona w polu, baronowie koronowali pięcioletniego siostrzeńca króla, Baldwina, na współkróla.15

Armia Gwidona, według Wilhelma około 1300 rycerzy i ponad 15 tysięcy piechoty, stała naprzeciw Saladyna u źródła Tubania przez osiem dni według rachuby Wilhelma, a pięć według Lane-Poole’a, i do bitwy nie doszło. Ibn Szaddad pisze, że Frankowie trzymali zwarte szeregi i nie dali się wyciągnąć, aż ludzie Saladyna, którym brakowało zapasów, doradzili mu powrót.16

Gotycka miniatura pod dwiema arkadami: biskup przy ołtarzu udziela ślubu ukoronowanemu młodzieńcowi i młodej kobiecie, a goście w koronach przyglądają się ceremonii
Ślub Humfreda z Toronu i Izabeli, przyrodniej siostry Baldwina, w trzynastowiecznym odpisie starofrancuskiego przekładu Wilhelma z Tyru. Bibliothèque nationale de France, Français 2824, k. 152v, domena publiczna, za Wikimedia Commons

Potem Saladyn obległ Kerak, zamek Renalda na wschód od Morza Martwego, akurat gdy pasierb Renalda, Humfred, żenił się tam z przyrodnią siostrą króla, Izabelą, a Wilhelm opisuje kuglarzy i muzykantów stłoczonych w zamku, który ostrzeliwało osiem machin. Ernoul pisze, że matka pana młodego posłała Saladynowi jadło z wesela, a on oszczędził wieżę młodej pary. Wilhelm mówi o miesiącu oblężenia, Ernoul o ośmiu tygodniach, a Lane-Poole przenosi wesele na oblężenie z 1184 roku.17

Tym razem król przybył osobiście, a Wilhelm pisze, że Baldwin wziął relikwię Krzyża, pomaszerował z całą armią nad Morze Martwe i tam ustanowił jej dowódcą Rajmunda z Trypolisu, a Saladyn przerwał oblężenie, gdy usłyszał, że armią dowodzi hrabia. Encyklopedia Treccani zauważa, że Baldwin wziął udział w tej odsieczy u kresu wszystkich swoich sił.18

Ostatnia regencja i droga do Hattin, 1184 do 1187

W 1184 roku Saladyn ponownie obległ Kerak, a gdy Frankowie ruszyli na odsiecz, jak zapisał Ibn Szaddad, posłał swoje oddziały na złupienie Nablusu i wrócił do Damaszku, przy czym Conder datuje koniec oblężenia na 4 września. Gwidon zamknął przed królem bramy Askalonu, a regencja przeszła na Rajmunda z Trypolisu mniej więcej w chwili, gdy Wilhelm z Tyru odłożył pióro.19

Ernoul przedstawia układ, na który przystał umierający król: Rajmund miał być regentem przez dziesięć lat, wuj matki chłopca Joscelin miał się nim opiekować, a gdyby dziecko zmarło, papież, cesarz oraz królowie Francji i Anglii mieli wybrać między dwiema siostrami króla. Ibn al-Athir pisze krótko, że trędowaty król zostawił królestwo małemu synowi siostry, a rządy przejął hrabia.20

Mitchell datuje śmierć króla na 16 marca 1185 roku, a Lane-Poole mówi o zimie z 1184 na 1185 rok. Rajmund zawarł potem z Saladynem rozejm, który według starofrancuskiej kontynuacji miał trwać cztery lata, co odnotowuje Hamilton.21

Mały król zmarł w Akce w 1186 roku, a Sybillę koronowano razem z Gwidonem, podczas gdy baronowie zebrani w Nablusie odmówili przybycia. Renald napadł następnie na karawanę pielgrzymów z Mekki koło Montrealu, a 1 maja 1187 roku wielcy mistrzowie zakonów rycerskich zostali pobici pod Cresson.22

Armia Gwidona opuściła źródła w Sefforii rankiem 3 lipca, jak odtwarza ten marsz Benjamin Kedar, a 4 lipca została zniszczona na Rogach Hattin.23

Strategia: długa rywalizacja o granicę

Argumenty za Saladynem

Plan Saladyna polegał na zjednoczeniu ziem muzułmańskich wokół królestwa, zanim spróbuje je zniszczyć. Humphreys w Encyclopaedia Iranica opisuje, jak po 1174 roku zajmował Syrię kawałek po kawałku, w 1183 roku zajął Aleppo, a do 1186 roku uczynił Mosul swoim klientem.24

