Te same kilka pomysłów rozstrzyga bitwy przez wieki. Oto napisany prostym językiem słownik najważniejszych taktyk i pojęć wojskowych, każde zdefiniowane w zdaniu lub dwóch i pokazane na słynnym przykładzie z historii. Przejdź do dowolnego pojęcia poniżej.
Podwójne oskrzydlenie (manewr kleszczowy)
Podwójne oskrzydlenie, czyli manewr kleszczowy, to atak, który uderza jednocześnie na oba skrzydła wroga i zamyka się wokół niego, osaczając siły w środku. Klasycznym przykładem jest bitwa pod Kannami w 216 roku p.n.e., gdzie Hannibal pozwolił rzymskiemu centrum wysunąć się do przodu, po czym owinął wokół niego swoje skrzydła i zniszczył znacznie liczniejszą armię.
Pyrrusowe zwycięstwo
Pyrrusowe zwycięstwo to wygrana tak kosztowna, że rujnuje zwycięzcę, triumf niemal równie zgubny jak klęska. Bierze nazwę od króla Pyrrusa z Epiru, który pobił Rzymian w III wieku p.n.e. tak wielkim kosztem, że miał powiedzieć, iż kolejne takie zwycięstwo go pogrąży.
Wojna na wyniszczenie
Wojnę na wyniszczenie wygrywa się nie jednym decydującym ciosem, lecz mieląc wroga ciągłymi stratami, aż nie może już walczyć. Verdun i Somma, obie w 1916 roku, to klasyczne przykłady, miesiące bitwy mierzone stratami, a nie zdobytym terenem.
Blitzkrieg
Blitzkrieg, po niemiecku wojna błyskawiczna, to szybki, skoncentrowany atak, który bronią pancerną, lotnictwem i ruchliwością przełamuje i okrąża, zanim wróg zdąży zareagować. Określił wczesne zwycięstwa Niemiec w II wojnie światowej, od niemieckiej inwazji na Polskę w 1939 roku, której opierano się pod Wizną, po upadek Francji w 1940 roku.
Pozorowany odwrót
Pozorowany odwrót to fałszywa ucieczka, udawana panika, która ma wywabić zdyscyplinowanego wroga z pozycji, by można się było na niego obrócić i go zniszczyć. W bitwie pod Hastings w 1066 roku Normanowie mieli go użyć, by wyciągnąć Anglosasów zza muru tarcz.
Manewr oskrzydlający
Manewr oskrzydlający to atak na bok lub tyły linii wroga zamiast na jej front, gdzie szyk jest najsłabszy i najmniej zdolny do reakcji. Obejście skrzydła rozstrzygało bitwy od starożytności po czasy nowożytne; pełny atak na oba skrzydła staje się podwójnym oskrzydleniem.
Taktyka spalonej ziemi
Spalona ziemia to celowe niszczenie wszystkiego, co przydatne nacierającemu wrogowi, plonów, schronienia i zaopatrzenia, by najeźdźca był głodzony i wyczerpywany. Rosyjski odwrót przed Napoleonem w 1812 roku to najsłynniejszy przykład, który pomógł zniszczyć jego armię.
Strategia fabiańska
Strategia fabiańska unika bitwy walnej i zamiast tego wyniszcza wroga zwłoką, nękaniem i przecinaniem linii zaopatrzenia. Bierze nazwę od rzymskiego wodza Fabiusza Maksymusa, który zastosował ją przeciw Hannibalowi w Italii w 217 roku p.n.e., odmawiając otwartej bitwy, której chciał Hannibal.
Falanga
Falanga to zwarty blok piechoty walczącej ramię w ramię za ścianą tarcz i długich włóczni. Przez stulecia dominowała w greckiej wojnie; zobacz, jak wypadła wobec rzymskiego legionu w falanga kontra legion.
Szarża jazdy
Szarża jazdy to masowy atak jeźdźców w pędzie, wykorzystujący uderzenie i rozpęd do rozbicia linii wroga. Jedna z największych w historii przyszła przy odsieczy Wiednia w 1683 roku, gdy husaria spłynęła ze wzgórz na osmański obóz.
Oblężenie
Oblężenie to otoczenie i blokada ufortyfikowanego miasta lub zamku, by zmusić go do poddania szturmem albo głodem. Rozstrzygało losy imperiów; poznaj największe oblężenia w historii.