Raphael dowodzi, że po Montgisard Saladyn uznał, że ataki na królestwo powinny wychodzić z Damaszku, bo ta droga była znacznie krótsza i bezpieczniejsza niż pustynny szlak z Kairu. Ceną był czas, a każdy rok spędzony na północy był rokiem, w którym królestwo przetrwało.25

Argumenty za Baldwinem

Odpowiedzią Baldwina było uderzać pierwszy i budować umocnienia. Conder odnotowuje rajdy z początku panowania na ziemie Damaszku i od Sydonu w stronę Baalbeku, a w 1178 roku przyszedł zamek nad Brodem Jakuba. Hamilton dowodzi, że przez mniej więcej sześć lat Frankowie pod wodzą Baldwina krzyżowali plan Saladyna, który chciał przejąć imperium Nur ad-Dina i ich okrążyć, a hasło Treccani z 1930 roku ocenia, że chrześcijanie nie mogli już uzupełniać ciągłych strat w ludziach.26

Na polu bitwy

Argumenty za Saladynem

Pod Mardż Ajjun Saladyn zrobił to, co dobry wódz robi z pobitą strażą przednią, a Lane-Poole opisuje, jak zebrał uciekające oddziały i uderzył na Franków obciążonych łupem. Jego bilans w otwartej bitwie z armią Baldwina pozostaje jednak mieszany: pod Montgisard jego armia poszła w rozsypkę, a w październiku 1183 roku, jak Kedar opisuje to starcie w dolinie Jizreel, nie zdołał sprowokować Franków do bitwy.27

Argumenty za Baldwinem

Najmocniejszym dowodem na jego korzyść jest Montgisard, bo król opuścił bezpieczny Askalon, zamiast patrzeć, jak płonie jego kraj, a Lane-Poole podkreśla, że ludzie Saladyna zostali zaskoczeni, zanim zdążyli się sformować. Słabe punkty są równie wyraźne, bo koło Banijas króla zaskoczono w wąwozie z małym orszakiem, a pod Mardż Ajjun, jak pisze Ibn al-Athir, do niewoli trafili obok mistrza templariuszy także mistrz joannitów i pan Tyberiady.28

Zamki i oblężenia

Argumenty za Saladynem

Bród Jakuba był najlepszym oblężeniem Saladyna w walce z Baldwinem. Raphael pokazuje, jak zbierał wiadomości o zamku, płacił dinara każdemu, kto przyniósł wodę do zgaszenia nieudanego podkopu, przełamał mur w pięć dni i zrównał zamek z ziemią. Kerak był jego najgorszym oblężeniem, bo Ibn Szaddad i Conder zgodnie odnotowują, że oba oblężenia skończyły się odwrotem, gdy tylko zbliżyła się armia frankijska.29

Argumenty za Baldwinem

Zamek nad Brodem Jakuba był śmiałym posunięciem, a Ibn al-Athir wyjaśnia, dlaczego Saladyn się go obawiał: Frankowie wierzyli, że po ukończeniu pozwoli im zająć znaczną część ziem muzułmańskich. Ten sam zamek jest zarazem najpoważniejszym zarzutem wobec króla, bo Raphael znalazła go niedokończonym, bez wież i chodników na murach, a Ernoul pisze, że armii w Tyberiadzie zabrakło odwagi, by go ratować.30

Kto dowodził: prowadzić ludzi i prowadzić przez innych

Argumenty za Saladynem

Saladyn prowadził wojny jak przedsięwzięcie rodzinne, które Humphreys opisuje jako konfederację najważniejszych mężczyzn dynastii, z których każdy miał własną prowincję. Dało mu to zdolnych dowódców, Farrucha Szaha pod Banijas i Mardż Ajjun oraz Takiego ad-Dina, który według Ibn al-Athira pobił w roku zdobycia Brodu Jakuba dwadzieścia tysięcy ludzi tysiącem jeźdźców. Ten sam system, dodaje Humphreys, dawał się koordynować tylko wtedy, gdy starszy władca miał przewagę siły albo ojcowski autorytet nad innymi książętami.31

Argumenty za Baldwinem

Baldwin prowadził wojsko osobiście, dopóki pozwalało mu na to ciało, pod Montgisard, koło Banijas i pod Mardż Ajjun. Piers Mitchell zauważa, że wielokrotnie pokonał Saladyna w polu i utrzymał tron mimo choroby, której jego epoka bała się i przed którą uciekała. Gdy nie mógł już dowodzić, wybierał, kto będzie dowodził, najpierw Gwidona, a potem Rajmunda, a hasło Treccani nazywa Gwidona niezdolnym do żadnej inicjatywy wojskowej.32

Rozejmy i dyplomacja

Argumenty za Saladynem

Saladyn używał rozejmów, żeby wybierać swoje wojny. Hamilton wyjaśnia, że przyjął rozejm z 1180 roku, by móc walczyć w północnej Syrii z Kilidż Arslanem z Konyi, a rozejm z 1185 roku, by wrócić do Iraku. Umiał też karać za złamanie rozejmu, a Ibn Szaddad zapisał, że przysiągł zabić Renalda własną ręką, gdy ten napadł na karawanę, i dotrzymał przysięgi po Hattin.33

Argumenty za Baldwinem

Rozejm z 1180 roku był inicjatywą Baldwina, a Hamilton łączy go z podziałami w królestwie i z potrzebą uspokojenia cesarza bizantyjskiego Manuela, do którego król wysłał swego najbliższego krewnego, Joscelina z Courtenay. Słabość tkwiła w jego własnych wasalach, bo Conder odnotowuje, że to Renald złamał rozejm w 1182 roku, gdy Saladyn przebywał na wschodzie.34

Co po nich zostało

Argumenty za Saladynem

Saladyn przeżył rywala o osiem lat i wygrał wojnę, którą Baldwin powstrzymywał. Zniszczył armię frankijską pod Hattin 4 lipca 1187 roku, w dniu, który odtwarza Kedar.35

2 października, jak odnotowuje hasło Treccani, wkroczył do Jerozolimy, która przez mniej więcej sto lat była w rękach chrześcijan. Jego późniejszą rywalizację z Ryszardem opisujemy w zestawieniu Saladyn kontra Ryszard Lwie Serce.36

Argumenty za Baldwinem

Hamilton zauważa, że żaden z prawdziwych sukcesów Saladyna w walce z Baldwinem nie kosztował Franków utraty ziemi, a Kedar sugeruje, że Gwidon wyruszył z Sefforii w 1187 roku między innymi dlatego, że ostrożna postawa z 1183 roku kosztowała go wtedy urząd. Przeciw temu stoi to, czego królestwu brakowało w 1185 roku, czyli zdrowego dorosłego dziedzica i baronów, którzy by sobie ufali.37

Stara czarno-biała fotografia skalistego wzgórza o dwóch szczytach nad wioską z domami o płaskich dachach
Rogi Hattin nad Jeziorem Galilejskim, gdzie dwa lata po śmierci Baldwina zniszczono armię Gwidona z Lusignan. Fotografia Matson Photo Service, 1934. Domena publiczna. G. Eric and Edith Matson Photograph Collection, Library of Congress

Jak oceniali ich historycy

Współcześni oceniali to panowanie przez pryzmat jego wielkich ciosów. Ibn Szaddad, który służył Saladynowi, nazywa Ramlę ciężką klęską, a Wilhelm z Tyru, wychowawca i kanclerz Baldwina, pisze o królu słabym ciałem, lecz silnym duchem, który ponad siły starał się ukryć chorobę i dźwigać ciężar władzy.38

Nowożytne oceny długo podążały za cieniem Hattin. Hamilton pisze, że klęska zaciemniała to panowanie w oczach historyków od czasów Ernoula, a społeczeństwo łacińskiego Wschodu za Baldwina wydawało się pełne życia i pewne siebie.39

Piers Mitchell wnioskuje z opisu Wilhelma, że król chorował na postać lepromatyczną trądu, a w późniejszym rozdziale nazywa go mimo to władcą, któremu rządy się powiodły.40

Choć był słaby i bezsilny na ciele, był silny duchem. Wilhelm z Tyru o Baldwinie IV jesienią 1183 roku

Bitwy na stronie

Wszystkie strony Echoes of Battle o walkach między tymi dwoma władcami oraz przewodniki, które osadzają je w szerszym kontekście.

Twój werdykt

Nie wskazujemy zwycięzcy, tylko zestawiamy oba stanowiska w ich najmocniejszej postaci, a potem pytania, od których zależy, które z nich uznasz za bardziej przekonujące.