Ostatni bój
Ostatni bój to walka toczona do końca wbrew beznadziejnej przewadze wroga, często klęska, którą pamięta się o wiele dłużej niż niejedno zwycięstwo. Od Termopil poczynając, zobacz najsłynniejsze ostatnie boje w historii.
Szyk skośny
Szyk skośny to atak, który gromadzi przewagę sił na jednym skrzydle, wstrzymując resztę, i uderza w linię wroga pod kątem, a nie wzdłuż całego frontu. Epaminondas z Teb rozbił nim Spartę pod Leuktrami w 371 roku p.n.e., a Fryderyk Wielki rozsławił go ponownie w XVIII wieku.
Ściana tarcz
Ściana tarcz to linia piechoty stojącej ramię w ramię z zachodzącymi na siebie tarczami, ściana z drewna i żelaza, którą bardzo trudno przełamać od czoła. Anglosasi trzymali ją godzinami w bitwie pod Hastings w 1066 roku, nim w końcu ją rozerwano.
Słoń bojowy
Słoń bojowy był żywym czołgiem starożytności, używanym do tratowania piechoty, łamania linii i płoszenia koni. Hannibal, jak wiadomo, przeprowadził je przez Alpy i wystawił ich całą linię, gdy Scypion pokonał go w bitwie pod Zamą w 202 roku p.n.e.
Broń połączona
Broń połączona to użycie różnych rodzajów wojsk razem, piechoty, jazdy, broni miotającej, a później artylerii i lotnictwa, tak by każdy rodzaj krył słabości pozostałych. Połączenie falangi i jazdy przez Aleksandra pod Gaugamelą w 331 roku p.n.e. to wczesny mistrzowski przykład.
Wojna partyzancka
Wojna partyzancka to nieregularna walka podjazdowa prowadzona przez małe, ruchliwe oddziały, które unikają otwartej bitwy i wyniszczają silniejszego wroga. Samo słowo guerrilla, po hiszpańsku „mała wojna”, wiąże się z oporem wobec Napoleona w Hiszpanii po 1808 roku.
Wojna totalna
Wojna totalna to wojna, w której naród mobilizuje całe społeczeństwo i gospodarkę i przyjmuje niewiele ograniczeń co do celów i metod. Najwyraźniejszym przykładem jest II wojna światowa; zobacz największe bitwy II wojny światowej.
Okrążenie
Okrążenie, zwane też kotłem, zamyka armię wroga w okrążeniu bez drogi odwrotu, tak że musi się przebijać albo zginąć. Niemiecka 6. Armia została okrążona i stracona pod Stalingradem w latach 1942 do 1943.
Zasadzka
Zasadzka to atak z ukrycia na wroga w marszu. Hannibal zniszczył rzymską armię w klasycznej zasadzce nad Jeziorem Trazymeńskim w 217 roku p.n.e., spychając ją ku brzegowi w porannej mgle.
Hoplita
Hoplita to ciężkozbrojny żołnierz obywatelski starożytnej Grecji, walczący włócznią i wielką okrągłą tarczą w szeregach falangi. Zobacz, jak ten szyk radził sobie z Rzymem w falanga kontra legion.
Bitwa rozstrzygająca
Bitwa rozstrzygająca to taka, która jednym ciosem przesądza wojnę lub los państwa, a nie jest jedną z wielu. Gaugamela, Hastings i Waterloo były rozstrzygające; poznaj je w zestawieniu największych bitew w historii.
Rozbicie
Rozbicie to nagłe załamanie pokonanej armii w paniczną ucieczkę, gdy pryska porządek, a żołnierze myślą już tylko o ocaleniu. W bitwach starożytnych i średniowiecznych większość strat przynosiła nie sama walka, lecz pościg po rozbiciu.
Tabor oblężniczy
Tabor oblężniczy to ciężki sprzęt, który armia ciągnie ze sobą, by wedrzeć się do twierdzy, od starożytnych taranów i wież po prochowe działa. Był powolny i wrażliwy, lecz przesądzał największe oblężenia w historii.
Źródła
Te definicje opierają się na uznanej historii wojskowości; gdy pojęcie ma sporne pochodzenie lub użycie, zaznaczamy to. Każde linkuje do bitwy, która pokazuje je w działaniu. Zobacz nasze podejście redakcyjne.