Za Saladynem

  • Egipt, Damaszek i Aleppo zjednoczone pod jednym władcą do 1183 roku
  • Zebranie wojsk pod Mardż Ajjun, które z pobitej straży przedniej zrobiło zwycięstwo
  • Bród Jakuba zdobyty i zrównany z ziemią, zanim ruszyła odsiecz
  • Rozejmy, dzięki którym sam wybierał chwilę i front
  • Hattin i Jerozolima w 1187 roku, dwa lata po śmierci Baldwina

Za Baldwinem IV

  • Montgisard, wygrane przez znacznie mniejszą armię, gdy miał szesnaście lat
  • Królestwo, które za jego życia nie straciło na rzecz Saladyna żadnej ziemi
  • Dwa oblężenia Keraku zakończone odwrotem Saladyna
  • Rozejm z 1180 roku, zawarty bez trybutu z żadnej strony
  • Jedenaście lat rządów mimo choroby, która odebrała mu wzrok i władzę w rękach i nogach

Oto pytania, które warto rozważyć, zanim zdecydujesz:

  1. Czy Montgisard powinno się liczyć Baldwinowi, jeśli rozstrzygającą szarżę poprowadzili Renald z Châtillon albo Ibelinowie?
  2. Czy powolne jednoczenie Syrii przez Saladyna było mądrą cierpliwością, czy latami, które dały Frankom czas?
  3. Czy królowi, który we właściwej chwili oddaje dowództwo innym, należy się uznanie za wynik?
  4. Czy Hattin, stoczone dwa lata po śmierci Baldwina, powinno w ogóle obciążać jego bilans?
  5. Czy zamek nad Brodem Jakuba był śmiałą strategią, czy ryzykiem, na które królestwa nie było stać?
  6. Na ile można ufać liczbom w rodzaju 375 przeciw 26 tysiącom, zapisanym przez ludzi, którzy w wyniku widzieli cud?

Oddaj głos poniżej i zobacz, jak ocenili ich inni czytelnicy.

Najczęstsze pytania

Kto wygrał wojnę między Saladynem a Baldwinem IV?

Za życia obu żaden z nich nie wygrał jej ostatecznie. Armia Baldwina rozbiła Saladyna pod Montgisard w 1177 roku, Saladyn zwyciężył pod Mardż Ajjun i zdobył zamek nad Brodem Jakuba w 1179 roku, a jego oblężenia Keraku w 1183 i 1184 roku skończyły się odwrotem. Rozstrzygające zwycięstwo Saladyn odniósł pod Hattin w 1187 roku, dwa lata po śmierci Baldwina.

Czy Baldwin IV walczył osobiście pod Montgisard?

Wyruszył z Askalonu z armią, która 25 listopada 1177 roku uderzyła na wojska Saladyna, gdy miał szesnaście lat. Kronikarze różnią się co do tego, kto poprowadził szarżę, bo Ibn Szaddad nazywa wodzem Franków Renalda z Châtillon, a Ernoul przypisuje Renaldowi największe czyny, a Baldwinowi z Ramli pierwsze uderzenie.

Ilu ludzi walczyło pod Montgisard?

Wilhelm z Tyru liczy przy królu ledwie 375 ludzi wszelkiego stanu przeciw 26 tysiącom lekkich jeźdźców Saladyna. Ernoul podaje 500 rycerzy przeciw 60 tysiącom, w niektórych rękopisach 40 tysiącom, a obaj kronikarze różnią się tak bardzo, że nie da się podać dokładnej liczby.

Czy Baldwin IV był pod Brodem Jakuba?

Nie, zbierał armię odsieczy w Tyberiadzie, gdy zamek padł 30 sierpnia 1179 roku według daty Ibn al-Athira. Ernoul pisze, że Saladyn kazał ściąć każdego pojmanego templariusza, a pozostałych jeńców odesłał do Damaszku, zamek zaś zrównano z ziemią.

Kto rządził królestwem, gdy Baldwin IV był zbyt chory?

W 1183 roku ustanowił regentem Gwidona z Lusignan, zachowując tytuł królewski i Jerozolimę, a potem odebrał mu regencję, gdy kampania Gwidona skończyła się bez bitwy. Jego siostrzeniec Baldwin V został koronowany na współkróla 20 listopada 1183 roku, a regentem został Rajmund z Trypolisu, według Ernoula na dziesięć lat.

Kiedy zmarł Baldwin IV?

Zmarł na trąd wiosną 1185 roku, w wieku 24 lat. Piers Mitchell datuje jego śmierć na 16 marca 1185 roku i z opisu Wilhelma z Tyru wnioskuje, że chorował na postać lepromatyczną.

Czy Saladyn i Baldwin IV zawarli kiedyś pokój?

Tak, wiosną 1180 roku uzgodnili dwuletni rozejm, który według Bernarda Hamiltona zawarto bez trybutu, jaki zwykle płacili władcy muzułmańscy. Rozejm załamał się w 1182 roku, a po śmierci Baldwina Rajmund z Trypolisu zawarł kolejny, który miał trwać cztery lata.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu. Przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. Piers D. Mitchell, „Leprosy and the Case of King Baldwin IV of Jerusalem”. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. ↩
  2. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. Piers D. Mitchell, „An evaluation of the leprosy of King Baldwin IV of Jerusalem in the context of the medieval world”. ↩
  3. Francesco Gabrieli, „Saladino”. R. Stephen Humphreys, „Ayyubids”. Piers D. Mitchell, „Leprosy and the Case of King Baldwin IV of Jerusalem”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  4. Bernard Hamilton, „The victor of Mont Gisard”. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. ↩
  5. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. ↩
  6. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. ↩
  7. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. ↩
  8. Château de Versailles, „Crusades Rooms”. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. ↩
  9. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  10. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  11. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. ↩
  12. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. ↩
  13. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. Piers D. Mitchell, „Weapon injuries in the 12th century Crusader garrison of Vadum Iacob Castle, Galilee”. ↩
  14. Bernard Hamilton, „Prince Reynald’s initiative”. Bernard Hamilton, „Epilogue”. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. ↩
  15. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. ↩
  16. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. ↩
  17. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. ↩
  18. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. ↩
  19. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. ↩
  20. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  21. Piers D. Mitchell, „Leprosy and the Case of King Baldwin IV of Jerusalem”. Bernard Hamilton, „The heirs of the leper king”. ↩
  22. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. ↩
  23. Benjamin Z. Kedar, „The Battle of Hattin Revisited”. ↩
  24. R. Stephen Humphreys, „Ayyubids”. ↩
  25. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. ↩
  26. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. Bernard Hamilton, „Epilogue”. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. ↩
  27. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. Benjamin Z. Kedar, „The Battle of Hattin Revisited”. ↩
  28. Stanley Lane-Poole, „Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  29. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. ↩
  30. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. Kate Raphael, „The Excavation of the Templar Fortress at Jacob’s Ford (1993 to 2009)”. Ernoul, „Chronique d’Ernoul et de Bernard le Trésorier”. ↩
  31. R. Stephen Humphreys, „Ayyubids”. Ibn al-Athir, „al-Kamil fi al-tarikh”. ↩
  32. Piers D. Mitchell, „An evaluation of the leprosy of King Baldwin IV of Jerusalem in the context of the medieval world”. Francesco Cognasso, „Baldovino IV, re di Gerusalemme”. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. ↩
  33. Bernard Hamilton, „Prince Reynald’s initiative”. Bernard Hamilton, „The heirs of the leper king”. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. ↩
  34. Bernard Hamilton, „Prince Reynald’s initiative”. C. R. Conder, „The Latin Kingdom of Jerusalem, 1099 to 1291 A.D.”. ↩
  35. Benjamin Z. Kedar, „The Battle of Hattin Revisited”. ↩
  36. Francesco Gabrieli, „Saladino”. ↩
  37. Bernard Hamilton, „Epilogue”. Benjamin Z. Kedar, „The Battle of Hattin Revisited”. ↩
  38. Baha ad-Din Ibn Szaddad, „The Life of Saladin”. Wilhelm z Tyru, „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum”. ↩
  39. Bernard Hamilton, „Epilogue”. ↩
  40. Piers D. Mitchell, „Leprosy and the Case of King Baldwin IV of Jerusalem”. Piers D. Mitchell, „An evaluation of the leprosy of King Baldwin IV of Jerusalem in the context of the medieval world”. ↩

Źródła

Bitwy, które zmieniły świat

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Ten sam wybór dla każdego czytelnika · dlaczego? ·

Wyrusz z Askalonu z trędowatym królem

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii narracją na prawdziwej mapie. Zapisz się poniżej na newsletter z nowymi opowieściami o bitwach, a w dniu premiery wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.